James Worthy Beeld Agata Nowicka

Als iets mooi is, hoeft het niet te kloppen

Plus James Worthy

De buurjongen zit in de tuin met een pak rijstwafels. Hij groet me en vraagt of ik al heb gegeten. Ik zeg ‘zuurkoolschotel’ en ga naast hem zitten.

“Waar is je moeder?” vraag ik.

“Die heeft zichzelf op een vispedicure getrakteerd. Je weet wel, dan zuigen van die visjes alle dode huid los.”

“Die arme beesten. Ooit zwommen ze in een oceaan en vandaag zijn ze een voetvijl met schubben. Je moeder heeft vast prachtige voeten, maar ik ben het er niet mee eens. Ooit gaan die vissen ons terugpakken.”

“Alles gaat ons ooit terugpakken, buurman. Je kent mijn vriendin toch?”

“Ja, ze heeft een ringetje door haar neus en werkt in dat cupcakewinkeltje.”

“Ja, die! Het is weer uit. We hadden echt de domste ruzie ooit. Zij is dus fan van Marco Borsato, en dat mag, maar laten we eerlijk zijn: Borsato is gewoon een soort Hazes voor mensen die niet in achtbanen durven. Maar ze was dus het nummer Zij aan het luisteren. Dat vindt ze een mooi nummer. Maar die tekst klopt niet.”

“Als iets mooi is, hoeft het niet te kloppen. Dat is wat kunst zo interessant maakt.”

“Maar jij bent een man van taal. Hij zingt dus dat zij de zon en de maan voor hem is. En vier zinnen later zegt ie dat ze vrij is. Dat kan niet. De zon en de maan zijn nooit vrij. Niemand werkt zo hard als de zon en de maan. Ik kan daar niet tegen. Dus toen kregen we ruzie.”

“Over het arbeidsethos van de zon en de maan?”

“Je weet dat ik een nerd ben. Daar kan ik niets aan ­veranderen. Ik heb vroeger te weinig buiten gespeeld en te veel binnen gelezen. En ik vind gewoon dat de mensheid de zon en de maan voor lief neemt. Weet je wat er met ons gebeurt als de maan opeens weg is? De aarde zou gaan tollen, buurman. De maan zorgt voor balans. Ze beschermt ons. Ze is verdomme nooit vrij.”

“Je draait een beetje hoor.”

“Nee. Weet je waarom er kraters in de maan zitten?”

“Natuurlijk niet, ik speelde vroeger alleen maar buiten.”

“Er zitten kraters in de maan, omdat wij haar al zo vaak hebben laten vallen.”

“Dat klinkt mooi, maar het kan niet kloppen. We ­kunnen de maan toch niet met onze mensenhanden vasthouden?”

“Je begrijpt wat ik bedoel, buurman.”

“Ik begrijp je, maar jij begrijpt vast ook wel dat dit geen reden is om een relatie te beëindigen. Vreemdgaan, ­prima, maar het minachten van de maan is geen reden. Mis je haar?”

“Natuurlijk. Sinds ik haar ken, heeft mijn hart zomervakantie. Ze is een fenomeen.”

“Ze is de zon en de maan voor je?”

“Ze is het beste van allebei.”

“Zo mysterieus en zo warm tegelijk?”

“En ze doet iets met mij.”

“Ze is fraai.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden