Beeld Artur Krynicki

Ach gossie, feministisch Amsterdam is woedend. Om een naakt­kalender!

PlusTheodor Holman

Ach gossie, om een naakt­kalender. Een naaktkalender!

Wat zien we daar op? Een vrouw met borsten!

Waar hing die? Een poster van die kalender hing achter een raam in de keurige Van Eeghenstraat waar iedereen z’n neus zo hoog boven alles verheven houdt om maar geen gewone mensen te zien (en ik kan het weten want ik woonde daarachter op de Willemsparkweg) dat het een wonder mag heten dat ze die tieten hebben gezien.

Feministisch Amsterdam is woedend.

De poster heeft tien minuten gehangen en moest toen worden weggehaald, want anders waren de boze vrouwen met hooivorken langsgekomen.

Die foto’s waren kunst. De fotograaf was Lara Verheijden.

Waarom hebben die Oud-Zuidfeministes zo’n hekel aan het ongegeneerde vrouwennaakt in de kunst? Wanneer vrouwen worden uitgebuit om die foto’s te maken of als er vrouwen uit een ver buitenland werden geronseld, kan ik me er iets bij voorstellen, dan is het zoiets als ‘koop geen plofkip,’ of ‘eet geen vlees’ omdat je tegen de vleesindustrie bent.

Maar dat is hier niet het geval.

Het protest tegen die poster voor het raam dient geen enkel feministisch doel. Integendeel. En als het wel een feministisch doel dient, dan is er iets mis met dit neo-feminisme.

Toch illustreert dit wat ik noem: de gemakkelijke moraal door de morele druktemakers. Je ziet ze steeds vaker. Vooral bij het verwende deel der natie.

De verwenden zijn uiteraard feminist, antiracist, links, hoewel ze niet precies weten wat dat precies inhoudt, en kwijlen bij de moderne kunst die ze zelf niet begrijpen. U kent het type. Wat ze aan smaak te kort hebben, hebben ze aan kapsones te veel.

Wat is nu het geval? Als ze iets zien wat maar enigszins ergens mogelijk geduid zou kunnen worden als antivrouw, of pro Zwarte Piet, of pro carnivoor et cetera, dan ontwikkelt zich een woede. ‘O, er is een Zwart Pietje op het sinterklaaspapier te zien, gooi de ramen in, bezet de winkel en steek al het papier in de fik!’ Of er is een foto van een blote bruine vrouw die hangt voor een raam: ‘Dit lijkt op hoererij, want die vrouw is achter een raam geplakt, en ze is bruin. Foei!’

Gemakzuchtige morele druktemakerij. Deughysterie. Niet de inhoud telt, maar de oppervlakte. De schijn. Niet om wat het is, maar om wat het lijkt.

#jesuisamsterdamnudecalender.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden