Maarten MolBeeld Sjoukje Bierma

Af en toe kijk ik naar de foto’s van verdwenen dingen

PlusMaarten Moll

De lijm had losgelaten.

Ik zag het pas toen ik zat uit te hijgen. De twee binnenkanten stonden open. Zoiets heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht, dus ik begon een beetje aan de zolen te trekken, tot ze nog meer loslieten (niet aan het korstje zitten!).

Ik trok de schoenen uit. Asics Gel-Fuji Trabuco. Zwart met gele strepen en oranje accenten. Prima schoenen. Ik had ze al een paar jaar, en ik weet ook nog waar ik ze heb gekocht, bij Urban Sport, een sportzaak in Ganges, 1 rue de Ferdinand Paloc.

Maar nu waren ze stuk. Dat betekende: eropuit voor nieuwe hardloopschoenen.

Dat is wel iets. Ik was erg aan de schoenen gehecht. Had ik toentertijd maar gelijk drie paar gekocht, dan had ik nu zo weer verder kunnen rennen op verse Fuji Trabuco’s.

Nu moest ik weer gaan kiezen en passen. Gedoe.

Lang verhaal kort; ik kwam thuis met nieuwe schoenen, Asics Gel-Kayano 27. Schitterende beestjes. (Ik moest buiten voorrennen. Met opgerolde broekspijpen. Ik voelde gek genoeg geen gêne. En de man van Run-Inn zei na de eerste meters op het eerste paar schoenen: “Ik zie het al, je slaat met je linkervoet naar binnen. Daar gaan we wat aan doen.”)

En toen moest ik de Fuji Trabuco’s dus weggooien. Dat is ook iets. Ik had ze in de schoenenkast willen zetten met het idee: ze komen heus nog wel een keer van pas. Maar daar staan al een paar paar met dat etiket. Die nog nooit van pas zijn gekomen. (Wadlopen op kapotte hardloopschoenen?)

In een vlaag van razernij trok ik de zolen helemaal los. Zo. En de prullenbak in.

Misschien is dit het juiste moment om te vertellen dat ik, voor ik ze definitief de nek omdraaide, foto’s van de schoenen had gemaakt.

Om ze niet te vergeten.

Ik had ze op het keukenblad gezet en gefotografeerd. Dat doe ik met meer voorwerpen. En dan gaan ze in een mapje.

Zo heb ik lang een oranje, plastic koffiefilterhouder gehad. Op een Koninginnedag gekocht voor tien cent. Prachtig ding. Hectoliters koffie doorheen laten lopen. Tot er een barst in kwam, en nog een, en er een stuk afbrak toen ik er voorzichtig aan zat te rukken. En ik het ding in tweeën krakte.

Met een plakbandje voor even weer heel gemaakt, foto genomen, ingelijst en aan de muur gehangen. (Wie heeft die foto daar weggehaald? En waar is ie gebleven?)

Koffers, jassen, tafels, mokken. Ik leg het vast. Of het zin heeft, of zinloos is, weet ik niet. Maar ik ga ermee door.

En af en toe kijk ik naar die foto’s van verdwenen dingen.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden