Beeld Artur Krynicki

Alles wat kwetsbaar is, moet worden verwijderd uit de stad

PlusMassih Hutak

In 2025 is Amsterdam 750 jaar. Dat gaat groots gevierd worden, uiteraard. Maar wat vieren we eigenlijk?

Deze week had ik het hierover met een vriendin en zij hekelde het dominante narratief van Amsterdam als tolerante stad. “De enige context waarin de term tolerantie geoorloofd is, is als het gaat om voeding,” zei ze. Die theorie deel ik. ‘Solidair’ is naast een beter woord, ook een beter streven.

In essentie is een stad een welkome plek voor iedereen die er woont en voor iedereen die er wil wonen. Op dit moment worden de grootste investeringen, ontwikkelingen en projecten gerealiseerd voor toekomstige bewoners en niet voor de Amsterdammers die er al wonen.

De solidaire stad is er een waar huisvesting als universeel mensenrecht wordt gewaarborgd en niet wordt vermarkt tot winst­gevende stenen. De solidaire stad houdt publieke voorzieningen als schoon drinkwater, afvalverwerking en groenstructuren toegankelijk voor al haar bewoners. De solidaire stad beschermt haar biodiversiteit in de breedste zin van het woord. De solidaire stad investeert minstens net zoveel in huidige bewoners als in toekomstige. De solidaire stad investeert minstens net zoveel in oude stenen als in nieuwe.

In de huidige stad lijken nieuwbouw en hoogbouw heilige gralen, ten koste van het dna van onze stad en haar buurten. En urgenter: ten koste van het welzijn van Amsterdammers. Onder het mom van de verdichtingsopgave, wat een moeilijk woord is voor ‘bijbouwen’, dendert de bouwagressie van wijk naar wijk. Je gaat bijna geloven dat nieuwe en vaak dure huizen voor wie eventueel naar de stad verhuist, voorrang verdienen boven huidige bewoners en huidige huizen die recht hebben op onderhoud en behoud. Net zoals corporaties met hun ‘grootschalige renovaties’ eigenlijk bedoelen ‘achterstallig onderhoud eindelijk aanpakken en uw huur verhogen, mocht u al een terugkeergarantie krijgen’.

Natuurlijk zijn veranderingen en sociale verschuivingen inherent aan een stad. Maar dat is hier niet aan de hand. Er vindt op dit moment een grote schoonmaak plaats waar alles wat kwetsbaar is moet worden verwijderd uit de stad. Van dak- en thuislozen tot thuiswonende dertigers en veertigers tot eenoudergezinnen tot huishoudens met lage inkomens en ga zo maar door. Een stad is zo rijk als dat die zorgt voor zijn kwetsbaarste bewoners.

‘Kwetsbaar’ is nog zo’n ingewikkelde term. De mensen die daarmee worden bedoeld in mijn buurt zijn dezelfde mensen die tijdens de pandemie de grootste kracht uitstralen en u­itdragen naar andere bewoners, die net als zij genadeloos hard worden geraakt. Hulp en zorg worden hier georganiseerd langs de lijnen van menselijkheid en liefde. Onze stad is niks zonder deze solidariteitsnetwerken.

Ik hoop dat we over vijf jaar vieren hoe rijk onze solidariteit is. En niet hoeveel ons vastgoed kost. Want dan zijn we onherstelbaar arm.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden