Natascha van Weezel Beeld Agata Nowicka

‘Ach, hij heeft de nieuwe aanmeldbalie nooit meer gezien’

Plus Natascha van Weezel

“Ach, hij heeft de nieuwe aanmeldbalie nooit meer gezien,” zegt Silke wanneer ik de sportschool binnenkom. Ze geeft me een hand. “Fijn dat jij hier bent, dan voelt het toch een beetje alsof hij er vandaag ook weer even is.”

Tien jaar geleden werd er diabetes geconstateerd bij mijn vader en moest hij werken aan een gezondere levensstijl. Hij bleef gewoon rode wijn drinken en sigaren roken, maar hij ging twee keer per week braaf naar de sportschool. Dat verbaasde me in eerste instantie; papa had een hekel aan sport. Toch leek hij er meer ­plezier in te krijgen toen hij Silke leerde kennen. Zij was zijn personal trainer.

We betreden een zaal vol moderne fitnesstoestellen. Om me heen zie ik afgetrainde klanten in perfect samengestelde outfits van merken als Adidas en Nike. Op de achtergrond klinkt housemuziek. “Hij droeg zo’n kort broekje waarvan de kleur was verschoten en hij had altijd twee verschillende sokken aan,” vervolgt ­Silke. “Onder zijn arm hield hij een stapel kranten. In het begin dacht ik dat hij die alleen meenam om te laten zien hoe intellectueel hij was. Maar hij las ze allemaal!”

Ze laat me de fietsen zien. “Meestal zat hij hierop, want zo kon hij het beste lezen. Dat lukte ook nog op de loopband. Bij gewichtheffen werd dat lastiger, dus dat wilde hij nooit doen. Eigenlijk zat hij het liefst in de sauna.” Silke zwijgt. Ik merk dat ze hem op dit moment net zo erg mist als ik.

Bij de weegschaal zucht ze: “Hier kwam ik erachter. Afvallen lukte hem nooit goed, want hij hield te veel van eten. Maar op een gegeven moment ging het opeens zo snel…” Ze staart voor zich uit alsof het pas gisteren gebeurde. Met moeite bedwing ik mijn tranen. Wat zouden die hippe mensen wel niet denken van een huilende vrouw in de sportschool?

We gaan terug naar de fietsen en Silke vraagt of ik het zelf even wil uitproberen. Mijn korte benen bereiken de trappers met moeite. “Zelf kom ik uit Oost-Duitsland en hij was oprecht geïnteresseerd in mijn achtergrond,” vertelt Silke. “We spraken uren over neonazi’s, het communisme en de opkomst van de AfD.” Ik lach: typisch papa.

Silke brengt me terug naar de ingang. Voor de deur stapt een man uit een auto. Hij draagt een beige regenjas. Ik kijk Silke aan. “Dacht jij ook even…?” zeg ik. Ze knikt. “Wij blijven elkaar toch wel zien, hè?” vraagt ­Silke. “Natuurlijk,” antwoord ik. “Al hou ik toch meer van de sauna, net van mijn vader.” Ze gniffelt en we omhelzen elkaar.

Natascha van Weezel (33) is journalist. Elke dinsdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden