Roos Schlikker. Beeld Lin Woldendorp
Roos Schlikker.Beeld Lin Woldendorp

Als dit al wordt geloofd, wat wordt dan nog als leugen gezien?

PlusRoos Schlikker

De dag begon vol misverstand. Mijn Franstalige man vond dat ik in de weg liep en murmelde: “Jij bent een last….eeeh…. lastpoes? Lastplas? Lastzak? Hoe heet dat nou?”

“Lastpóst.” Hij keek me aan. “Post? Nee, da’s heel raar.”

Tja, er is wel meer raar. Ik zag een filmpje van een vos die ’s nachts doodgemoedereerd onze brug was overgestoken. Voor de deur van delicatessenwinkel Stach plantte hij zijn roodbruine derrière, als wachtte hij op de eerst geserveerde macchiato.

Een vos! In de stad! We maken niets mee momenteel, behalve elkaar lastplasserig in de weg lopen, maar de wilde natuur was zomaar langs ons huis getrippeld. In de tv-serie Fleabag ziet het hoofdpersonage veelvuldig een vos. Het wemelt van de online theorieën over de diepere betekenis daarvan, maar het enige wat maakster Phoebe Waller-Bridge kwijt wilde was dat er ‘iets sexy’s’ is aan Londense vossen. “Ze bezitten de stad, wij lopen in de weg. Wij doen deksels op onze vuilnisbakken, dat is hun grootste irritatie.”

Een enigmatisch personage dat rommel omhoogtrekt, het is metaforisch heerlijk. Maar helaas, terwijl fictie geschikt is om een blik te werpen op de troep in onze geest, valt dat in de realiteit niet mee.

Sterker, er sijpelt zoveel fictie de werkelijkheid in dat onduidelijk is wie het nog goed meent. Je kunt als politiek leider tijdens de Capitoolbestorming tweeten ‘Trump wouldn’t just be a great leader for America: he would be a great leader for the West as a whole’ en ermee wegkomen door je vaste excuusjes in te zetten. Het was romantisch bedoeld, ironisch, of bewust fout uitgelegd (wij noemen dit de Thierry-bingo). En je kunt op het Museumplein als natuurartsstel straffeloos in een microfoon toeteren: “Er ligt niemand op de IC!”, “Artsen faken alles!”, “Die krijgen voor iedere patiënt 20.000 euro!” (Overigens verstond ik: “Er ligt niemand op de wc,” wat ongetwijfeld ook onjuist was.)

Dergelijke wijdverspreide apekool maakt oprechte mensen angstig. Want als dit wordt geloofd, wat wordt dan als leugen gezien? De ochtend na vossennacht werd mijn mans fiets gejat. De Canadees, gehecht aan een Vaste Plaats Voor Alle Dingen, drentelde panikerend trap op trap af. Tot hij via een gps-trackertje zag dat zijn fiets in Oost was geparkeerd. Vol gereedschap spoedde hij zich erheen. Dat leek me riskant. Ik zag het voor me: politieagenten die een heterdaadje vermoedden en mijn bloedzenuwachtige echtgenoot, die de -h niet kan zeggen, almaar roepend: “Deze fiets is van mij! Dit is geen eterdaad! Ik ben geen lastpoes! Eeh lastplas? Hoe heet dat nou?”

Nachten cachot zou dat worden, minimaal. Dus belden we het non-alarmnummer van de politie om alles uit te leggen. We werden geloofd. Hemelzijdank, waarheid won het van fictie.

Even daarna bleek de vos gevangen. Het dier was oververmoeid de weg kwijt geweest. Daar was niets sexy’s aan. En toch, stiekem hoop ik dat als de avondklok is ingegaan, het wild straks langs onze huizen komt sluipen. Lastpoezen die deksels van vuilnisbakken stoten. En alle drek en leugenachtige derrie blootleggen. Het is er meer dan tijd voor.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden