Ten Slotte

Voor Wim Suurbier (1945-2020) was loyaliteit belangrijker dan een handtekening

Wim Suurbier in duel met Gerd Müller in de WK-finale van 1974.Beeld GPD

Met Wim Suurbier is weer een Ajaxicoon uit het legendarische elftal van de jaren zeventig heengegaan. Een van de beste voetballers van zijn tijd, financieel minder succesvol.

Nog geen half jaar geleden was Wim Suurbier voor televisieopnames nog even in het Olympisch Stadion. Hij kwakkelde met zijn gezondheid, dus hij wilde niet te lang in de kou staan. Na afloop van de opname nam de oud-verdediger een moment voor zichzelf.

Stap voor stap scharrelde hij naar het gras, zijn rechtervoet wreef hij heel kort over een paar sprieten. Daarna tuurde hij: van links naar rechts, en weer terug. De aanwezigen zwegen. Suurbier draaide zich om. “Goh, jongens. Wat heb ik hier een prachtige wedstrijden gespeeld.”

Ajax was de plek waar Suurbier als jongen thuiskwam nadat hij al jong zijn beide ouders was verloren. Hij hield van de club en van zijn teamgenoten. Als onderdeel van een generatie met Barry Hulshoff en Johan Cruijff veroverde hij met Ajax, en later met Oranje, de wereld. Suurbier won drie keer de Europa Cup 1 en speelde twee WK-finales.

Wim Suurbier tijdens het WK in West Duitsland.Beeld Hollandse Hoogte / ANP

Schnabbel en Babbel

Historisch gezien was hij een van de eerste moderne backs. Met zijn rushes vloog hij in het totaalvoetbal van Rinus Michels langs zijn tegenstanders. Na Ajax toonde hij zijn kwaliteiten nog bij Schalke 04, FC Metz en bij verscheidene clubs in de Verenigde Staten. “Hij was meedogenloos als verdediger en niet te stoppen als flankspeler,” zegt Ruud Krol, voormalige teamgenoot en al meer dan vijftig jaar een goede vriend. “Suurbier hoort bij de grootste spelers van zijn tijd.”

Krol had regelmatig kramp van het lachen om de grappen van zijn vriend. “Suurbier was snel met de benen en snel met de mond. Overal waar we kwamen, hadden we plezier.” Als het duo Schnabbel en Babbel maakten Krol en Suurbier het leven van spits Ruud Geels op het wereldkampioenschap 1974 lastig. Diens tafelmanieren waren het mikpunt van spot van de Amsterdamse volksjongens. Geels: “Kijk, een keertje lullig doen, oké, maar vier weken lang, drie keer per dag, echt waar, drie keer per dag zonder ophouden, dat was niet vol te houden. Ik ging op het laatst met knikkende knieën de trap af als we moesten eten.”

Eens tipte Suurbier een Engelse voetballer aan de toenmalige Ajaxtrainer Frank de Boer, die destijds veel kritiek kreeg te verduren vanwege zijn risicoloze speelstijl. “Die jongen past goed in je elftal, hij speelt ook steeds alle ballen terug.” Franklin Zwiers, de laatste jaren uitgegroeid tot een goede vriend van Suurbier, moet lachen bij de herinnering. “Meer dan het voetballende vermogen beheerste hij de kracht van de grap. Hij was altijd vrolijk.”

1967: Wim Suurbier (links) kijkt met onder anderen Klaas Nuninga naar de biljartende Johan Cruijff.Beeld anp

Geldzorgen

Suurbier ging graag de kroeg in. Hij werkte er zelfs even, in Amerika, onder de hoede van George Best. De Brit ging graag met hem stappen. Suurbier was liever met anderen en noemde in Voetbal International de Engelse topscorer en vrouwenverslinder een tikkeltje saai. “Suurbier leefde het leven maximaal,” zegt Zwiers. “Hij maakte zich nooit zorgen.”

Financieel was Suurbier minder succesvol. In Amerika raakte hij een paar keer langdurig werkloos, maar hij hield het uitgavenpatroon van een voetballer. Zijn vrouw ging er met veel geld vandoor, en in Nederland had hij een schuld bij de Belastingdienst die maar bleef oplopen. Zijn geld gaf hij uit aan auto’s, en aan alcohol – wat hem soms tot een zwervend bestaan dwong. Regelmatig was hij op de vlucht voor schuldeisers en sliep hij bij vrienden op de bank. Eigenlijk heeft hij na het einde van zijn carrière altijd geldzorgen gehad.

Op latere leeftijd pochte Suurbier nooit over zijn carrière, hij vond zichzelf niet veel meer dan een gemiddelde voetballer. Tot drie dagen voor zijn hersenbloeding op 25 april. Thuis keek hij naar de finale van de Europa Cup 1 van 1972: Ajax-Internationale (2-0). Suurbier gaf in die wedstrijd een assist op Cruijff. Zwiers appte zijn vriend met een compliment: ‘Je speelde die Italiaanse knoerten helemaal uit de wedstrijd.’ Suurbier voegde er trots een reactie aan toe: ‘Het was een van mijn beste duels ooit.’ Het was de laatste voetbalwedstrijd die hij zou zien.

Suurbier overleed aan de gevolgen van een hersenbloeding op 75-jarige leeftijd.

Wim Suurbier bij een beeltenis van Johan Cruijff in de Johan Cruijff Arena.Beeld ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden