Theodor Holman.Beeld Artur Krynicki

Afstand houden lukt niet; de mens is bang alleen te staan

PlusTheodor Holman

We weten waarom men zich niet meer aan de regels houdt: de verkeerden sterven. Ouderen gaan dood, jongeren blijven leven.

Net de natuur. Dus gewoon. Niets aan te doen. Pech voor de bejaarden.

Nu ken ik toevallig een paar leeftijdgenoten die ook hoogopgeleid zijn in het dom zijn als het achtereind van een varken.

“Kijk, en dit zijn de foto’s van ons 40-jarig huwelijk.”

Ik krijg een iPad in mijn handen gedrukt.

Plaatjes van allemaal netjes opgedirkte aardappelzakken van boven de zestig, gezellig koutend met well-to-do jongelui. Hier en daar een vertederend kleinkind, aangekleed als een veel te zoet taartje.

“Ik zie niemand die zich aan de anderhalve meter….”

“Hè, begin jij nu ook al? Doe niet zo raar zeg!”

“Oké.”

Ik pauzeer even en dan: “Wat moet ik zeggen?”

“Wat bedoel je met: wat moet ik zeggen?”

“Wat moet ik zeggen op jullie begrafenis of crematie?”

“Wat flauw, Theodor… Wat flauw.”

Ik meen enige angst in ‘flauw’ te horen, maar die vervliegt meteen als een uitgeblazen rookwolk, want – inderdaad – vieze sigaretten opsteken doet ze ook nog steeds.

Voor sommigen lijkt het kweken van comorbiditeit een hobby.

Mijn pastorale zorg heb ik verleend, dus ik buig me weer over de foto’s en stel geïnteresseerde vragen over het feest waar ik niet kon zijn. Maar als ik vraag of Marjan en Robert er ook waren, hoor ik: “O…Nou, Robert is dus... corona. En Marjan heeft het ook gehad, maar die was alleen doodmoe. Al in april.”

“En waar hebben ze het opgelopen?”

“Dat weet ik toch niet! Dat ga ik ook niet vragen.”

Ze scharrelt wat op haar bureau en haalt de overlijdenskaart van Robert tevoorschijn.

Met geen woord wordt er gerept over corona. Wel een paar regels van The Beatles uit het lied In my life: ‘But of all these friends and lovers/ There is no one compares with you/ And these memories lose their meaning/ When I think of love as something new’

Ik sta op.

“Ga je nu al weg, Theodor?”

Ik wil weer een preek houden, maar glimlach. Als ik dominee zou zijn geworden, waren hel en verdoemenis mijn onderwerp en zouden de woorden brandend uit mijn mond zijn gekomen.

“Pas je goed op jezelf?”

“Ja,” zegt ze.

Het heeft totaal geen zin.

Afstand houden lukt niet; de mens is bang alleen te staan.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden