Maarten Moll.Beeld Sjoukje Bierma

818, hopen op de gelijkmaker

PlusMaarten Moll

“Wat zit je nou steeds op je telefoon?” Een vraag die ik eerder had gehoord.

We liepen door de Eilandspolder. Prachtig decor. “Hier heb je toch alles wat je wilt? Dan denk je toch niet meer aan Amsterdam? Kijk nou, die hazen in het veld! Zullen we hier gaan wonen?”

Maar mijn vinger tikte 818.

Ooit, in het Water Museum in Pont-en-Royans, ben ik de meiden kwijtgeraakt omdat ik op 818 zat te turen. Knallende ruzie. “Ze waren toch met jou naar die zaal met de verschillende regens?”

(Ze zaten ergens in een kamer vingers in bakken tropisch water te steken.)

“Moesten we deze afslag niet hebben?”

Die 818-actie kostte ons een extra 70 kilometer, en we waren al zo moe

Ook meermaals naar mijn hoofd geslingerd gekregen: “Als ik je verdomme op je telefoon zie kijken onder het eten…”

Toch nog maar een keer, halverwege de entrecote, naar de wc.

“Moet je alweer?”

“Sorry…

En net voor het toetje nog een keer.

“Laat van de week even naar je nieren kijken.”

Ik denk dat het de meest gebruikte toetscombinatie is op het al dan niet openbare toilet. Dat niet eens onderdrukte juichen in hokjes naast me. Dat vrolijke handenwassen. Die blikken van herkenning.

818. De 501 van Teletekst.

Eredivisie.

Het voetballen is weer begonnen. Bied dan maar eens weerstand tegen die pagina met de tussenstanden. Je wilt toch weten wat er gebeurt op de velden. En ik ben nog zo’n man met Teletekst op z’n mobiel. Teletekst. Dochters: “Hahahahahahaha!” (Niet op ingaan.)

Zij worden constant opgebliept. Als er ergens een nieuw model van een weetikveel wordt verkocht, als er een nieuwe mascara of concealer of wenkbrauwpincet online komt. Maar ik wil geen piep op mijn mobiel als er ergens een doelpunt is gemaakt.

Ik wil, met in mijn ooghoek een magnifieke De Koonig, zelf ontdekken wat de ruststanden zijn. Ik wil er zelf achter komen dat er ergens is gelijkgemaakt terwijl op het witte doek een temporele tangbeweging wordt uitgevoerd.

In de Eilandspolder – “Heb je er iets van meegekregen?”– ging mijn vinger wat moeizaam over het scherm. Die vinger was het een beetje ontwend. Kwam niet in de buurt van de snelste tijd.

Die laatste minuten, hopen op de gelijkmaker, de winnende. Om de halve minuut die drie cijfers intikken, hopend dat er iets is veranderd: 818, 818, 818, 818, 818, 818, 818, 818, 818, 818.

“Zullen we dan maar bij Oudejans koffie gaan drinken?”

Ik dacht dat ik ervan af was.

818.

Het is een verslaving.

Maarten Moll schrijft over dagelijkse beslommeringen in de stad. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? m.moll@parool.nl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden