Erik Jan Harmens. Beeld Artur Krynicki
Erik Jan Harmens.Beeld Artur Krynicki

Al heb ik maar één zus, Paulien is de liefste van de hele wereld

PlusErik Jan Harmens

Dat mijn zus Paulien heet, is voor u als lezer denk ik niet zo van belang. Ze had wat u betreft ook Aaltje kunnen heten of Anneke of Anastasia. Die laatste naam is overigens minder buitenissig dan je zou denken.

Onlangs gaf ik via Zoom een workshop creatief schrijven aan een groep van veertig Amerikanen en twee heetten Anastasia! Ik had niet het geluk dat een van de twee zich Anna noemde, beiden stonden erop dat hun volledige naam werd uitgesproken. Dat herken ik, als iemand me Erik noemt heb ik altijd het idee dat er nog iets achteraan moet komen (namelijk: Jan). Het is alsof je Stee zegt tegen iemand die Steven heet, of Mah tegen Mark Rutte. “Dan ben jij Anastasia 1 en jij Anastasia 2,” besloot ik en daarmee was het opgelost.

Mijn zus vindt het leuk als ik haar noem in stukken die ik schrijf, maar jammer dat ik altijd schrijf: ‘Mijn zus,’ zonder haar naam erbij te vermelden. Ik werp dan tegen dat ik maar één zus heb en dat het overduidelijk is over wie ik het heb. Voor haar voelt het onvolledig, zoals Mark Rutte het spijtig zou vinden als hij enkel en alleen als ‘onze premier’ wordt aangeduid. Die premier heeft een náám hoor, zal hij grommen.

Al heb ik maar één zus, Paulien is de liefste zus van de hele wereld.

Vroeger maakten we best vaak ruzie. Hadden we allebei een draagbare radio-cassetterecorder voor onze verjaardag gekregen en kon ik mijn muziek niet goed horen omdat die van haar harder kon. Dan stond ik voor haar deur en dreigde ik ’m in te trappen als ze niet open zou doen. Vervolgens trapte ik haar deur in en stond ik in haar kamer, niet wetend hoe nu verder. Mijn moeder huilde als de sirenes op de eerste maandag van de maand, vanwege die deur en dat ze nu de borg niet terug zou krijgen of zoiets. Moest ik sorry zeggen, wat ik deed met mijn vingers achter mijn rug gekruist.

Ik mocht haar voor van alles uitschelden, behalve het h-woord, dat was taboe. Mijn zus, ik bedoel Paulien, had me dat op het hart gedrukt, compleet met wijsvinger op mijn borstbeen. Als jij me ooit zo noemt heb je écht een probleem, siste ze. Dat ik zelfs nu nog alleen de eerste letter van dat scheldwoord durf te noemen, alleen de letter h, geeft aan dat ik veertig jaar later nog altijd in mijn verleden leef.

Paulien emigreert volgende week naar een ver land. Vroeger maakten we best vaak ruzie, daarna zijn we van elkaar gaan houden. Ik ga haar zo missen, want ik heb maar één zus en ze heet Paulien. Ik herhaal haar naam. Paulien. Paulien! Dag, allerliefste Paulien.

Erik Jan Harmens (1970) is schrijver en dichter. Hij schrijft elke week een column over prikkels en andere zaken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden