Column

Als een vogel die een bommenwerper binnenvliegt

null Beeld Agata Nowicka
Beeld Agata Nowicka

Sigaretten roken doet George het liefst in de McDrive. Hij draait zijn autoraampje open, zoekt met de knopjes naar het ordinairste radiostation van het land en dan gaat hij rokend zitten wachten op zijn gefrituurde, in karton verpakte, vergif.

Op zijn negende rookte hij zijn eerste sigaret. Het was net na de oorlog op de verjaardag van een oom. Niemand greep in toen hij dat eerste trekje nam. Het was net na de oorlog. Iedereen die op dat verjaardagsfeest aanwezig was, had veel gekkere dingen gezien dan een rokende negenjarige.

Hij parkeert zijn auto op de parkeerplaats van het ­nabij Schiphol gelegen fastfoodrestaurant en wrikt het eerste kartonnen doosje open. Hij is verre van idolaat van augurk, maar hij laat het plakje tafelzuur gewoon zitten uit respect voor zijn moeder die na de hongerwinter geen zomer meer heeft gezien.

Toen ze stierf was ze zo licht dat zijn vader en hij bakstenen in haar kist hebben moeten leggen. Zonder die zes stenen was de kist ongetwijfeld boven het graf blijven zweven.

In de verte ziet hij een vliegtuig opstijgen. Vorige week las hij over een vrachtvliegtuig dat was neergestort ­omdat er een vogel in een van de motoren was gevlogen. Toen hij het las, begreep hij die vogel wel en hij ­begrijpt die vogel nu nog steeds. Ooit was de lucht ­alleen van de vogels, totdat de mens op een dag de ­hemel besloot te kapen.

George steekt nog een sigaret op. De rook ontsnapt via het opengedraaide raam. Buiten dansen de nicotinewolken en de kerosinedampen samen de Weense wals. Het voelt soms goed om dingen te doen die slecht voor je zijn. Zo leefde zijn vader ook.

Die rookte, dronk en gokte op paarden waarvan hij vond dat ze een leuke naam hadden. Napoleon. Charlie Brown. Mozart. Zijn vader ging voor namen, maar het geluk ging nooit voor de naam van zijn vader. George voelt zijn telefoon in zijn jaszak trillen. Hij kijkt op het scherm en ziet de naam van zijn zoon staan.

"Pa, waar ben je? Verdomme, ik hoor vliegtuigmotoren. Waarom zorg je niet goed voor jezelf? Zit je weer ­rokend fastfood te eten in die kerosinenevel?"

"Betuttel me niet zo, ik ben een 83-jarige man. Dit is hoe ik af en toe wil leven. Op de grens van zelfvernietiging. Ik heb mijn paspoort niet bij me, maar ik kan het achter de slagbomen zien smeulen."

"Waar komt die doodswens vandaan?"

"Ik wil helemaal niet dood, Charles, maar als ik doodga, wil ik niet vredig in mijn slaap gaan, nee, ik zou graag willen dat mijn zelfgemaakte domme keuzes aan de wieg van mijn dood staan."

"Maar waarom dan?"

"Mijn moeder stierf in de oorlog en papa stierf dertig jaar na de oorlog, maar nog steeds door de oorlog. Ze gingen niet vredig in hun slaap. Nee, ze gingen marcherend en met de ogen wijd open in hun waanzinnigste waanzin. Als ik vredig zou gaan, zou dat als verraad naar mijn ouders voelen."

"En hoe zit het met mij dan? Mag ik wel vredig gaan?"

"Ja, dat mag jij. Jij bent de appel die heel ver van de boom is gevallen. En je wilt niet weten hoe blij ik ben dat je niet op ons lijkt. Voor jou is de oorlog niets meer dan een schampschot. Jij mag vredig gaan. Maar ik..."

"Maar jij, pa?"

"Ik zou graag gaan als een vogel die een bommenwerper binnenvliegt."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden