PlusColumn

Allemaal bereid om deze kneiterlinkse stad te redden

Patrick MeershoekBeeld Maarten Steenvoort

Nadat ik de eigenaar van het ­veganistische restaurant een opgevouwen briefje van 20 euro in de hand had gedrukt, mocht ik via de keuken door­lopen naar de binnenplaats achter het grachtenpand.

Daar stond een ladder naar het dakterras, waar ik volgens de instructies twee keer kort en twee keer lang op de bel drukte. De deur ging op een kier, maar bleef op de ketting.

"Kneiterlinks?" fluisterde iemand aan de andere kant van de deur. "En stapelmesjogge," vulde ik het afgesproken wachtwoord aan.

Even later zat ik onder een knipperend peertje aan een lange houten tafel met de restanten van wat nog maar een paar jaar geleden de liberale grootmacht van de stad was geweest.

Enkele bekende gezichten uit de stadsdelen, een groep vrijwilligers van de hockeyclub, wat ondernemers uit de horeca, een paar medisch specialisten: allemaal bereid te doen wat nodig was om deze stad te redden.

"Van het geld dat ik net in de parkeerautomaat heb gegooid," mopperde een vastgoedhandelaar, "had ik een paar nieuwe ­tieten voor de vrouw kunnen kopen."

De tafel zweeg geschrokken, om daarna uit te barsten in een bevrijdende schaterlach. "Ik mis het rechtse geluid," veegde een orthodontist de tranen uit zijn ogen. "Het is allemaal duurzaamheid, gelijke kansen en fair trade wat de klok slaat. Doodziek word ik ervan."

De voorzitter opende de vergadering met goed nieuws. Frits Bolkestein had vermomd als postbesteller op de fiets het Gooi weten te bereiken, waar hij gastvrij was opgenomen in de plaatselijke bbb-voorziening.

"Frits in de bed-bad-broodregeling?" vroeg een hockeymoeder geschrokken. "Maak daar maar bed-bubbelbad-bitterballen­regeling van," zei de voorzitter met een knipoog. "Hij zit daar prima in Laren."

Bij de ingekomen stukken zat een ansichtkaart uit de Himalaya, waarop Erica Terpstra had geschreven dat ze voor haar Amsterdamse vrienden mediteerde in een eeuwenoud klooster in de bergen.

Meer opwinding veroorzaakte een doos met hulpgoederen die in Buitenveldert was ­afgeleverd door de Amstelveense VVD: een dikke plak foie gras, een flesje Barolo, een dvd van Harry Mens, een oude jaargang Elseviers en een paar glanzende brochures van Audi en BMW.

Daarna werden de taken voor de komende week verdeeld. Er werden insprekers aangewezen om tijdens vergaderingen subtiel te zagen aan de poten van het zittende bestuur, er meldden zich vrijwilligers om flyers met bemoedigende woorden uit te delen op de Zuidas.

"Nog drie jaar tot de verkiezingen," prentte de voorzitter ons in. "Dan is deze stad weer van ons."

We omhelsden elkaar bij het afscheid. De voorzitter had nog een verrassing in petto. "Volgende week hebben we een bijzondere gast. Onze eigen Paul Slettenhaar komt een ­lezing houden over zijn favoriete parkeergarages. Hij neemt zijn dia's mee."

Er ging een gedempt gejuich op, en daarna verdwenen we een voor een via het veganistische restaurant weer in de pikdonkere, kneiterlinkse nacht.

Reageren? patrick@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden