PlusColumn

Als een okergeel kuikentje, fris uit het ei

Pepijn LanenBeeld Corné van der Stelt

Vannacht droomde ik dat het nieuwe album van Bruno Mars keihard was. Ik twijfel erover of ik het nu dan in het echt zal gaan luisteren, wanneer ik ineens moet denken aan gisteren.

Ik was in een café met eetmogelijkheden, waar de ober de hele tijd kwam vragen of we al wisten wat we wilden bestellen; om dan weer te bedenken dat we aangegeven hadden nog te willen wachten met bestellen tot de derde persoon van onze party of three er was.

Toen we om de tijd te doden maar alvast drankjes en later ook eten bestelden, ging het tot drie keer toe helemaal mis. En toen onze party eindelijk compleet was kreeg ik sla in plaats van frietjes en duurde het eindeloos voor onze biertjes kwamen, die toen ook nog in longdrinkglazen zaten. De rekening kwam wel meteen.

Toen ik afscheid had genomen van mijn gezelschap en weer een one man party was geworden, besloot ik nog even naar het toilet te moeten, voordat ik weer twintig minuten in de metro zou zitten.

Aangezien er al betaald was, twijfelde ik of het horecaeaans ethisch nog wel verantwoord was om daarvoor aan te kloppen, maar ik had ook geen zin om naar een random Starbucks te gaan, in de rij te gaan staan om een flesje water te kopen en dan schuchter om de cijfercode van het toilet te vragen.

Dat flesje is slecht voor het milieu en negen van de tien keer is dat toilet ook nog eens buiten werking, want zo gaan die dingen, en dan was ik nog verder van huis.

Ik ging weer naar binnen en maakte het universele 'mag ik naar uw toilet en, zo ja, waar is dat dan'-gebaar met mijn lichaam omdat ik geen zin had om te praten. Men verwees mij naar een trap, half verscholen achter de bar, die ik dankbaar afdaalde. Ik heb me nog nooit zo welkom gevoeld in een huis van waterclosetten.

Zo waardeloos als de service was, zo warm en omarmend waren de sanitaire voorzieningen. De plafonds, de deuren, de plinten en de wasbakken, allemaal in een art-deco-chique stijl, met nog net geen piccolo naast het toilet om door te trekken en de bezoeker even af te schudden.

Door het warme, gouden licht voel ik me als een okergeel kuikentje, fris uit het ei, zo onder de warmhoudlamp, nog glansrijk naïef over de richting van zijn of haar leven. Ik had nooit weg moeten gaan.

Pepijn Lanen (1982), ook bekend als Faberyayo, is rapper, schrijver en tekstschrijver van onder meer De Jeugd van Tegenwoordig en LeLe. Elke zaterdag schrijft hij een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden