Plus Column

Alles is er nog en toch is niets meer hetzelfde

Natascha van Weezel Beeld Agata Nowicka

In de keuken staat een torenhoge stapel met blikjes Fanta. Paarse blikjes met cassissmaak, de groene ­'exotic' variant en gele Fanta met citroen, mijn vaders favoriet. Ik loop een paar keer langs de stapel en vraag me af wat ik met al die frisdrank moet doen. Zelf hou ik niet van Fanta, maar het weggooien voelt bijna als verraad.

Vroeger hield mijn vader vooral van Schotse whisky. Later schakelde hij over op rode wijn. Toen hij diabetes kreeg, stopte hij helemaal met het drinken van alcohol en nuttigde hij voortdurend dubbele espresso's.

Toen hij ziek werd en cafeïne te zwaar op de maag begon te vallen, zwoer hij ineens bij Fanta, iets wat hij nooit eerder in zijn leven lekker had gevonden. Elke dag dronk hij minstens vier blikjes. Mijn moeder bestelde elke week enorme pallets bij de bezorgservice van Albert Heijn. De laatste lading kwam afgelopen dinsdag.

Wanneer ik erover nadacht hoe het zou zijn als mijn vader dood was, kon ik me daar geen concrete voorstelling bij maken. Ik verwachtte verdriet en een gevoel van leegte, maar had nooit kunnen vermoeden dat het juist de kleine, alledaagse dingen zijn die zijn afwezigheid zo pijnlijk definitief maken.

De pyjamabroek die nog in de wasmachine zit, de leren schoenen die in de hoek staan waar hij ze voor het laatst uittrok, de iPhone - zijn favoriete gadget - die nu onaangeroerd op het nachtkastje ligt.

Het vochtige watje waarmee mijn ­moeder en ik zijn hoofd depten tijdens zijn laatste nacht. De pluchen knuffelbeer die hij in zijn hand hield op het moment dat hij stierf. Zijn geur die als een soort spook door het huis waart. Alles is er nog en toch is niets meer hetzelfde.

Nooit meer een mail, sms of WhatsAppbericht met zijn naam eronder. Nooit meer een lift naar huis omdat ik zelf niet goed kan autorijden. Nooit meer door de schoonmakers naar buiten worden gestuurd als we ­samen op een feestje waren en tot het allerlaatste moment wilden blijven. Nooit meer tot diep in de nacht discussiëren over politiek.

Nooit meer met z'n tweeën op vakantie. Nooit meer om advies vragen als ik er even niet uitkom. Nooit meer met hem mijn liefdesperikelen bespreken. Nooit meer naar het Eurovisie Songfestival kijken en de scorelijsten van onze favoriete nummers bijhouden.

Nooit meer een uitgeknipt artikel op de ­salontafel vinden waarvan hij dacht dat ik het interessant zou vinden. Nooit meer zijn stem die 'hallo schoonheid' tegen me zegt. Nooit meer samen. Nooit meer Fanta. Nooit meer papa.

Ik kan het nauwelijks geloven.

Lees ook: Max van Weezel (1951-2019) kon niet stoppen met journalistiek

Natascha van Weezel (32) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden