PlusPortretten

Zzp’ers zwoegen nu het nachtleven plots tot stilstand is gekomen

Er worden gouden bergen verdiend in de dance- en evenementenindustrie. Althans, in de toplaag. Veel zzp’ers zwoegen voor hun inkomsten, die ze door de coronacrisis zagen opdrogen. Ze weten nog altijd niet wanneer ze weer aan de bak kunnen.

Tim BuitingBeeld Imke Panhuijzen

Tim Buiting (27)werkt als fotograaf

“In de zomermaanden ben ik ieder weekend wel voor een festival of een club aan het werk, bijvoorbeeld voor Dekmantel, DGTL en De Markt­kantine. De eerste week baalde ik wel even, want al mijn vaste opdrachten voor de zomer gingen ineens niet door.

Al vrij snel had ik zoiets van: ik zet de knop om en zie dit als een kans om andere dingen met fotografie te doen. Dat wilde ik namelijk al heel lang, maar het hoefde nooit per se. Eerst ben ik aan de slag gegaan met mijn nieuwe website, en daarna heb ik veel portret- en lifestyleklussen mogen doen. Ook heb ik met drie andere fotografen via portretshoots geld opgehaald voor het Erasmus MC.

Ik zie mezelf niet tot mijn vijftigste met een camera op festivals rondlopen. Door deze gedwongen pauze ben ik beter over mijn toekomst gaan nadenken: wat wil ik hierna? Het is fijn om daar meer mee bezig te zijn. Ik werk nu meer vanuit eigen initiatief, fotografeer ook andere dingen en hoop dat mensen ook dat werk steeds meer gaan waarderen.”

Mike Weisscher (25)werkt als ‘sitecrew’

Mike WeisscherBeeld Imke Panhuijzen

“Ieder jaar werk ik op verschillende festivals zoals Dekmantel en Zeezout, waarbij ik de organisatie ondersteun bij het op- en afbouwen van het terrein. Voor mij is dat een opstapje binnen deze wereld: door zo mijn netwerk uit te breiden hoopte ik dit jaar ook andere opdrachten te kunnen doen, bijvoorbeeld als productie-assistent of artiestenbegeleider. Dat gaat nu niet door.

Dat er geen 60.000 man bij elkaar kan komen, dat begrijp ik, maar nu is er helemaal geen ruimte voor evenementen. Ik denk dat het een goed idee is om te beginnen met pilots op kleine schaal, om te kijken wat goed gaat. Waar moet je anders beginnen?

Toen ik doorkreeg wat voor gevolgen dit zou hebben, schakelde ik meteen. Eerder heb ik al met ouderen gewerkt en dat beviel me wel. Om misgelopen inkomsten goed te maken, werk ik nu als flexwerker bij dagbesteding voor voornamelijk dementerenden. Het is mooi dat ik nu, ondanks de situatie, dit soort inspirerend werk kan doen.”

Esther Gramsma (35)werkt als artiestenbegeleider en stagemanager

Esther GramsmaBeeld Imke Panhuijzen

“Begin maart kreeg ik het eerste telefoontje van Tomorrowland dat het festival niet kon doorgaan. Tweeënhalve week later was mijn hele agenda leeg.

Financieel is dit een enorme klap. Ik had geen enorme buffer, dus als zoiets gebeurt, is dat wel schrikken. Ik moest snel schakelen: hoe sta ik ervoor en welke stappen moet ik nemen om straks niet in de problemen te komen? Ik ben met een aantal nieuwe projecten gestart en daarnaast hebben mijn ouders gezegd me te ondersteunen als de nood echt aan de man is, maar collega’s zien hun bedrijf omvallen. Dat breekt mijn hart.

Voor mij persoonlijk is het ook een fijne periode geweest. Doordat ik ineens stil kwam te staan, merkte ik hoe ongelooflijk hard ik de afgelopen jaren heb gewerkt. Nu kon ik op adem komen en mezelf op een aantal vlakken opnieuw uitvinden. Als ik nog een vol seizoen had moeten draaien, weet ik niet of ik daar heel was uit­gekomen. Ik hoop dat we als branche kunnen kijken naar hoe we daar beter mee om kunnen gaan in de toekomst. Het is een supermooi werkveld, maar het vraagt heel veel van je.”

Jackson Romanov (57), werkt als doorhost

Jackson RomanovBeeld Imke Panhuijzen

“Ik houd van het nachtleven. Ik krijg er energie van en heb mijn draai gevonden. Overdag werken was niets voor mij. Al jaren werk ik als doorhost, eerst bij onder meer de Nyx en Jimmy Whoo, de laatste maanden voor de nieuwe club Lovelee.

De eerste maanden kon ik nog wel accepteren dat clubs dicht waren, want het virus is enorm heftig. Nu vind ik het wel pittig, want een groot gedeelte van de wereld draait weer, alleen het nachtleven niet. Het voelt nu alsof de overheid niet naar ons omkijkt, terwijl nog steeds een grote groep thuiszit. Er wordt niets gezegd over verlenging van steun of opening van clubs met minder capaciteit. Je blijft in het ongewisse, dat is een heel naar gevoel.

Er gebeurt veel met me in deze situatie, psychisch gezien. Ik ga nadenken en twijfelen, ook mijn leeftijd is een punt. Straks zijn er zoveel jonge mensen, die komen toch eerder aan de beurt. Daar word ik heel onzeker van.”

Ilyas Fdis (24)werkt als boekingsagent

Ilyas FdisBeeld Imke Panhuijzen

“Vorig jaar maart ben ik mijn eigen kantoor begonnen: Minor AM, een internationaal boekingskantoor voor artiesten in de elektronische muziek. Ik had een goed eerste jaar achter de rug, tot het coronavirus kwam opdagen.

Ik begrijp de maatregelen natuurlijk helemaal en accepteer dat het lang gaat duren: als je naar een club of festival gaat, sta je ongetwijfeld te dicht op elkaar. Zo kan het makkelijk een hotspot worden voor verspreiding van het virus. Toch heb ik wel mijn twijfels bij de manier waarop – vooral – zzp’ers in de uitgaanswereld benadeeld worden: we zijn de laatste in de rij en hebben op geen enkele manier een sociaal vangnet. Uitgaan wordt niet als hoogwaardig cultureel fenomeen beschouwd.

Door de eerste ronde van de Tozo-regeling heb ik het aardig kunnen overbruggen, maar ik maak geen kans op de tweede ronde omdat ik hiernaast nog studeer. Dat vind ik heel oneerlijk, want ik probeer te leven van de inkomsten van Minor. Nu moet ik me in de schulden steken om mijn huur te betalen.”

Mary Lake (32)werkt als dj

Mary LakeBeeld Imke Panhuijzen

“Toen de omvang van de pandemie duidelijk werd, heb ik mij er vrij snel bij neergelegd dat ik dit jaar weinig zal draaien, en veel muziek zal produceren. Natuurlijk, het was als een dolksteek in mijn hart, maar ik heb de afgelopen jaren geleerd flexibel te zijn. Ik weet dat ik wil draaien en mensen zullen altijd willen blijven feesten, dus het komt wel weer.

Hoeveel inkomsten ik misloop, durf ik niet te zeggen. Ik draai nu zo’n vier jaar en er zit elk jaar een stijgende lijn in. Toen ik besloot te gaan draaien, heb ik gelukkig de keuze gemaakt ernaast te werken voor mijn vaste lasten, zodat ik als dj de vrijheid kan bewaren om te kunnen doen wat ik creatief gezien wil.

Dat werk – receptioniste bij een reclamebureau – doe ik nu nog steeds. Ik heb dus wel iets aan inkomsten, rond de 1000 euro per maand. Daar moet ik nu van rondkomen. Ik hoop dat deze situatie ervoor gaat zorgen dat lokaal talent meer geboekt wordt en het geld dat in de sector wordt verdiend, eerlijker wordt verdeeld.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden