PlusKan dat niet anders

Wie erop let, ziet ze ineens overal: stukjes niemandsland tussen twee parkeerplaatsen met een bankje, een lantaarnpaal én een afvalbak

Een fontein die altijd droog staat, trappen met ‘luie’ treden of een bankje met de rug naar het plein – Het Parool gaat in deze serie op zoek naar dwaze of vreemde bouwingrepen in de stad. Kan dat niet anders? Vandaag, deel 7: Meubeleilanden.

Malika Sevil
Een meubeleiland op de Herengracht: een paar vierkante meter niemandsland met een rommelig samenraapsel van lantaarnpaal, prullenbak en bankje.  Beeld Daphne Lucker
Een meubeleiland op de Herengracht: een paar vierkante meter niemandsland met een rommelig samenraapsel van lantaarnpaal, prullenbak en bankje.Beeld Daphne Lucker

Pauline (33) en Benoit (42), twee Franse toeristen, hebben er 22.500 stappen opzitten en ze hebben nog een lange weg door de binnenstad te gaan, dus als je hen vraagt hoe hun bankje bevalt, dan krijg je een diep gemeend: very good!

De twee zitten op de Kloveniersburgwal, met frontaal uitzicht op het poortje van de Oudemanhuispoort. Zij eet een salade uit een plastic bak en hij rookt een joint. Ze zitten op, wat in de gemeentelijke handboeken heet, een zogeheten voorzieningenstrook of meubeleiland. Wie erop let, ziet ze ineens overal: stukjes niemandsland tussen twee parkeerplaatsen met een bankje, een lantaarnpaal én een afvalbak, vaak zowat tegen elkaar gepropt op een paar vierkante meter openbare ruimte.

Beeldschoon en dieprood

Wat zeker niet helpt is dat de attributen overduidelijk niet bij elkaar zijn bedacht. De kroonlantaarn is beeldschoon en dieprood, het bankje is basic en van groen afgebladderde verf en de afvalbak is metaalkleurig én beklad en bestickerd met ontregelende teksten: ‘Osnabrück, ‘die Stadt der Hase’. Kortom een ratjetoe.

Monumentenhoeders krijgen er de kriebels van. Want kan dit niet wat minder rommelig? Kan dit niet wat meer in harmonie? Kan dat bankje niet op zijn minst wat beter combineren met de rest?

En Pauline? Die kijkt even met een kritische blik naar de objecten en naar de tientallen peuken tussen de klinkers, en haalt vervolgens toch haar schouders op. Nee, in Frankrijk zouden ze het zo niet doen. “Wij hebben in Frankrijk minder bankjes, maar we hebben wel afvalbakken waar we ons afval kunnen scheiden én we hebben ook een speciale asbak.” Beter dus? “Ach, wat is beter? Jullie hebben weer mooie fietspaden.”

De gemeente: soms kan het niet anders

Stadsdeel Centrum verwijst voor alle antwoorden naar hét handboek: de Standaard voor het Amsterdamse Straatbeeld, kortweg de Puccinimethode. De gemeente werkt ‘bij voorkeur met een voorzieningenstrook, waarin we prullenbakken, lantaarnpalen, parkeermeters en bankjes kunnen plaatsen, zonder dat de vrije doorloopruimte in het gedrang komt’. In de oude delen van de stad lukt dat niet altijd, stelt het handboek.

Ook leren we onder het kopje ‘plaatsingscriteria’ dat ‘een bankje een altijd-een-afvalbak-locatie’ is. Dat verklaart de combinatie bank én afvalbak. Maar we kunnen nergens vinden dat een bankje ook ‘altijd-een-lantaarn-locatie’ is, maar de praktijk, een fietstocht door de stad, doet dat wel vermoeden.

Duidelijk wordt ook dat de huidige meubeleilanden slecht passen bij de basisprincipes van de Puccinimethode - ‘eenvoud en vanzelfsprekendheid’. Bij herinrichting wordt gestreefd naar minder ‘verrommeling’, maar het zal nog wel jaren duren voordat alle grachten een Puccini-sausje hebben gehad. Tot die tijd zitten de toeristen zoals Pauline en Benoit gewoon in de troep. Maar dat kan hen niet bommen, trouwens.

Heeft u een voorbeeld van een miskleun of ondoorgrondelijke ingreep in de stad? Mail het onderwerp naar anders@parool.nl.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden