Plus Column

Alles wees op het begin van een vruchtbare relatie tussen het festival en mij

Massid Hutak Beeld Robin de Puy

Zaterdag moest er worden opgetreden in Venlo. Nummers spelen van mijn plaat die nog niet af is, ik ging het doen. We vertrokken 's ochtends vroeg richting Limburg.

We = Kerem en ik. Kerem = mijn dj en beste vriend. In de auto werden de nodige puntjes op de muzikale i gezet om onszelf er alsnog van te overtuigen dat onaffe muziek spelen eigenlijk een heel goed plan was. Ondertussen waren we het met elkaar eens dat Nederland de mooiste wolken heeft van de hele wereld. Dat stelde gerust.

Op het festival zou ik meermaals de vraag krijgen of ik voor het eerst in Venlo was, van heel sympathieke mensen overigens. Het had een mooi verhaal geweest, een jongen uit Amsterdam-Noord voor het eerst in Limburg-Noord. Maar helaas moest ik de mensen teleurstellen. Ik heb waarschijnlijk op meer plekken gewoond in Nederland dan al die mensen bij elkaar.

Het optreden was een unaniem belachelijk groot succes. Van de vijftien mensen in de tent danste alleen een achtjarig meisje onophoudelijk en zong elk nummer mee, vooraan bij het podium. We hadden drie kwartier lang onafgebroken oogcontact en ik werd verliefd op haar.

Ze wees me genadeloos af en ik sjouwde mezelf terug naar het hotel. De volgende ochtend ging ik in bad en werd er royaal ontbeten. Vervolgens werden ontbijtkoek en crackers in broekzakken gestopt, want ik kom uit Noord. Daarna vertrokken we richting Biddinghuizen. Er moest worden opgetreden op Lowlands.

Het was mijn eerste keer Lowlands en ik stond meteen op het podium.

Zondagochtend in een volle X-Ray, alles wees op het begin van een vruchtbare relatie tussen het festival en mij. Ik vroeg het publiek naar hun favoriete jeugdboek en vertelde dat ik twijfelde over De gebroeders Leeuwenhart en De Koning van Katoren. Het verschilt per seizoen.

Vanuit het publiek pikte ik Harry Potter en Pipi Langkous op. De andere sprekers lieten mij lachen, wisten me te ontroeren en leerden mij nieuwe dingen. Sonja Barend zou trots op ons zijn.

Na mijn optreden begon het vreten en werkelijk elke kraam waar ik at, was het eten kaolo lekker. De bezoekers ontwaakten langzaam en Kerem vertelde dat de capaciteit zo ongeveer een volle Arena was. Elke bekende die ik tegenkwam, zei dat ik om zeven uur naar de Bravo moest voor de rapgroep Migos uit Atlanta, maar dat hoefde je mij niet te vertellen.

Toen het eindelijk zo ver was en ze alleen maar over hun eigen vocalen rapten, roepend dat ze in Amsterdam stonden, gaf ik mijn lief een kus en wist ik dat alles goed zou komen.

Rapper en schrijver Massih Hutak (25) schrijft elk weekend een column voor Het Parool. Reageren? m.hutak@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden