PlusTen Slotte

Voor Johan Degenkamp (1943-2020) was de dood geen vreemde

Het leiden van uitvaarten was niet zijn vak, maar zijn roeping. Johan Degenkamp, beheerder van begraafplaats Sint Barbara, wist uit het hoofd waar iemand zijn laatste rustplaats had gekregen. Bijna vijftig jaar verzorgde hij ‘zijn’ begraafplaats. Hij overleed afgelopen week.

Johan Degenkamp. Beeld Dingena Mol
Johan Degenkamp.Beeld Dingena Mol

Twee jaar geleden vierde Johan Degenkamp nog het 125-jarig bestaan van Sint Barbara met ruim vijfduizend grafplaatsen waar zijn familie ruim tachtig jaar de scepter zwaait. Hij leidde de begrafenissen en zorgde ervoor dat de katholieke begraafplaats er altijd keurig bij lag.

Hij gaf graag rondleidingen langs de laatste rustplaats van bekende families (Boldoot – eau de cologne en Bensdorp – chocola), dichters, schrijvers en volkszangers, Amsterdamse penoze en eenzame lieden. “Het leven kent onderscheid, de dood niet,” zei Johan, van huis uit katholiek.

Hij liep dan langs de kapel, het engelenhoekje met de kindergraven en de grafstenen van bekende of minder bekende Amsterdammers en wees aan de kop van de platanenlaan naar het graf van zijn ouders. “Daar kom ik ook te liggen,” zei hij.

De brede platanenlaan met hoge bomen was aangelegd door zijn vader Richard Degenkamp, die in 1936 als hovenier op de begraafplaats kwam te werken. Johan trad in 1961 in zijn voetsporen. De dood was geen vreemde voor hem. Hij woonde vanaf zijn derde in de woning op de begraafplaats.

Verhalenverteller

Het fraaie grafmonument van het Drugspastoraat met de namen van drugsverslaafden had Degenkamp zelf ontworpen. In een afgelegen hoekje kwamen ze niet. “Je moet niet zien of iemand voor een dubbeltje of een kwartje geboren is. Dat onderscheid is er al in het leven. Dat willen we niet bij de dood,” zei hij.

Ook niet-katholieken liggen er. “Als er een laatste rechter is, beslist hij wel.”

Degenkamp was een verhalenverteller, maar bleef ook staan luisteren als bezoekers hun verhaal kwijt moesten. Hij had ook droge humor. “Soms vond hij het leuk om personeelsleden aan het schrikken te maken door plotseling achter een haag iets te roepen,” vertellen zijn dochter Jacqueline en zoon Richard aan wie Degenkamp in 2009 het stokje over droeg. Inmiddels is de vierde generatie – de kleinzoon van Johan – er werkzaam.

Naast de liefde voor zijn ‘werk’ had Degenkamp nog een andere passie: voetbal. Hij was voorzitter van voetbalclub DCG, de club waar hij in de jaren vijftig als tienjarig jongetje voetbalde. Hij werd er onder meer jeugdtrainer, lid van de Clubgong-redactie en 21 jaar voorzitter. Hij zorgde er met het bestuur voor dat 100 procent van de leden de contributie betaalde. Met dat nieuws behaalde de club de landelijke media, zo is in de in memoriam op de site van DCG te lezen.

Voorzittershamer

Degenkamp werd tevens regio-afgevaardigde bij de KNVB en secretaris bij de Stichting Topamateurvoetbal Amsterdam (STA). Rob Stenacker, oud-voorzitter bij voetbalclub DWS, trok tientallen jaren met hem op en ging vaak bij hem te rade. “Johan was een wijs man. Ik vroeg hem eens hoe ik een ruzie moest aanpakken in een van onze commissies. Hij zei: ‘Kies geen partij want dan ben je die leden kwijt en in hun kielzog nog meer vrijwilligers. Hij was een verbinder.”

In 2010 legde Degenkamp de voorzittershamer neer en kreeg de titel erevoorzitter. Hij was daarna minder vaak op de club te vinden. Hij was slecht ter been vanwege de ziekte van Parkinson.

Afgelopen donderdag overleed hij. Johan Degenkamp werd 77 jaar.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden