Natascha van Weezel.Beeld Artur Krynicki

2020 werd het jaar van het nieuwe normaal

PlusNatascha van Weezel

Precies een jaar geleden schreef ik in mijn column: ‘Nu staat 2020 voor de deur. Nog een blanco pagina.’ Het stuk was een terugblik op 2019, een jaar vol rouw door het verlies van mijn vader. Ik was voorzichtig hoopvol over 2020. Alle dagen konden immers nog worden ingevuld. Ik koesterde de hoop op een leven zonder dagelijkse huilbuien en het rauwe gevoel van intens gemis dat op de meest willekeurige momenten kwam opzetten.

Als ik mijn column teruglees, klinkt het naïef: 2020, het jaar van de hoop! Natuurlijk wist ik toen nog niet wat voor onheil op de deur zou kloppen. Dat is het enge en tegelijkertijd het mooie aan het leven: je kunt je nooit voorbereiden op wat komen gaat. Zeker niet op een pandemie. We leerden een nieuw soort wereld kennen met bijbehorend vocabulaire; voor een taalnerd als ik is dat tenminste nog een voordeel. Hoe dan ook: het jaar van de hoop werd het niet.

2020 werd wél het jaar van het nieuwe normaal, de 1,5 metersamenleving en de intelligente lockdown. Het jaar van blokjesverjaardagen, elleboogstoten en afstandsvisite. Van zoomvergaderingen en -borrels, ‘schijt-aan-corona’-party’s en hamsteren – vooral toiletpapier. Van coronakilo’s, coronascheidingen, coronababy’s, contactloos daten en contactloos bezorgen. Het jaar bovendien van vakantie in eigen land, je handen kapot wassen en niesschaamte.

Nederland telde 17 miljoen virologen, mondkapjes werden een fashion item en we zeurden nog meer dan gewoonlijk. We vierden Woningsdag in plaats van Koningsdag en kregen de opdracht om te ‘testen, testen, testen’ (al was de testcapaciteit niet altijd op orde).

Diederik Gommers, Ernst Kuipers en Ab Osterhaus waren niet weg te slaan bij Op1 en dansleraar Willem Engel maakte zijn entree met Viruswaanzin/-waarheid. Daardoor maakten we kennis met viruswappies en 5G-coronacocomplottheorieën.

Het werd tevens het jaar van overwerkte dokters en verpleegkundigen, lege straten en lege trams. Van eenzame ouderen en vrijgezellen, de angst voor code zwart door doodenge beelden van overvolle crematoria in Bergamo en Frontberichten op tv. Talloze mensen zagen hun bedrijf in rook opgaan, verloren hun baan of werden ernstig ziek. Livestreams van begrafenissen en drive-by-uitvaarten hoorden ook bij het nieuwe normaal, want ruim tienduizend mensen stierven moederziel alleen aan dat afgrijselijke virus.

Zelf bleef ik in 2020 gelukkig gespaard. Ondanks de apocalyptische taferelen gebeurde er iets geks in mijn eigen leven. Ik dacht (en denk) nog elke dag aan mijn vader, alleen verdwenen de állerdonkerste wolken ergens tussen de lockdowns in langzaam naar de achtergrond. Zomaar. Ineens. Daarom eindigt deze onverbeterlijke optimist dit gestoorde jaar met een sprankje hoop voor degenen die nu hun zwartste dagen beleven – om wat voor reden dan ook. Het leven wordt nooit meer hetzelfde, maar misschien gaat de zon in 2021 weer een heel klein beetje schijnen.

Natascha van Weezel (34) is journalist. Elke maandag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? natascha@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden