James Worthy Beeld Agata Nowicka

'Ach, dat ruimteschip heeft vast wel een kroeg,' moppert Hans

Plus Column

In mijn stamkroeg luister ik naar twee mannen die over Mars aan het praten zijn. Ze drinken jenever en bier, en graaien om beurten in een schaaltje Japanse rijstzoutjes dat op de bar staat.

Ze eten alle zoutjes op, behalve de groene. Als er alleen nog maar groene zoutjes in het schaaltje zitten, pakt de barvrouw de zak en strooit ze een nieuwe lading zoutjes over de ongewilde groenigheid heen.

"Zou jij op Mars willen wonen?"

"Waarom niet?"

"Dat is geen antwoord, Paul."

"Dat zegt mijn vrouw ook altijd."

"Zou je op Mars willen wonen?"

"Ik weet het niet, Hans, ik ben niet zo planeterig. Is het daar fijn?"

"Vind je het hier fijn? Vind je de aarde fijn?"

"Van alle planeten waar ik ben geweest, vind ik de aarde tot nu toe de fijnste."

"Hahaha, lul!"

"Wat weet jij allemaal van Mars dan?"

"Ook niet veel, maar wel genoeg. Laat ik het zo zeggen, Mars en ik zijn op twee dates met elkaar geweest en ik wil meer."

"Maar zou je de aarde voor haar willen verlaten?"

"Misschien als jij meegaat, Paul."

"Maar ze zullen toch alleen maar jonge, vruchtbare mensen meenemen in die raketten? Wat hebben wij, twee kwakkelende opa's, in hemelsnaam op Mars te zoeken? We hebben 70 jaar op aarde geleefd en hebben we haar écht leren kennen? Nee, toch? Verder dan Benidorm ben ik nooit gekomen."

"Daar gaat het niet om. Het heelal is niet alleen van jonge mensen. De sterren zijn ook van ons. Mars heeft twee manen. Wil je de twee manen van Mars niet zien?"

De barvrouw schudt de zak leeg boven het schaaltje en mengt zich in het gesprek.

"Het is daar in de winter -120 graden Celsius. En Mars is kleiner dan de aarde. Waarom zou je naar een kleinere planeet willen verhuizen? Voelen jullie je niet al nietig genoeg op aarde?"

"Dan ga je toch lekker niet mee, Nancy. Maar Paul en ik gaan."

"Het is acht maanden vliegen, hè? Hoe gaan twee glastronauten dat volhouden?"

"Ach, dat ruimteschip heeft vast wel een kroeg," moppert Hans.

"Ik wil je intergalactische droom niet uit de wereld helpen, maar misschien heeft Nancy wel een punt. Waarom zou je acht maanden willen reizen voor -120?"

"Ja maar, Paul, je hebt op Mars ook de hoogste berg van het zonnestelsel. Die kunnen we samen beklimmen. Jij en ik. Net als vroeger."

"Hoe hoog is die berg dan?"

"Zo'n 25 kilometer hoog."

"Hans, ik heb al moeite met de trap in mijn portiek."

"Je doet alsof je al dood bent."

"Stel je eens voor dat ik meega en dat ik dan in maand zes van de reis kom te overlijden. Wat dan?"

"Dan begraaf ik je op Mars. Onder het roodste zand."

"Maar waarom wil je zo graag gaan? Ik ga met je mee hoor, maar dan wil ik wel weten waarom."

"Waarom ik zo graag wil gaan? Ik ben niet zo heel blij met wat ik op aarde ben geworden. Kijk eens naar dat schaaltje op de bar, Paul. Ik hoop gewoon dat ik op Mars meer dan een groen rijstzoutje kan worden."

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden