Marjolijn de Cocq. Beeld Artur Krynicki
Marjolijn de Cocq.Beeld Artur Krynicki

Ah toe juf Truus, mag ik af en toe even bij je plakken?

PlusMarjolijn de Cocq

Kreeg ik weer een stapeltje in mijn handen gedrukt. “Ah toe Marjolijn, wil je even plakken?” Ik ben van alles bij haar geweest, bij juf Truus, leerkracht van groep 1/2 van de Dr. E. Boekmanschool in de Korte Lepelstraat. Sinterklaassurpriseknutselouder, tuintjesouder, kerstversieringouder, schoolreisjesouder, poppenhoekschoonmaakouder, duplo-in-de-wasmachine-ouder, taaldrukouder* en met heel veel plezier vijf jaar lang (mijn dochter en zoon zaten allebei in de klas en mijn zoon mocht een jaartje extra omdat ze hem nog niet kon missen) klassenouder.

Ik kon juf Truus niks weigeren.

Juf Truus had ook altijd nog een extra werkje voor me: het repareren van de stukgelezen boeken. Want stukgelezen werden ze, letterlijk, van De gruffalo en Max en de Maximonsters tot Tom en de dinosaurussen (overhoring door mijn zoon, 5 jaar oud: Scelidosaurus, Stegosaurus, Triceratops, Brachiosaurus, Akylosaurus, Tyrannosaurus). Ik was toen ik naar de middelbare school ging door mijn vader gedrild in het plastificeren van boeken. Daar deed ik mijn voordeel mee. Boek na boek plakte ik weer in elkaar met extra breed tape, viel het weer uit elkaar dan nog een keer. En nog een keer.

Ik mis het een beetje, zo in de klas bij juf Truus. Mijn kinderen torenen nu boven mij uit. En die tijd komt nooit meer terug.

Want juf Truus gaat met pensioen. Morgen wordt, na de coronaproof festiviteiten op school waarin Truus audiëntie hield op haar ‘troon’, het afscheid gevierd in Eik en Linde. Want ook de eigenaars van het roemruchte café aan de Plantage Middenweg hadden kinderen in haar klas. En wie kan juf Truus iets weigeren? Daar ga ik deze column voorlezen – ik hoop zonder traan maar ik vrees van niet.

Mijn dochter zou vier worden en van ‘schoolkeuze’ was destijds geen sprake. Ze moest, vanwege ons postcodegebied, naar een school waarin wij geen heil zagen. Toen ze onverwacht toch een plek kreeg op ‘de Boekman’, was er een eerste kennismaking met de ouders van haar klasgenootjes – we zaten met z’n allen op de ministoeltjes en ik ben het nooit vergeten. Het klaslokaal is nagenoeg niet veranderd.

Juf Truus is ook nagenoeg niet veranderd. Ja, ze is in jaren ouder geworden en pensioen­gerechtigd. Ik zie het niet. Juf Truus is juf Truus is juf Truus. En juf Truus laat zich ook niet zomaar achter de geraniums knuppelen. Ze wordt vrijwilliger bij de schoolbibliotheek.

Ah toe juf Truus, mag ik af en toe even bij je plakken?

(*Taaldrukken is een activiteit waarbij teksten en tekeningen met gebruik van verschillende technieken worden gedrukt.)

Marjolijn de Cocq schrijft elke week een column voor Het Parool. Lees al haar columns hier terug.

Reageren? m.decocq@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden