Artikel Wit Beeld Oof Verschuren

Alle ouders willen gabbers zijn van hun kroost

Plus Roos Schlikker

“Ik weet dat ik vaker hoor te zeggen dat hij moet stoppen, maar dan wordt ie boos.” De armen van de man bungelen lullig langs zijn zij. We spreken elkaar op een borrel en na de nodige ‘Wat doe jij’-tjes en ‘Druk zeker, hè’-s begint hij een verhaal over zijn zoon die ‘totaal gameverslaafd’ is.

Uren zit hij aan de Playstation verkleefd. Deze tijd wisselt hij af. Met verder gamen op zijn telefoon. Ik informeer naar de leeftijd van het jong. Hij blijkt acht.

“Ik snap dat het te veel is. Maar tegelijkertijd denk ik dan: ach, wie ben ik?” murmelt de man.

“Eeeeh, wat denk je van zijn vader?” vraag ik voorzichtig.

De kerel krabt aan zijn kin, zijn benen wiebelen op zijn stoel. In een flits lijkt hij zelf een jongetje van acht. Hij zegt dat hij niet van ‘dat autoritaire’ houdt. En dat hij gewoon graag goede maten is met zijn zoon.

Aha, daar heb je er weer eentje. Ik kom ze geregeld tegen, maar het blijft een fascinerend aandoenlijke diersoort: de mattiemama of -papa. Dit is ook zo iemand die liever vriend dan vader is. Begrijpelijk natuurlijk. Alle ouders willen gabbers zijn van hun kroost, ik ook.

Nog altijd word ik vrolijk als ik terugdenk aan mijn oudste die toen hij drie was riep: “Dit is mama en dat is mijn beste vriend.” Ik ga graag met de kinderen naar Ajax, in achtbanen gil ik harder dan zij en ik gluur mee met de tv-serie Brugklas, benieuwd wie er nu weer met wie tongt.

Maar ik ben natuurlijk niet hun vriend. Want als de aflevering afgelopen is, dirigeer ik de jongens tegen hun zin naar hun nest. En ik ben degene die ze broccoli opdringt. Van wie ze de puinzooi op hun kamer moeten opruimen, of in elk geval achter de kastdeur dienen te proppen. En die ze beleefdheidsvormen bijbrengt (toegegeven, met wisselend succes. Ooit ontsnapte een luidruchtige maagoprisping aan mijn jongste. “Hé, wat zeg je dan,” siste ik. Waarna hij monter door het chique restaurant brulde: “Vaarwel boertje!”).

Op die momenten vinden ze me niet leuk en dat hoort ook zo. Hoewel ik tamelijk conflictmijdend ben, zet ik me als ouder bewust over die weerstand heen en geef grenzen aan. Om één heel simpele reden: als je als vader of moeder slechts de vriend van je kinderen wil zijn, ontneem je ze iets. Vrienden hebben ze zat. Ouders zijn schaarser. En dat zijn degenen die voor ze zorgen, ook als ze dat zelf stomvervelend vinden.

Ik vertel de mattiepapa dat onze kinderen wekelijks een naar eigen inzicht in te delen vast aantal uren schermtijd krijgen. “Wat een gedoe. Je lijkt wel een boekhouder,” blaast hij.

Ik lach. “Nee. Ik ben hun moeder.”

“Jaja,” zegt de man. “Maar wat doe je als hun schermtijd op is?”

“Dan spelen we monopoly. Als vrienden onder elkaar.”

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden