Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Alles sterft af, maar de pijn blijft

PlusTheodor Holman

We bezoeken haar thuis. Ze is oud. De meestal ondrinkbare koffie staat klaar in een thermoskan, ik denk al een uur of zes. Ze legt het nog eens uit: “Als ik om zes uur wakker ben, stap ik uit bed en doe ik alles in één keer: de afwas, koffie zetten voor de hele dag, de was als die er is… Nou ja, alles.”

“Waarom doe je dat?”

“Dan heb ik de rest van de dag vrij.”

“Aha, en wat doe je dan?”

“Nou niks.” Het klinkt net zo bitter als haar koffie smaakt.

“Hoewel…,” vervolgt ze, “in deze coronatijd doe ik wel wat. Ik denk na over de dood. Want waarom leef ik nog?”

Ik doe wat extra melk en suiker in mijn kopje, maar ik krijg de smaak niet helemaal weg.

“Ik leef namelijk nergens meer voor. Dat deed ik al niet, maar nu ik nergens naar toe kan, leef ik helemaal nergens meer voor.”

“Dat heet ouderdomsdepressie. Gaat wel over.”

“Nee, het gaat niet over. Het is ook geen depressie. Als je zo oud bent als ik, sterven ook je gevoelens af. Alleen de pijn blijft.”

Ze laat haar eigen koffie onaangeroerd. Ik neem een slok omdat ik niet weet wat te antwoorden.

“Al die mensen die me helpen, jullie ook, doen alles om mijn schaamte weg te nemen, maar dat is nu net zo’n emotie die maar niet wil afsterven. Dan komt de hulp, met zo’n mondkapje, en die vraagt: ‘Hebt u gedoucht, mevrouw?’ Dat is lief en als ik ja zeg, zet ze een kruisje op een formulier, maar ik geneer me. Zij gaat weg, maar de gêne blijft.”

“Gisteren liet ik een wind en poepte ik in mijn broek en even later stond ik in mijn tachtigjarige nakie voor de tweede keer onder de douche terwijl ik ook mijn onderbroek aan het uitwassen was. Niemand zag me, maar dichter bij de dood kun je niet komen. Ik schaamde me, maar ik heb dan weer geen schaamte om dit te vertellen, dus ik schaam me ook niet. Ik dacht alleen de hele dag: waar leef ik nog voor?”

“Je bent echt somber hè?”

“Niet eens, maar waarover zou ik vrolijk moeten zijn? Of blij? Ik voel steeds minder. En toch ben ik bang voor die ziekte. Misschien vind ik het wel fijn om angst te voelen.”

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden