null Beeld Artur Krynicki
Beeld Artur Krynicki

Alleen daarom al moet er nooit een bibliotheek sluiten

PlusNico Dijkshoorn

Nu er wordt gesproken over de sluiting van enkele bibliotheken in Amsterdam denk ik aan mijn eigen bibliotheekverleden. Meteen maar mijn dierbaarste herinnering: ik wist niet hoe de kogelvingergekko eruitzag. Dat was een probleem, want mijn spreekbeurt ging over de kogelvingergekko. Geen idee waarom ik die had gekozen.

Een regulier dier zou makkelijker zijn geweest. De zebra bijvoorbeeld. Dan had ik kunnen zeggen: ‘Ze zijn zwart-wit of wit-zwart, zoek het allemaal even lekker zelf uit en o ja, ze lopen graag door Afrika.’ Maar ik zat aan die fucking hagedis vast.

Ik kan hier nu wel schrijven dat de kogelvingergekko in een droom aan mij verscheen en dat ik ’s ochtends heel hard zijn naam had geroepen, maar zo ging het niet. Ik wilde opvallen. Ik wilde dat de juffrouw thuis zou zeggen: ‘Ik heb nu zo een bijzonder mannetje in de klas. Hij heet Nico en hij sprak bijna drie kwartier lang over een of andere hagedis.’

Maar nu komt het, jongens en meisjes die deze column op hun telefoon lezen: voor informatie over die hagedis moest ik naar de bibliotheek. Ik weet nog precies waar ik het Grote Gekke Hagedissenboek opensloeg: op een plek waar iedereen kon zien dat ik aan een bijzonder werkstuk bezig was.

Ik schreef netjes in een schrift wat die hagedis allemaal deed. Vliegen uit de lucht happen en af en toe vervellen. Dan had je het wel gehad. Ik verzon er wat dingen bij.

Ik vertelde dat de kogelvingergekko een bijzonder gevoel voor humor had en dat hij heel hard het woord ‘PAREN’ riep als hij wilde paren. De hagedis droeg in zijn vrije tijd, net als wij, een makkelijke spijkerbroek. Zijn vinger leek op een kogel, zijn teen op een rottende walnoot. De juf complimenteerde mij met mijn fantasie. Daar moest ik iets mee gaan doen.

Ik ben in een bibliotheek gaan werken. Twintig jaar lang. Ik zat achter de uitleenbalie en had vrij zicht op groepen scholieren die met tegenzin aan een uittreksel werkten. Ik zag vaste verkering ontstaan. Ik zag de meisjes die zich ervan af maakten met een uittreksel van Het Bittere Kruid, maar ik zag ook jongens en meisjes geconcentreerd lezen in De Avonden van Gerard Reve. Ik wist: dat boek kan jullie leven veranderen.

Alleen daarom al moet er nooit een bibliotheek sluiten. Ooit loopt daar een influencer per ongeluk tegen een boek van Raymond Carver aan en vertelt hij of zij, online, ademloos over de schoonheid van gebroken levens.

Nico Dijkshoorn schrijft twee keer per week een column voor Het Parool, en spreekt zijn bijdragen ook in.

Reageren? n.dijkshoorn@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden