Paul Vugts.Beeld Sjoukje Bierma

Als ik de ex-Hells Angel spreek, denk ik die boor te horen

PlusPaul Vugts

Het tot in de puntjes verzorgde martelcomplex dat de politie heeft ont­manteld, brrr. Het heeft u deze week vast ook beziggehouden. 

Die tandartsstoel met gespen aan de armleuningen en voetsteun; de boeien aan plafond en vloer; het foltertuig dat klaarlag voor het eerste slachtoffer.

Mijn werk brengt me naar veel narigheid en verderf, maar martelingen zijn de ongemakkelijke buitencategorie.

Zoals de affaire waarin een hasjhandelaar in 2005 volgens het gerechtshof gelast werd naar het clubhuis van de Amsterdamse Hells Angels te komen, omdat ‘ze anders vanavond naar hem thuis zouden komen, bij zijn dochter’. Hij zou een paar ton hasj achterover hebben gedrukt, een slordige 5 miljoen waard.

Een toenmalige Hells Angel reed hem uiteindelijk naar een woning, waar hij met twee rottweilers en honkbalknuppels werd bedreigd en twee van zijn ribben werden stukgeslagen.

Omdat hij volhield geen idee te hebben waar de hasj was, werden in elk van zijn knieschijven drie gaatjes geboord. De schrik en pijn zetten zijn hart stil. Zijn lichaam werd langs een snelweg gedumpt.

De rechtbank veroordeelde de inmiddels ex-Hells Angel voor het martelen, maar voor het gerechtshof stond alleen vast dat hij het slachtoffer naar dat huis had gereden. Hij kreeg geen 3,5 jaar, maar negen ­maanden cel.

Als ik hem een enkele keer spreek, is hij niet onvriendelijk, maar ik denk die boor te horen.

Zoals ik niet kan praten met een in De Pijp getogen crimineel zonder dat zijn verhaal door mijn hoofd spookt. Hoe voor­komend hij ook doet, ik zie de man die tien jaar cel kreeg voor het sadisme waarmee hij vier jaar lang een buurtgenoot afperste.

Die kreeg een heet strijkijzer op borst, buik, geslachtsdelen, voetzolen en handen. Hij was volgens de rechters met hete messen bewerkt en geslagen, geschopt en met traangas bespoten, terwijl hij gekneveld was. Analoog aan het slechte voorbeeld uit de film American History X waren zijn tanden over het trottoir geschraapt.

De folteraars eisten geld van hun makkelijke prooi en kregen door de jaren heen tienduizenden euro’s. Die celstraf met ­dubbele cijfers was ‘een stevige douw’, zoals dat heet, en de dader zegt zijn leven te hebben gebeterd. Ik gun hem zijn ­nieuwe kans.

Maar wat moet de staat met een bende die in een loods een cellencomplex bouwt van zeven zeecontainers, met in één daarvan een martelkamer?

Hoe stop je deze weerzinwekkende geweldsspiraal in vredesnaam?

De zes verdachten zijn vooralsnog aangeklaagd voor het voorbereiden van ontvoering, gijzeling, zware mishandeling, afpersing, bendevorming en wapenbezit. Maar op wat voor straf zou ik als rechter uitkomen als ik bewijs zag voor hun in onderlinge berichten glashelder besproken plannen – die door tijdig ingrijpen plannen bleven?

Ik heb géén idee.

Paul Vugts schrijft elke vrijdag over zijn werk als verslaggever. 

Reageren? paul@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden