Column Artikel RozeBeeld Artur Krynicki

Alleen Thé Lau van The Scene kon het

PlusNico Dijkshoorn

Toen ik Tanja net kende, vroeg zij mij wat ik de mooiste zin uit een Nederlandstalig liedje vond. Ik begon meteen te ratelen. ‘Op zoek naar geluk, in Kronenburg Park’, van Frank Boeijen. Ik verstond eerst alleen het woordje ‘park.’ Frank heeft als jongetje van twaalf een kokendhete kaassoufflé gegeten, maar wát een zin. Die had ik zelf willen verzinnen.’

Tanja vroeg wat ik er dan zo goed aan vond. “Nou ja, alles. Dat je ongelukkig bent, omdat je vrouw bijvoorbeeld dood is en dat je vier dagen lang in dezelfde onderbroek televisie zit te kijken en dat je dan opeens denkt: ik ga op zoek naar geluk. En dat je dat dan dus in een park gaat zoeken. Alsof het ergens naast een boom ligt, snap je. Dat beeld, van een man die liever dood wil, omdat hij het lichaam van zijn vrouw niet meer ruikt en voelt en dat hij dan door een park scharrelt. Magistraal.”

Tanja zei: “Het gaat over prostitutie. Die man gaat naar een hoer. Daar gaat dat liedje over.”

Het voelde alsof iemand een bord vol lievelingseten uit mijn handen sloeg. Ik was dat liedje kwijt. Zo jammer, want lange tijd had ik het gezien als hét bewijs dat Nederlands gezongen teksten niet meteen in kleinkunst hoeven te veranderen.

Want zo is het. Ga achter een piano zitten, druk een laag akkoord in, laat een stilte vallen, zing: ‘Je ging. Je ging alleen’ en je hebt kleinkunst. Het is magisch en dodelijk tegelijk. Het maakt niet zoveel uit wat je zingt. Al zing je een vertaalde regel uit In Cold Blood van Truman Capote, het wordt meteen iets wat je voor 47 mensen in De Kleine Komedie zingt. Na de voorstelling zegt je broer: mooi liedje, over die dode kinderen.

Nederlandse zinnen zingen en dan proberen die niet te laten klinken alsof het over de ozonlaag gaat, dat kan bijna niemand. Ik durf te zeggen: dat kon er maar een: Thé Lau. De in 2015 gestorven zanger van The Scene deed wat niemand anders ooit is gelukt: de gezongen zin alleen maar die zin laten zijn.

Bij de zinnen van Thé Lau dacht je nooit aan een dierenasiel in Spanje en dat die dieren het heel slecht hebben. In het liedje Open zingt Thé: ‘Er is te veel verlangen, er is te weinig tijd.’ Honderdduizend jaar gezoek, verdriet, scheidingen, anders neem ik de kinderen wel op dinsdag en donderdag, het zit allemaal in die tien woordjes.

Dan heb je niet voor niets geleefd. Bedankt Thé.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden