Artikel WitBeeld Oof Verschuren

Al veel te lang wordt kunst beschouwd als frivoliteitje

PlusRoos Schlikker

“Hoe was ’t?” vroeg mijn man toen ik op de bank plofte. Ik mompelde onhandig. Wie zijn enthousiasme wil benadrukken, neigt gauw tot geëxalteerde zinnen als ‘Alsof ik thuiskwam’ of ‘Ik was terug in de baarmoeder’, maar dat paste de dag niet. Eigenlijk wilde ik maar één ding kwijt. “Ik was precies waar ik moest zijn.”

Want dat klopte. Sinds de quarantaine had ik uiteraard geen theater meer van binnen gezien. De plek waar ik zo graag ben, had haar gordijnen gesloten. Het pluche raakte bestoft. Eindeloos nog hing de stad vol met aankondigingen van gecancelde voorstellingen. Als vlaggen waaiden ze in mijn gezicht. Dit mis je. Dit. En deze.

Maar vandaag namen Peter Heerschop, Paul de Munnik en Malou Holshuijsen in De Kleine Komedie de podcast De Kleine Remedie op. Ik mocht er iets voorlezen.

Daar zat ik, in die prachtbonbonnière. Een plek waar het niet ingehouden en sober hoeft. Hier hangen krullen aan het plafond, lijsten rond ruiten, fluweel plooit zich rond de bil.

De sfeer was los. Totdat De Munnik achter een vleugel Meer dan een ander van Van Dik Hout zong. Geintjes en gebabbel vielen weg. Strotten werden dik. Plotseling voelde iedereen precies waar het in zijn binnenste pijn deed. ‘Maar nu wil ik je meer dan een ander jou ooit gewild heeft.’

Dat is wat theater doet. Natuurlijk, thuis luisteren we ook muziek. Soms zetten we onze partner een koptelefoon op. “Moet je horen.” Vriendelijk geknik. “Mooi hoor.” Maar dat is niet hetzelfde als wanneer je in een zaal de tranen in de ogen van je buurman ziet staan.

“Nederland is een land van cultuur en we zijn trots op ons uitgebreide aanbod: op de musea, de theaters, de operahuizen, de literatuurclubs.” Hoort u het Mark Rutte zeggen? Hij zei het inderdaad niet. Dat deed Angela Merkel, al noemde ze Duitsland in plaats van Nederland. Ze beloofde kunstenaars niet alleen een steunpakket maar ook andere support, ‘door te benadrukken hoe belangrijk jullie voor ons zijn’.

Wat een verschil met hier. In het provinciebestuur van Noord-Brabant komt nota bene wel een gedeputeerde ‘Vrije tijd’, maar geen bestuurder die verantwoordelijk is voor cultuur. Alsof een rondje in de Python hetzelfde is als Medea zien. Of zoals acteur Frank Lammers het deze week in een filmpje kernachtig samenvatte: “Cultuur, dat is wat ons onderscheidt van de apen.”

Veel te lang wordt kunst in Nederland beschouwd als frivoliteitje en kunstenaars als labbekakken die subsidie souperend de halve dag op bevlekte matrassen liggen te neuken. Dat is een gemakzuchtige mythe, die geen recht doet aan alles wat met zo veel woestkloppende harten wordt gemaakt.

Het concert waarop hij haar voor het eerst kuste. Het theaterstuk waardoor zij eindelijk haar vader begreep. Het gedicht dat werd voorgelezen tijdens de begrafenis van een jonge moeder. We kennen ze allemaal, die intens beleefde momenten, waarop we even niet alleen zijn. Cultuur is niet thuiskomen bij jezelf. Cultuur is thuiskomen bij de ander. En dat is precies waar je moet zijn.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl.

De podcast De Kleine Remedie beluisteren? Klik hier voor Spotify, hier voor Apple Podcasts  en hier voor Google Podcasts. 

 
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden