Column

Ajax maakt van Amsterdam weer een 'Droomstad'

James Worthy Beeld Agata Nowicka

De zon schijnt in Amsterdam, en toch draagt bijna iedereen een sjaal. Een rood-witte sjaal met logo's, data en de namen van steden erop. De terrassen zitten vol met mensen die vannacht allemaal dezelfde droom hebben gedroomd.

Een vroege rode kaart voor de keeper van Juventus. De Ligt die springt, de wolken aantikt en daarna de bal in de verre hoek kopt. Ten Hag die na het laatste fluitsignaal als een hondsdol hertje het veld op rent en al zijn spelers kust. De spandoeken op Schiphol.

De stem van Jack van Gelder die de natte droom van alle Amsterdammers becommentarieert. We doen weer mee. We betalen misschien 7,50 euro voor een uurtje parkeren, maar een uurtje in Amsterdam is een heel mensenleven in de rest van de wereld.

Een jongen en een meisje lopen over de Rozengracht. Eigenlijk hadden ze vandaag moeten werken, maar vandaag voelt aan als een zondag. Ze werken allebei bij hetzelfde bedrijf. Hun baas hoorde het smoesje aan en nam er genoegen mee.

Loyaal zijn aan de stad is soms belangrijker dan loyaal zijn aan een baas. Een nieuwe baan is zo gevonden, onbetaalbare herinneringen daarentegen laten zich niet zo makkelijk vinden. Zij kijkt op haar horloge. Nog acht uur. Hij is zo zenuwachtig dat hij niet kan praten. En dat komt goed uit, want hij wil ook niet praten. Alles wat hij zegt kan gevolgen hebben voor vanavond.

Zo werkt het brein van een supporter. Hij is 1100 kilometer van Turijn ­verwijderd, maar alles wat hij uitbrengt of doet, heeft invloed op wat er straks op dat Italiaanse gras gaat gebeuren. Ze streelt over zijn arm en telt zijn moedervlekken. Het zijn er twaalf, maar ze telt de twee muggenbulten op zijn onderarm mee. Ze weet dondersgoed dat het er geen veertien zijn, maar een excuus om aan Johan te denken behoeft geen verontschuldiging.

De zon schijnt in Amsterdam, en toch draagt bijna iedereen een sjaal. Een Volkswagen Golf rijdt voorbij met alle ramen open. De auto stopt midden op de trambaan. De man draait aan de volumeknop van zijn autoradio. Hazes begint te zingen over bloed, zweet en tranen. Hij zingt zo hard dat je het ongeduldige gerinkel van de tram die staat te wachten niet hoort.

Een bakfiets remt af voor een rood stoplicht. In de bak zitten drie kinderen. Ze dragen allemaal een shirt van Ajax. Tadic heeft een tatoeage van een vlinder in zijn nek, Ziyech likt aan een waterijsje en Nouri vraagt aan zijn moeder of ze al bijna thuis zijn.

Er bestaan mensen die weinig met voetbal hebben. Mensen die op verjaardagsfeesten naast je komen zitten en maar blijven herhalen dat voetbal niets meer is dan wat miljonairs die achter een bal aanhollen.

Maar iedereen die vandaag door de stad loopt, voelt dat voetbal meer is dan twee doeltjes en iets ronds wat je op kan pompen. Het voetbal van Ajax heeft ervoor ­gezorgd dat Amsterdam weer verliefd op Amsterdam kan zijn.

De vlinders vliegen door het Vondelpark en de grachten dromen in de nacht over een rondvaartboot. Dan duikt de jongen plotseling naar beneden. Hun baas fietst langs. Hij ziet zijn werknemers, maar is niet boos. Ook hij heeft een vrije dag genomen. Het meisje kijkt op haar horloge en lacht. Het is precies kwart voor halve finale.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden