Column

Als de grachten niet kunnen slapen, wiegt Eberhard ze in slaap

James WorthyBeeld Agata Nowicka

Er bestaat geen monsterlijker woord dan 'uitgezaaid'. En hoe ouder ik word, hoe vaker ik het hoor. Het is een allesontmantelende samensmelting van letters. Uitgezaaid.

Het zijn maar tien letters. Het woord bevat de eerste en de laatste letter van het alfabet. Dat de laatste letter voor de eerste letter staat is geen toeval. Het einde dringt voor en het begin grijpt niet in.

Uitgezaaid, je hoort het en de toekomst klinkt zo goed als onoogstbaar. Hoe ga je dit tegen de kinderen zeggen? Je kijkt naar de lippen van de dokter. En je kijkt naar zijn kleren. De donkerste wolken die je ooit hebt gezien, kwamen uit de mond van een man in een hagelwit uniform.

Je kijkt naast je. De vrouw van je leven breekt in veertigduizend stukjes op de ziekenhuisvloer. Je pakt haar hand vast. Op jullie eerste date heb je haar minimaal een diamanten huwelijk beloofd, maar vandaag blijkt dat je glashard tegen haar hebt gelogen.

Uitgezaaid. Hoe leg je dit uit aan de kinderen? Hoe leg je aan ze uit dat je ondergang de bovenliggende partij is geworden?

"Jongens, pappa is heel ziek."

"Hoe ziek?"

"Monopoly is jullie favoriete spel toch? Nou, de kanker heeft de duurste en belangrijkste straten in mijn lichaam gekocht en er in feite meteen hotels op neergezet."

"Ga je dood?"

"Nee, het lichaam van pappa gaat gewoon bankroet."

Als ik aan Eberhard van der Laan denk, denk ik niet aan zijn prestaties, maar aan de verhalen die mensen over hem vertellen. Het zijn mooie verhalen.

Op een zaterdagochtend in 2011 vond er een voetbalwedstrijd plaats tussen een team van DVVA en een team van Sporting Noord. Het team van DVVA kwam drie spelers tekort. En het regende.

Twee minuten voor de aftrap stond hij opeens op het veld. Niemand had hem gebeld, maar hij was er. Onze burgemeester. Hij droeg geen scheenbeschermers en zijn shirt hing de hele wedstrijd uit zijn broek, maar men zegt dat hij die dag zeven doelpunten scoorde. Eén voor ieder stadsdeel. Dat is Eberhard van der Laan.

Als je bij de kassa van de supermarkt staat en de pinautomaat zegt dat je saldo verre van toereikend is, kan het zo zijn dat de burgemeester plotseling naast je staat. Dan rekent hij af met een stukje zilver uit zijn ambtsketen. Zijn ketting heeft namelijk niets met gezag te maken, nee, zijn ketting is de navelstreng van de stad.

De verbondenheid die hij uitstraalt, is de enige voeding die Amsterdam nodig heeft. Van der Laan begrijpt als geen ander wat de rol van een burgemeester is. Hij is de vader van de stad. Niets meer en niets minder.

Als de grachten niet kunnen slapen, wiegt hij ze in slaap. En als de flats in de Bijlmer het koud hebben, blaast hij de hoogbouw warm. Hij is het steuntje in de rug van iedere brug die op instorten staat. Integer.

Liefdevol. Hij is de minst krakende tree in iedere trapgevel. En als de stad huilt, vertelt hij een schuine mop. Hij is het broodje bal als je al drie dagen niet gegeten hebt.

De man is veel meer dan een burgemeester. Eberhard is het troostende licht aan het einde van de IJtunnel.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Zie ook: Sterkte, lieve burgemeester, Theodor Holman: Wat is Van Der Laan een goede, aardige man

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden