James Worthy Beeld Agata Nowicka

Aartsrivaal Feyenoord is te slecht om rivaal te mogen zijn

Plus James Worthy

Mijn vriend Bram en ik zitten in de Johan Cruijff Arena. We kijken naar de warming-up van de tegenpartij. De spelers van Feyenoord zijn op doel aan het schieten. Althans, ze proberen het. De Rotterdammers knallen om beurten een satelliet uit de lucht. Het is bijna knap hoe de selectie van Feyenoord het heelal onder vuur neemt. Botteghin neemt een aanloopje en schiet de Amerikaanse vlag uit de maan. Al het buitenaardse leven dat gisteren nog bestond, bestaat vandaag niet meer. Dankzij de Rotterdammers is de alien uitgestorven.

Op de andere helft van het veld schiet de thuisploeg op doel. Alle ballen verdwijnen in het net. Ziyech neemt een aanloopje en laat het hele stadion zien wat krullen is. Hij schopt de bal niet, nee, hij kalligrafeert de lucht. De keeper duikt wel, maar we kunnen alleen de bal horen plonsen.

Ajax speelt champagnevoetbal en Feyenoord rolt over het veld als blikjes tonijn. Dit is geen wedstrijd. We kijken naar elf mensen die willen voetballen en naar elf andere mensen die moeten voetballen. De Rotterdammers lijken hier alleen maar te zijn omdat ze een weddenschap hebben verloren.

Ik kan mijn ogen niet van Ziyech afhouden. Hij staat overal. En misschien speelt hij niet zijn beste wedstrijd, maar een middelmatige Ziyech is nog steeds een genot voor het oog. Niemand in de eredivisie komt bij hem in de buurt. Hakim is een parel in een competitie die voor het grootste gedeelte uit kattenbakkorrels bestaat.

Er zijn veel spelers die de bal op de stropdas van een ploeggenoot kunnen leggen, maar als Ziyech de bal naar je passt, moet het voelen alsof je je trouwpak draagt. Hij legt de bal op de ring in je borstzak.

Daarom ben ik blij dat mijn vriend Bram me af en toe meeneemt naar de Johan Cruijff Arena. Naar de club van mijn moeder. En de club van haar vader. Gewoon om even naar Ziyech te kijken. Hakim is als De Nachtwacht en volgend jaar hangt hij ongetwijfeld in Engeland of Spanje. Dan mogen de mannen met Liam Gallagherhaar naar Ziyech kijken. Dan mogen zij verlekkerd over hun met cider gevulde bierbuiken wrijven als Hakim weer eens een regenboogbal van de ene kant van het veld naar de andere kant verzendt.

Ajax legt de club uit Rotterdam over de knie, maar lijkt niet meer dan vier keer op het vuurrode achterwerk van Feyenoord te willen slaan. Misschien is het medelijden, maar het kan ook verveling zijn. Het verschil is gewoonweg te groot. De aartsrivaal is te slecht om nog een rivaal te mogen zijn. Maar we willen dat het een rivaal is, want zonder rivaliteit is voetbal niets meer dan een excuus om op zondag niet thuis te hoeven zijn.

“Wat is ie goed, hè?” zegt Bram na het zoveelste hoogstandje.

Ik sla mijn arm om hem heen. “Als hij de bal heeft, begrijp je waarom de basketbalveldjes leeg zijn. Iedereen met tien tenen wil Hakim zijn.”

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug.

Reageren? james@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden