Plus Klapstoel

Walther Ploos van Amstel: 'Ik ben een beer: stevig en ruig'

Walther Ploos van Amstel (1962) is specialist in stadslogistiek. Op Koningsdag, de drukste dag van het jaar, is hij elders met zijn man. 'We hebben er geen lol meer aan.

Walther Ploos van Amstel. Beeld Harmen De Jong

Eindhoven
"Mijn ene opa komt uit Rotterdam, de andere uit Amsterdam, maar de hele familie, mijn ouders en alle ooms en tantes hebben bij Philips gewerkt. Mijn vader was protestant en zat in het management. Frits Philips wilde daar geen katholieken in, want die vertrouwde hij niet. Ik heb de eerste acht jaar van mijn leven in Eindhoven gewoond, daarna zijn we naar Bergeijk verhuisd. Wij waren import, de kakkers uit zo'n grote villa in de bossen. Je groeide mee met de hiërarchie van het bedrijf. Als je een bepaald ­niveau had bereikt, ging je in Bergeijk, Waalre of Eersel wonen. En in de kerk schoof je steeds een bankje naar voren."

Jonkheer
"Dat gaat terug tot in de vijftiende eeuw. Het gekke is: de titel is pas in 1974 erkend, nadat een oom het helemaal had uitgezocht. De Hoge Raad van Adel is er nog aan te pas gekomen. Een fraaie ­titel, maar je hebt er weinig aan als je er geen prachtig landgoed bijkrijgt. De opa van mijn opa was in goeden doen, maar die heeft in Amerika in een paar jaar het familiekapitaal vergokt en verloren aan vrouwen. Sommigen denken dat de familie teruggaat naar Gijsbrecht van Amstel. Mooi: dan zou ik behoren tot een familie van roofridders. Ik heb ooit een brief ­gestuurd aan burgemeester Ed van Thijn, toen het kasteel van de Heren van Amstel was op­gegraven. Ze wilden op die plek een parkeer­garage bouwen. Ik beloofde hem dat ik geen ­beroep zou doen op ons oude slot, als hij mij de rest van mijn leven een parkeerplek zou geven."

Koningsdag 1
"Ik zit met mijn man in Sitges, een rustig dorpje bij Barcelona. Wij hebben er geen lol meer aan. Ik woon nu dertig jaar in Amsterdam en heb genoeg Koningsdagen gezien. Op de Zeedijk organiseerden we vroeger feesten, maar tegen een uur of zes wordt het grimmig met al die dronken en agressieve mensen van buiten. De bruiloft van Willem-Alexander en Máxima in 2002, dat was leuk. Heel Nederland bleef weg, omdat het koud en nat zou worden. Je kon zo door de Jordaan lopen en het was stralend weer."

Koningsdag 2
"Professioneel vind ik het geweldig. Crowd management op het hoogste niveau, zeker wat de NS doet. Zij spelen een heel goed spel om te zorgen dat de mensen worden gespreid en gedoseerd. Aan het einde van de dag kan er niemand het Stationsplein op als het station volstaat. Leergeld van Koninginnedag 2001, toen de Mobie­le Eenheid moest worden ingezet om de menigte in bedwang te houden en het ook nog begon te regenen. Een traumatische ervaring. Sail wordt straks het echte hoogstandje: dat zijn tien Koningsdagen achter elkaar. Fantastisch. Het mooie is: met de smartphone kun je mensen een persoonlijk advies geven over hun route. Als je het goed managet, kunnen er nog veel meer mensen bij in de stad."

De schijtstoel
"De Pontsteiger. Het is vast een creatieve geest die die bijnaam heeft bedacht, maar wat maakt mij het uit. Het is hier verliefdmakend mooi. Met goed weer kan ik vanaf ons appartement op de 24ste verdieping de Dom in Utrecht zien. ­Geluidsoverlast? Ik heb er weinig van gemerkt, want we hebben nog geen buren. In alle eerlijkheid moet ik wel zeggen dat het soms lijkt alsof Nederlandse bouwers vergeten zijn hoe ze moeten bouwen. Bij de oplevering ontbraken leidingen en zat het bad verkeerd. Dan denk je: er zijn toch tekeningen."

Wc-papier
"Ik studeerde bedrijfseconomie en zocht een stageplaats. Ik dacht: toiletpapier, dat zijn voetbalvelden vol, zo'n bedrijf zal wel veel logistieke problemen hebben. Ik kwam terecht bij Edet in Tilburg. En inderdaad: ze hadden drie maanden voorraad en wisten niet meer waar het allemaal was. Op zaterdag stond ik een winkel in Capelle aan den IJssel met een Mister Edetpak aan toiletpapier te verkopen, dat hoorde er ook bij. Je had in die tijd alleen nog van dat enkellaags crêpepapier. Wij hadden stevig, duur papier. Dan zei ik: u moet even voelen. Ik heb er geleerd dat als je iemand iets in zijn handen stopt, hij het nooit meer teruggeeft."

Willem-Alexander
"Ik heb een keer het genot gehad om met hem mee te gaan op handelsmissie. Als koning breekt hij deuren open, dat wil je niet geloven. Hij lijkt op zijn moeder: gepast afstandelijk. Ik moet altijd denken aan Toon Hermans: 'Leg neer die bal!' Als je uit je rol valt en opeens iets eerlijks zegt, heb je in no time iemand in je nek om je een meter verderop te zetten. Maar goed, zij, Máxima, is natuurlijk een geweldige vrouw. Zeer maatschappelijk betrokken. Het is een koningshuis om een beetje van te houden. Schatjes van kinderen. Een stukje folklore, onze laatste strohalm als je nog Nederlander wilt zijn. En niemand heeft er toch last van?''

De Wallen
"Ik zat er laatst in een restaurantje dat net te duur is voor toeristen en waar ze geen friet verkopen. Staat de straat vol en is het restaurant leeg. Het Wallenprobleem in een notendop: de balans is zoek. Een normale ondernemer redt het er niet meer en de bewoners trekken weg. Wij hebben vijftien jaar met plezier op de Prins Hendrikkade gewoond, maar voelden ons er niet meer veilig. Agressieve taxichauffeurs, een kofferafgiftepunt voor illegale hotels. We moesten steeds door zo'n horde heen. Gelukkig waren we ons huis binnen drie maanden kwijt, maar op de Wallen staan de huizen tegenwoordig twee tot 2,5 jaar te koop."

Voetgangersbond
"De voetganger is tien jaar geleden de mond gesnoerd door de Voetgangersbond op te heffen. Een groot onrecht. Lopen is heerlijk, alles onder de tien minuten lopen mensen. Maar in tien minuten kom je nergens, omdat je overal tegen fietsers en auto's op loopt. In Amsterdam heb je een centrale verkeerscommissie. Daar zitten ­allerlei lobbyclubs in van auto's, taxi's, touringcars, vrachtvervoerders en fietsers. Maar niet van voetgangers. Dus elk besluit hoe een weg wordt ingericht, leidt er alleen maar toe dat de voetganger moet inleveren."

Snorfiets
"In Amsterdam heerst mobiliteitsapartheid: het fietspad slegs vir fietsers. Het is perceptie, er zijn helemaal niet zoveel snorfietsen. Ik vind het zelf ook vervelend hoor, als zo'n ding met dertig kilometer per uur toeterend tegen je aan zit te duwen. Het is geen plezierig volk, maar als je ze wegstuurt gaan we ons wel ergeren aan de elektrische vrachtfiets. Het was beter geweest als we elke dealer gesloten hadden die een snorfiets heeft opgevoerd. Daar zit de criminaliteit. Het echte probleem is gedrag, of mensen nou op een fiets of een snorfiets zitten."

Brug
"Ik zeg: een tunnel. Mijn opa van moederskant was scheepsjongen. Ik hou van bootjes. Ik ben opgevoed met het idee dat schepen ongestoord door moeten kunnen varen. Als je over het IJ een brug bouwt, moet die zo hoog zijn dat bij het eerste het beste beetje tegenwind of regen de mensen alsnog massaal de pont pakken. Een brug is gewoon geen robuuste oplossing."

NLDA
"De Nederlandse Defensie Academie. Ik ben er acht jaar hoogleraar logistiek geweest. Ze zochten iemand zonder verleden in een van de bloedgroepen landmacht, luchtmacht en marine, dus namen ze iemand die zijn diensplicht verzaakt had, een Nutteloze Kutburger. Prachtige tijd. Tijdens de Koude Oorlog was het makkelijk: de bolsjewiek was de vijand en je wist wat nodig was om hem tegen te houden. Maar bij vredesmissies? Geen idee. Dus namen we álles mee, een container per soldaat. Je wist één ding zeker: dat tachtig procent niet nodig was. Alleen welke tachtig procent? Zo hadden we veel te veel kogels bij ons."

DJ Big General
"Die naam kreeg ik toen ik met mijn man Bram Sniekers, DJ Bramsterdam, draaide in een club in Manchester. Noem mij maar Little General, zei ik. Little, little? Je bent helemaal niet little, zei Bram. Eerst wilde ik mezelf Friendly Fire noemen, maar dat mocht niet van Defensie."

"Ik draai al vanaf mijn zestiende plaatjes op feesten, toen je er nog tussendoor mocht praten. Vijftien jaar geleden heb ik het met Bram weer opgepakt. Housemuziek. We zijn begonnen met een mixertje op een strijkplank in café Prik. Nu doen we Mysteryland en Milkshake en Club Church. We hebben gedraaid in Australië en Amerika, maar daar zijn we mee gestopt ­vanwege de jetlag. Het geheim van de oudere dj schuilt toch in doordeweekse rust, reinheid en regelmaat."

Bear Pride
"De Zwarte Cross van de Gay Pride: stevig en ruig. Beren zuipen ook geweldig veel bier. Corpulente mannen, behaard en homo. Ik ben er ook één, absoluut. Wat er aantrekkelijk aan is, moet je maar aan de chasers vragen. Ach, op elk potje past een dekseltje. Vroeger kwamen in ­café Sjakoo de Dikke Maatjes bij elkaar. Nu heten ze de Netherbears, een heel actieve groep. We zien elkaar op de Zeedijk om lekker te eten. Of we treffen elkaar in de sauna of op een furball. Er zijn zelfs complete cruises voor beren."

Leon Ramakers
"De godfather van de Nederlandse poppodia. Oprichter van Mojo. Hij was de eerste in de muzieksector die begreep dat je geld kon verdienen door de logistiek goed te regelen. Snel ­opbouwen, snel afbreken. Een man om diepe bewondering voor te hebben. Ik heb hem een keer de hand geschud, maar helaas nooit een gesprek gevoerd over het leven."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden