Plus Column

Als ik denk aan Nouri's moeder dan huilt mijn hart

Ellen Dikker. Beeld Wolff

Een paar weken geleden kreeg ik te horen dat deze column gaat stoppen. Ik heb toen een lijstje gemaakt waar ik de laatste stukjes over wilde schrijven. Dit is mijn een-na-laatste.

En die moest gaan over de dilemma's die ik als voetbalmoeder tegenkom. Hoe je je kind het beste begeleidt, of je moet ingrijpen als je ziet dat hij niet lekker in z'n vel zit, hoe je hem kan bijstaan als hij tegenslag te incasseren krijgt en wat je tegen hem zegt om zijn ontwikkeling vooruit te helpen.

Maar nu is er Nouri. En dat overschaduwt alles. Al mijn dilemma's worden triviale wissewasjes.

Als ik denk aan zijn moeder... Zijn moeder die vanaf zijn zevende z'n shirtjes heeft gewassen, voor hem heeft gekookt met de voedingsvoorschriften van Ajax in haar achterhoofd, hem heeft gemaand op tijd naar bed te gaan zodat hij fit was voor de wedstrijd, hoe ze heeft meegeleefd met belangrijke wedstrijden, genoten van zijn creatieve ingevingen, gejuicht na een beslissend doelpunt, hoe bezorgd ze was als hij een harde schop kreeg, hoe zenuwachtig of hij wel of niet mocht spelen, hoe ze heeft gewacht op zijn debuut in het eerste, misschien soms teleurgesteld was omdat het langer op zich liet wachten dan gehoopt, hoe ontroerd ze was toen hij speciaal voor haar een hartje maakte naar de camera na zijn eerste doelpunt in de eredivisie, hoe ze hem heeft getroost, verzorgd, geknuffeld, met hem heeft gefeest en getreurd, hoe ze zachtjes iets in z'n oor fluisterde voor hij vertrok en hem streng toesprak als hij te veel grapjes maakte.

Als ik denk aan z'n moeder... Dan huilt mijn hart. Mijn moederhart. Want als moeder wil je maar één ding: dat je kind gelukkig is. Nouri werd gelukkig van de bal. En met die bal maakte hij anderen gelukkig. Dat zag niet alleen zijn moeder, dat zag zijn hele familie, al zijn vrienden in Geuzenveld, zijn teamgenoten, heel Ajax, alle supporters in het stadion en ver daarbuiten. Zijn naam schalde niet voor niets zo vaak over de tribunes.

Zijn naam die nog talloze malen had moeten klinken in de Johan Cruijff Arena. In het stadion van die oude legende had het jonge talent tot bloei moeten komen. Een Ajacied had moeten opstaan en de wereld veroveren. Nouri was er klaar voor.

Zijn moeder heeft fantastisch werk geleverd. Alle dilemma's doorstaan en overwonnen. Meer kon ze niet doen. Tegen dit onheil is geen moeder opgewassen. Ai, haar moederhart, ik zou het willen lijmen.

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief.

Reageren? e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden