Plus Column

Alle klassiekers gehad

Massih Hutak Beeld Robin de Puy

De jonge generatie in West-Europa en Noord-Amerika heeft volgens mij twee belangrijke taken: het ­beschermen en doorgeven van onze vrijheid en democratie en het verantwoordelijk omgaan met een steeds veranderende en vernieuwende samenleving.

Net zoals dat vrijheid en democratie afhangen van in hoeverre er wel of niet gelijkheid is - en vooral ons streven daarnaar - net zo hangt de toekomst van onze samenleving af van hoe wij ons ertoe verhouden.

Hoe richten wij onze steden, onze scholen, onze publieke ruimtes en onze ondernemingen in? Hoe geven wij vorm aan de samenleving van de toekomst? Wat zegt dat over ons, als Nederlanders, als Europeanen en als westerlingen?

Deze vragen stonden centraal in het gastcollege dat ik deze week gaf op de Hogeschool InHolland Diemen over gentrificatie en sociaal ondernemen. Mijn definitie van sociaal ondernemen is bedrijven starten die gevoelig zijn voor hun omgeving en ­omwonenden.

De studenten en docenten reageerden enthousiast. Het was lit.

Niet in de laatste plaats omdat mijn lezing begon met een fragment uit de film Boyz N the Hood. ­Bovendien stond ik les te geven op de oude hogeschool van m'n broer, nadat ik vier jaar lang les had gegeven op de oude middelbare school van m'n broer.

Daarvan doe ik nu verslag in de mooiste krant van de wereld. Niet verkeerd, voor een jongen uit Amsterdam-Noord.

Later in de week stond een filmavond gepland in de Melkweg waar we de docu Word Is Bond zagen. Rappers als J.Cole, Nas, Rakim, Rapsody en Pusha-T reflecteerden in beeld op hun liefde voor woorden.

En ik besefte dat hiphop mij leerde hoe tof het is om een nerd te zijn.

Na de docu nam ik deel aan een panel met Akwasi en Vivien Waszink over de invloed van hiphop op taal en eigenlijk op het hele leven.

Die invloed is, ­uiteraard, significant. Het gesprek eindigde met de vraag waar we heen gaan met hiphop. Ik antwoordde daar waar we heen gaan met Nederland.

Tussen het gastcollege en het hiphoppanel ­belandde ik nog even in een midweekcrisis. Dit was namelijk ook de week dat ik The Sopranos uitkeek. Ja, David Chase is een briljante man. En ja, het einde is goud.

Maar de keerzijde is dat ik nu alle klassiekers gehad heb en vanaf hier dus volledig afhankelijk ben van uw suggesties. En kom alsjeblieft niet met Game of Thrones.

Overigens heb ik deze week ook weer het oeuvre van Charlie Kaufman herontdekt. Mocht u geïnteresseerd zijn hoe het is om de wereld te bekijken vanuit mijn ogen: op verdieping 7,5 van de A'DAM Toren vindt u een portaal naar mijn hoofd. Betreden is geheel op eigen risico.

Deze veelvraat aan series, films en boeken is trouwens niet alleen maar ter vermaak. Het is onderzoek en zelfscholing. Want dingen in de planning. Ik heb namelijk het mooiste beroep van de wereld. Ik mag elke dag opnieuw Massih zijn.

Dus hier een haiku:

Oh mijn lieve Noord

Je puberteit is voorbij

Lach nog eens voor mij.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden