Plus Column

Als de duiveltjes je lichaam hebben overgenomen

James Worthy Beeld Agata Nowicka

Er zitten drie mensen in een huiskamer. Ze praten allemaal door elkaar heen. Buiten schijnt de zon. Het is een gezellige Nederlandse huiskamer. Er staan tientallen boeddha's op planken, de woorden 'LOVE' en 'FRIENDS' hangen aan de muur en er staat een krabpaal.

De vrouw en haar ex-vriend zitten aan een tafel. Hij praat zo snel dat mijn oren het hebben opgegeven. De andere man, haar nieuwe vriend, heeft allemaal spulletjes op een voetenbankje neergelegd en staat voorovergebogen naar iets te zoeken wat hij naar alle waarschijnlijkheid helemaal niet kwijt is.

Op de eettafel staat een hartje van hout waar 'Dromen. Durven. Doen!' in staat gegraveerd. Het drietal gaat straks gezamenlijk boodschappen doen, omdat de vrouw dit niet meer in haar eentje durft te doen. Daarom komen haar nieuwe vriend en haar voormalige vriend haar ophalen.

In de hal staat een sterrenkijker. Ik hoop dat ze in de nacht af en toe dat ding erbij pakt en in de tuin naar de sterren gaat kijken. Kleine Beer, Grote Beer, Cassiopeia. Ik hoop dat ze zich wat beter voelt als haar ogen naar sterren kijken die honderd lichtjaren verderop schijnen.

Als ze door die sterrenkijker kijkt, is ze honderd lichtjaren van al haar problemen verwijderd. Ik vraag me af of de Kleine Beer en de Grote Beer dan ook naar haar kijken.

Het drietal zwalkt de plaatselijke supermarkt binnen. De vrouw staat bij het vlees. Ze zegt dat ze thuis nog speklapjes heeft, maar dan ziet ze dat de cordon bleus in de aanbieding zijn. Die vindt ze lekkerder.

In de verte duwt een vakkenvuller een kar door het gangpad. Hij kijkt naar de vrouw en haar ex-vriend en kijkt dan snel weer weg. Zijn wegkijken heeft niets met verwerpen of veroordelen van doen, nee, de vakken­vuller is bang dat hij oog in oog met zijn voorland staat.

Een paar weken geleden tikte hij 'hoe maak je g...' in zijn zoekmachine. Hoe maak je gehaktballen? Hoe maak je gebakken banaan? Hij moest lachen om de vragen die op zijn laptopscherm verschenen. Toen tikte hij verder. 'Hoe maak je ghb?'

De vrouw en de ex-vriend staan bij de chips en zij weten vooral wat GHB allemaal kapot kan maken. Hun ogen lijken geplastificeerd te zijn en ze praten alleen nog maar waanzin. GHB is hun vakkenvuller. Als ze een leegte voelen, als ze iets onopvulbaars op moeten vullen, slikken ze de hele kar door.

Ze zijn het gif als medicijn gaan zien. Dat is wat een verslaving is. Een verslaving is als het duiveltje niet meer op je schouder staat, maar in je schedel is gekropen en zijn hele familie heeft uitgenodigd.

En dan nemen ze je hele lichaam over. Zo voelt het. De duiveltjes hebben je lichaam overgenomen. Ze staan overal, behalve op je schouder. Je schouder was alleen maar het trainingsveldje.

Ik hoop dat de vrouw vannacht weer haar sterren­kijker uit de hal pakt en in de tuin gaat zitten. Ik hoop dat ze de lichtjaren als nachtlampje kan gebruiken. En dat ze een knuffel van de Grote Beer krijgt.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden