Column

Als hunkeren een vak was, was hij hoogleraar

James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

Hij is al het hele schooljaar verliefd op haar. Ze leert hem hunkeren. En hoe. Als hunkeren een vak was, was hij hoogleraar.

Elke avond, zo net voor het avondeten, vraagt zijn vader aan hem hoe het met Georgia gaat, want zo heet ze. Georgia. Niet naar de staat in Amerika of naar het liedje van Gladys Knight, maar naar het land in Oost-Europa. Dat is het enige wat ze ooit aan hem heeft verteld.

"Ik ken niemand die Georgia heet. Het is een mooie naam. Hoopvol ook," zei hij een keer tegen haar bij het fietsenrek.

"Tja, ik weet niet, mijn vader en moeder hebben mij gewoon verwekt in een hotel in Tbilisi. Daarom heet ik zo. Als ze iets verder waren doorgereden, heette ik nu Azerbaijan of zo." Daarna fietste ze weg zonder dag te zeggen.

Elke avond, zo net na het avondeten, vraagt hij aan zijn moeder hoe hij Georgia kan versieren. En elke avond zegt ze maar wat, omdat al haar bruikbare tips op zijn. Een paar dagen geleden moest ze haar lach inhouden toen ze 'Versier haar met je geduld!' zei.

Hij denkt de hele dag aan haar. In de ochtend staart hij net zolang in zijn schaaltje cornflakes totdat hij haar gezicht ziet en in de nacht pakt hij, liggend in zijn bed, de laatste tram naar Georgia.

Hij praat ook vaak met zijn beste vriend over haar.

"Hoe weet je zo zeker dat zij is wat je zoekt?"

"Gast, ik ben vijftien, ik weet nog helemaal niet wat ik zoek of wat ik precies moet zoeken, maar ik ben blij dat ik haar heb gevonden. Laatst keek ze tijdens de les uit het raam. Heel lang ook. Meester Bindels vroeg aan haar waarom ze zo uit het raam zat te kijken. En wat ze zag. Ze antwoordde dat ze op een meteoriet aan het wachten was. Hoe cool is dat?"

"Dat is fucking cool, maar weet je al hoe je door de muur moet komen die ze om zichzelf heen heeft gebouwd?"

"Die muur lijkt alleen maar hoger te worden en eerst vond ik dat erg, maar tegenwoordig zie ik het anders. Ik moet gewoon gaan klimmen. Klimmen, afdalen en dan naast haar gaan staan. Haar muur moet onze muur worden. Dat zei mijn moeder vorige week. Haar muur moet onze muur worden."

"Jouw moeder is echt een goeroe. Een soort Nigel Mandela. We kunnen nog veel van haar leren."

"Zeker. Weet je wat ze ook zei? Dat je met een arme nek niet kunt reikhalzen. En dat het leven helaas geen deodorantreclame is."

"Dat bedoel ik. Nigel Mandela, meer hoef ik niet te zeggen."

Vandaag is het de laatste schooldag van het jaar. Hij heeft iets voor haar meegenomen. Hij geeft het aan haar in de kantine. Ze drinkt chocomelk. Hij kijk naar haar bovenlip. Bij normale mensen blijft na elke slok een chocomelksnor achter, maar bij haar niet.

"Dit is voor jou, Georgia."

"Wat is het?"

"Niets speciaals, ik heb gewoon iets voor je in elkaar geknutseld."

"Een kleine tip voor de toekomst. Als je iets aan iemand geeft, moet je nooit zeggen dat het niets speciaals is."

"Oké, maar het is echt niets speciaals. Zeker vergeleken met jou."

Het is een bril. Een zonnebril met lichte glazen. Op het rechterglas heeft hij met stift een meteoriet getekend. Ze zet de bril op en lacht.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden