Theodor Holman. Beeld Artur Krynicki
Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Als gas en graan wapens zijn, bedreigt Rusland ons dan niet op ons eigen grondgebied?

PlusTheodor Holman

Theodor Holman

Wij hebben sancties als wapen ingezet.

Als we Rusland financieel zouden treffen, zou Poetin tot inzicht komen en de oorlog beëindigen.

De sancties deerden hem als een korte motregenbui om een gigantische bosbrand te blussen. Niet dus.

Poetin zette twee extra wapens in tegen ons: gas en graan.

Gas gebruikte hij als wurgkoord.

Wij werden meteen armer.

Wel kwam hij tot het besef dat als je het koord nu eens een beetje laat vieren en dan weer aantrekt, je de prijs in jouw voordeel kan opdrijven zodat wij nog armer worden en hij rijker.

Graan blijkt een dodelijker wapen. Of beter: het onthouden van graan. Wij, in Nederland, lijden daar niet zo onder, maar in Afrika – toch al niet zo’n rijk continent – wordt grote sterfte verwacht als er niet snel iets gebeurt.

De reactie van Afrika is begrijpelijk: ze staan geheel achter Poetin.

Ben je vijand, krijg je niks, met slijmen krijg je wel eens een broodkorst toegeworpen.

Maar als er nu miljoenen worden bedreigd met de hongerdood, ook al is dat in landen waar wij niets mee te maken hebben en zij de doden mogen begraven terwijl de levenden hierheen willen komen omdat wij te eten hebben (ik zou ook naar ons vluchten), dan kan je je toch afvragen of wij – hoe zeggen ze dat tegenwoordig eufemistisch – ‘onze verantwoordelijkheid niet moeten nemen.’

Anders gezegd: of de Navo niet moet ingrijpen.

Want bedreigt hun oorlog niet ons?

Als gas en graan wapens zijn, worden wij dan niet door Rusland op ons eigen grondgebied bedreigd?

Rusland redeneert: jullie doen sancties, wij doen sancties. Tit for tat. Dat klopt. Maar toch… Zij zeggen zelf dat de sancties hen niet deren.

Wat is een wapen precies.

Uiteindelijk kan alles een wapen zijn. Maar als bewuste hongersnood meer doden veroorzaakt dan een bom...

Onze sancties veroorzaken geen Russische doden.

Een hongerwurgkoord maakt je willoos.

Een hond dresseer je met snoepjes, de mens met voer.

Ik weet het, ik ben opgevoed door ouders met hongerangst door het kamp. Mijn maag is getraind in het eten van beschimmelde etenswaren.

‘’We gooien in dit huis niet zomaar eten weg!”

Vakantieherinnering: n Frankrijk stopte mijn vader de auto omdat hij langs de kant van de weg een dood konijn zag liggen. Eerst vreugde (lekker eten!), daarna teleurstelling (te veel maden en vliegen.)

Als ik dit verhaal later vertelde, moesten anderen vaak lachen. Ik het hardst.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden