Maarten Moll Beeld Sjoukje Bierma
Maarten MollBeeld Sjoukje Bierma

Al die verloren jaren zonder Bob Dylan

PlusMaarten Moll

Gisteren niet buiten geweest, maar de hele dag naar Dylan geluisterd.

Hij werd 80.

Vooral Blood on the Tracks, het album dat absoluut mee moet naar dat onbewoonde eiland.

Zo heeft het er heel lang niet uitgezien.

In het jaar dat ik werd geboren bracht hij Blonde on Blonde uit. Ik kreeg dat album toen ik 25 werd. De teleurstelling op mijn gezicht toen ik het papier van de lp had gescheurd is legendarisch. Ik weet niet meer waar ik op hoopte, vast iets van John Hiatt, of van The Fatal Flowers. (Ik kreeg ook Hejira, van Joni Mitchell. Die heb ik nog steeds.)

Blonde on Blonde. Ik heb het album nooit gedraaid, en bij een verhuizing weggegooid. Degene die me Dylan cadeau deed, ben ik uit het oog verloren. Ik weet niet eens of hij nog leeft.

Wat een lul de behanger, die Dylan met zijn zeikstem.

Blèh blèh blèh.

Niet te verdragen, met z’n gejengel en z’n Blowin’ in the wind.

Als ie in de kroeg werd gedraaid ging ik pissen. Bij een kampvuur ook. Ik beheers een paar akkoorden, maar weigerde me ooit aan iets te wagen van Bob de Blèrder.

Ik was er nogal trots op dat ik niets met Bob had. (Ik had ook nooit op een brommer gereden, of Herman Brood zien optreden.)

Altijd als het over Bob Dylan ging, zei ik heel snel en beslist: “Dat vind ik zo’n verschrikkelijke jankerd, wat een aansteller.”

Er was ten slotte een collega die het hoofdschuddend aanhoorde, me een tikje meewarig aankeek. Hij reageerde niet boos. “Jongen,” zei hij, en hij legde als een evangelist een hand op mijn schouder. “Wacht jij maar.”

Ik wist niet wat hij bedoelde, tot ik een paar dagen later een doosje van hem kreeg, met een zelf gebrande cd met nummers van Bob.

“Gewoon even gaan zitten en luisteren,” zei P. En hij liep fluitend terug naar zijn eigen bureau.

Die cd heb ik nog steeds. Gekregen op 4 januari 2005. Titel: Bob Dylan, een introductie. Een compilatie van

16 nummers.

Dat doosje heeft natuurlijk nog een tijd vruchteloos bij de cd-speler gelegen. Bob Dylan? Pfffffff. P. keek me soms aan, maar vroeg er nooit naar. En op een dag was het zover.

Daar ging Bob.

En het wonder geschiedde. Het licht kwam binnen.

Nummer 3 op de cd, Stuck Inside of Mobile with the Memphis Blues Again, blies me van mijn sokken.

Wat een stem! Vervolgens Hurricane, en Tangled up in Blue. Waarom kende ik die nummers niet?

De akoestische of de elektrische Bob, het maakte niet uit.

Nummer 3 op repeat.

Die song staat op Blonde on Blonde.

Had ik die lp veertien jaar eerder maar gedraaid en goed geluisterd. Al die verloren jaren… Bob is nu gelukkig al 16 jaar bij me.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden