Beeld Oof Verschuren

Achtung! Wie is hier nu de viespeuk?

Plus Roos Schlikker

Ik heb een nieuwe vriend. Hij heet Roger en stuurt mails met zo veel rode uitroeptekens dat ze uit een pak gekleurde hagelslag gevallen lijken. Hij zegt mijn grootste geheim te kennen. Hij heeft me namelijk gefilmd toen ik masturbeerde achter mijn laptop.

De eerste keer dat Roger schreef, plakte ik hysterisch mijn camera af, al seks ik nimmer met de computer aan. Inmiddels weet ik dat Roger berichten naar duizenden mensen zendt. Hij dreigt filmpjes openbaar te maken als hij geen bitcoins krijgt. Roger is een handige phisher, die inspeelt op logische angst: je wilt niet dat half Nederland in je broekje kijkt. Toch zet hij me aan het denken. Want blijkbaar is soloseks een schaamtevolle schande.

Wie had dat gedacht toen ik eind jaren negentig in een seksshop werkte? Nou ja, een vriend werkte daar en ik hielp uit nieuwsgierigheid een weekendje mee. Toen ik eraan kwam, brulde een buurman: “Zal ik je beffen?”, toeristen kwamen net een peepshow uit gerold en in de winkeletalage lagen de tarzanvibrators gebroederlijk naast de vacuümzuigende vulva’s. Mijn vriend zat op het trapje ernaast de Vrij Nederland te lezen. Bedaard bladerde hij, terwijl achter hem een dame haar keuze maakte uit de tepelklemmenselectie. “Ach,” bromde hij. “Op een gegeven moment weet je het allemaal wel.”

In dat stadium was ik niet meteen. Geïmponeerd draaide ik de John Holmes Real Cock in mijn handen rond. De kloeke tampeloeres van de legendarische pornoster was levensecht en op ware grootte nagemaakt. Ook moest ik even slikken toen een Engels gezin de winkel binnenstapte. Vader droeg een Natuurmonumentenbaard, moeder een uilenbrilletje, de dochters, twintigers, waren de acnefase amper te boven. Uitgebreid liet de vrouw zich de werking van een anale douche uitleggen. “Deze kun je zo op je gewone douche­kop aansluiten. Revolutionair ontwerp,” pochte mijn vriend. Langzaamaan wende ik aan mijn rol.

“Zo. Liefhebber van het Duitse genre?” vroeg ik toen een knappe jongen twee videobanden op de toonbank legde. “Darf ich schlucken?” vroeg de ene.

“Achtung! Spermalawinen!” waarschuwde de andere. Hij kreeg kabine drie toegewezen. Terwijl hij beneden was, zapten wij landerig langs MTV. Even later stond de jongen boven. “Hij doet het niet,” meldde hij nuchter. “Wat raar, effe kijken,” zei mijn vriend. Het kanaal versprong en met z’n drieën staarden we recht in de balzak van een lustig kreunende meneer. “Hier wel, hoor.”

“O. Nog maar eens proberen dan.”

“Als het niet lukt, druk je maar op het belletje.”

Ik weet, achteraf kun je alles romantisch maken, zelfs een rukcabine. En no way dat je me er ooit had aangetroffen. Maar toch, dat openbare ongegeneerde staat zo in contrast met Rogers die pogen ons te beschamen met onze seksualiteit. Wie is hier nu de viespeuk?

Dus besloot ik tot een andere aanpak. Ik heb het plakbandje van mijn laptopcamera gehaald en spring nu voortdurend voor de computer terwijl ik roep: “Achtung! Spermalawinen!” Ik heb al tijden niets meer van Roger vernomen. Ach. Op een gegeven moment weet je het allemaal wel.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden