Langs de Costa del Weesper blijven veel bezoekers binnen de cirkels die zijn getrokken om afstand te houden.

PlusReportage

Verkoeling zoeken? Dan wordt corona gemakkelijk vergeten

Langs de Costa del Weesper blijven veel bezoekers binnen de cirkels die zijn getrokken om afstand te houden.Beeld Eva Plevier

De eerste echt snikhete dag in Amsterdam: iedereen die ook maar even de kans ziet, trekt naar buiten en zoekt het water op. Afstand houden is dan nog maar een beetje een onderwerp.

Het is bakken en braden aan de Weesperzijde. Wie in zo’n coronacirkeltje wil gaan zitten, kan niet anders, hier aan die hotspot langs de Amstel: de gemeentelijke lijnentrekkers hebben de plekken allemaal in schaduwloze zones bedacht. En dus is het puffen en zweten. Wie afkoeling zoekt, is aangewezen op een duik in het water.

En dat gebeurt deze middag veelvuldig. Het is snikheet, maar het water is verkoelend. Wie wil tellen hoeveel mensen deze woensdagmiddag de zon opzoeken moet rekenen in tientallen. Een vlugge telling leert dat er hier op de smalle strook Costa del Weesper weleens zomaar tweehonderd mensen zouden kunnen zitten.

Jonger dan jong

Wordt er nog gewerkt in Amsterdam, is de eerste gedachte die je overvalt. Maar als je beter kijkt, zie je dat de leeftijd van de meeste bezoekers hier, maar ook even verderop bij Park Somerlust, jonger dan jong is. Middelbare scholieren die officieel nog geen vakantie hebben, maar wiens roosters beperkt zijn tot boeken inleveren en her en der een herkansing.

In de binnenstad is het ondertussen rustig op dit soort verzengende dagen. Op de terrassen op het Rembrandtplein kun je een kanon afschieten. Volgens een ober kan hij de mensen geen ongelijk geven: “Het is zo warm, je wilt bij het water zijn. Maar ja, als je zeker wilt weten dat je geen corona krijgt, kun je natuurlijk het best hier komen zitten.”

Versoepeling

Het is duidelijk: langs het water lijkt corona ver weg. Ook de meeste jongeren hebben wel zo’n beetje meegekregen dat Rutte en de zijnen de maatregelen drastisch aan het versoepelen zijn. Maar opvallend: het Nieuwe Normaal lijkt er zelfs onder deze argeloze bevolkingsgroep best al behoorlijk ingeslepen. Wat er van een afstandje uitziet als onverantwoordelijk gekrioel, blijkt van dichtbij redelijk anderhalvemeterproof.

Neem Leoni, Aisha en Lotte van 17. Ze hebben eerder deze week hun laatste proefwerken gemaakt en zijn nu ‘zo ongeveer’ vrij. Keurig liggen ze, met drie jongens, maar hun namen hoeven van hen niet in de krant, in een van de cirkels die hier zijn aangebracht. Leoni: “We houden afstand, het coronavirus is er nog steeds. Van mijn moeder mocht ik hierheen als we ons zouden gedragen en afstand zouden houden van mensen die we niet kennen.”

Als het tegen de 30 graden loopt, biedt het water verkoeling.Beeld Eva Plevier

Marineterrein

Het beeld langs de Amstel is goed te verplaatsen naar tal van andere plekken in de stad. Op het Marineterrein bijvoorbeeld: op het eerste oog is het druk, maar als je je temidden van de massa begeeft, lijken mensen best enigszins afstand te houden. Overal liggen groepjes van een mannetje of vijf die best anderhalve meter bij de buren wegblijven.

Maar hoe later, hoe ingewikkelder het wordt. Aan het eind van de middag komt langzaam maar zeker ook werkvolk op de zwemlocaties af. Drie gemeente-ambtenaren werken hier vlakbij en hebben naar eigen zeggen deze ochtend ‘speciaal hun zwembroek en een badlaken’ meegenomen. “Even zwemmen na een dagje op kantoor,” zegt een van hen. “Hoewel het best druk is.”

Schurkende lijven

Op de drijvende steigers bij Pension Homeland is er van sociale afstand op geen enkele manier sprake meer: zeker honderd mensen tegelijk zoeken een plekje om te water te gaan. Lijven schurken tegen elkaar aan, er wordt gelachen en geroepen. Anderhalve meter is hier een onmogelijkheid.

Dan hebben ze het in de Bogortuin strakker georganiseerd. De boel is omheind. Ook hier is het druk, maar iedereen die een plekje wil op het gras, en daarmee aan het water, moet het terrein betreden door een poort. Een beveiliger houdt in de gaten dat het niet te druk wordt. Bovendien zorgt hij ervoor dat mensen hun fiets buiten de hekken neerzetten. “Dan is er meer ruimte voor mensen.”

Binnen de hekken, het heeft ergens ook wel iets onwerkelijks, is de sfeer gemoedelijk. Anderhalve meter? Geen probleem. Groepjes zitten wijdverspreid. “Dat is belangrijk,” zegt Clyde, die met zijn vrienden al een paar uur zit te chillen. Voor die groepjes onderling echter lijkt afstand houden allesbehalve een oplossing: jongens en meisjes dweilen tegen elkaar aan, hebben plezier en zijn corona zo’n beetje vergeten.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden