Beeld Agata Nowicka

Aan de graad van gemis kun je het belang van de bioscoop meten

PlusAshgan El-Hamus

We zullen het weken van tevoren met watervaste stift in onze agenda zetten. Geen potlood. Potlood is tijdelijk en belangrijke dingen horen onuitwisbaar te zijn. We zullen doen alsof het niet zo is, maar in die weken net te vaak, stiekem, kijken naar de dikgestifte dag in onze agenda. Gewoon, om kriebels op te wekken.

Wat we aantrekken zal ertoe doen, alsof alleen zijde goed genoeg is voor vandaag. Het zal van belang zijn welke route we kiezen om ernaartoe te fietsen; in alle stilte binnendoor of over de drukste straten van de stad. Hoe dan ook zullen we harder fietsen dan ooit, opgestapelde dagen stilzitten vinden vandaag via onze benen een weg naar buiten.

De diëten bleken er alleen maar te zijn om vandaag overboord te worden gegooid. Er moet snoep komen. Het liefst door de popcorn heen. We zullen meerdere drankjes tegelijk bestellen, omdat het kan. Een cola hand in hand met een bier, te veel koolzuur bestaat niet meer. Iedereen heeft zin om zijn buik te horen borrelen.

We zullen veel te vroeg de zaal inlopen en gaan zitten, alsof we bang zijn om de dingen te missen voordat ze begonnen zijn. We hebben al genoeg gemist. De stoelen zullen hetzelfde en helemaal anders voelen, als een oude verkering. We zullen leren dat rood velours goed samengaat met zijde.

En net voordat de lichten uitgaan zal het moment zijn dat we het meeste hebben gemist. Het moment ervoor. Waarop het geschuifel van voeten, het zachtjes kuchen en het laatste geritsel van snoeppapiertjes overheerst. Net voordat het licht uitgaat en dertig mensen die elkaar niet kennen elkaar aankijken met de blik van ‘nu kan alles nog.’ Alsof iedereen ineens een pasgeboren baby is met een leeg leven, uitgestrekt voor zich.

Zodra de lichten uitgaan, zullen we de hand pakken van degene die ons zo goed warm hield in koude tijden. Er schieten momenten door ons hoofd waarop diegene zo zijn best voor ons deed. Hoe chagrijnig diegene soms was en hoe goed wij dan op onze beurt ons best deden. Hoe er een ochtend was dat zelfs elkaars tenen vervloekt werden, om diezelfde tenen de volgende ochtend een halfuur lang te kussen. We knijpen in de hand. Alsof dit een goed moment is om te bedanken. Warm houden is niet altijd een makkelijke taak.

Er zal één iemand in de zaal zitten die net te hard huilt op nét het verkeerde moment, maar iedereen zal het hem vergeven. We ergeren ons niet langer aan mensen die te hard ademen of op hun popcorn knagen, het is lang genoeg stil geweest. Niemand wist dat zulke specifieke geluiden gemist konden worden.

Als we anderhalf uur later weer buiten staan zal het er niet meer toe doen welke weg we terugfietsen, en de zijden kleren kunnen ons ook gestolen worden. Al waren we naakt. We bestaan weer uit één stuk. We zijn naar de film geweest.

Aan de graad van gemis kun je vaak het belang van dingen meten. Na deze dag zal iedereen weer weten dat kunst gaat over dat wat er door je aderen stroomt. Noem het bloed, noem het leven: behoorlijk onmisbaar. Met watervaste stift.

Reageren? a.elhamus@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden