Plus

Als de trainers niet kijken, dumpen de teamgenoten groente op zijn bord

Ellen Dikker Beeld Wolff

Sinds twee weken is het team van mijn zoon officieel doorgeschoven naar de O13. Ik zeg 'zoon' en geen zoontje. Want met de O13 begint een nieuwe fase. Die van de middenbouw. En dat is het serieuze werk.

Ik moet denken aan het Kleine Broertje op z'n eerste schooldag. Net vier geworden. "Ben ik nu groot?" vroeg hij me 's morgens bij het ontbijt. Ja. Dat was hij. Mijn oudste is nu de overtreffende trap van groot: het zoontje is een zoon geworden.

In de middenbouw word je als ouders langzaam naar de uitgang gedirigeerd. Mag je hem in de onderbouw nog vijf keer per week naar De Toekomst rijden, in de middenbouw wordt hij 's middags uit school met een busje opgehaald. Trainingen zijn niet langer toegankelijk.

Nu waren de ouders in de onderbouw ook maar op twee trainingen per week welkom. Dat vond ik in het begin heel vreemd. Totdat het me werd uitgelegd.

"Kijk, Ajax is een opleiding. Als je je kinderen naar school brengt, blijf je toch ook niet de hele dag voor het raam staan koekeloeren?" Dat sneed hout.

In de middenbouw kom je niet alleen als ouder steeds minder op de club, je kind komt ook nog nauwelijks thuis. Hij is bijna op kamers. Een soort kostschool zonder bed. Want hij doet alles op de club behalve slapen. Studiebegeleiding, trainen, douchen en eten.

Eten? Jawel, eten. Om de overstap naar het nieuwe seizoen soepeltjes te laten verlopen zijn ze nu al aan het wennen. Met het hele team rond zessen langs het uitgebreide buffet. Groente wordt opgeschept, daar komen ze niet onderuit. De rest mogen ze zelf weten. Vlees of tofoe, rijst of aardappelen en altijd een bak met vette vis. Vette vis is goed voor een topsporter.

Mijn zoon is een smulpaap. Hij eet alles. Als de trainers even niet kijken, dumpen zijn teamgenoten snel hun groente op zijn bord. Daar wordt smakelijk om gelachen. Er wordt veel gelachen. En gepraat. Het is een dolle boel.

Vanmiddag zei mijn zoon: "Het voelt echt als familie."

Mooi is dat. Maar zo gaat dat, met opgroeiende kinderen. Ze creëren een nieuwe familie. Alleen zijn ze dan meestal een jaar of achttien. Die van mij is elf. Ik mis hem aan tafel. Wil steeds voor vier dekken. Het Kleine Broertje is ook van slag.

"Maar waarom eet hij dan niet meer thuis?" Hij kijkt wanhopig naar z'n bord. Ineens begrijp ik waarom. Hij is z'n groenbak kwijt.

Cabaretière Ellen Dikker had heel lang niets met voetbal, totdat haar zoon werd gescout door Ajax. Iedere zaterdag schrijft zij in Het Parool een column over haar 'Kleine Messi'. Lees al haar columns terug in het archief.

Reageren? e.dikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden