PlusNieuws

Verdachte verkrachting agressief tijdens zitting, OM eist 3 jaar cel en tbs

Tegen de 29-jarige Hakim K., die verdacht wordt van poging tot verkrachting in april vorig jaar van een jonge vrouw in Noord, is vrijdagochtend een celstraf geëist van 36 maanden en tbs met dwangverpleging. 

De ingang van de Rechtbank Amsterdam.Beeld ANP

K., een tbs’er die eerder veroordeeld is vanwege een zedendelict en als veelpleger in de Top 600 was opgenomen, moest de eis met handen op de rug geboeid bijwonen omdat hij zich tijdens het requisitoir zeer agressief gedroeg.

K. wilde vrijdagochtend al niet naar de zitting komen, waardoor de zaak twee uur later begon. De rechtbank legde echter een bevel tot medebrenging op. “De beschuldigingen kloppen niet,” aldus K., die een korte schriftelijke verklaring bij zich had, maar die niet wilde voorlezen. “Ik wil hier helemaal niet zijn. Het moest van u.”

Het slachtoffer, een 28-jarige Amsterdamse vrouw, reed op 12 april 2019 rond 3 uur ’s nachts na een bedrijfsborrel naar huis. Op de Klaprozenweg in Noord werd ze achtervolgd door een man op een elektrische fiets. Hij riep op intimiderende wijze dat hij seks met haar wilde. “Ik wil je in je kont neuken. Mag ik me op je afrukken?” riep hij.

‘Dit gaat mij niet overkomen. Dit gaat me niet gebeuren,’ dacht de vrouw. “Laat me met rust,” riep ze.

De man greep haar bij haar heupen en haalde haar naar de grond. De vrouw vocht als een leeuwin. Toen er een taxi kwam aanrijden, pakte de man de telefoon van het slachtoffer af en vluchtte weg. De taxichauffeur reed samen met de vrouw achter haar belager aan, maar hij was verdwenen. K. werd kort daarop, op 25 april 2019, door de politie aangehouden.

Telefoon

“Er waren vermoedens dat K. betrokken was bij meer verkrachtingen in Noord, maar daarvoor is geen bewijs,” aldus de officier van justitie. Volgens het OM zijn er vergelijkingen tussen de werkwijzen van de verkrachting in 2013 en de poging van verkrachting in 2019.

K., een tengere man met sikje en hoodie, die op de dag van het incident in een instelling voor begeleid wonen verbleef, ontkende de beschuldigingen. Volgens hem had hij geen elektrische fiets. “Als ik een scooter rijd, zit ik toch niet op een elektrische fiets. Dat is toch niet moeilijk te begrijpen,” snauwde hij tegen de rechter. “Mijn ex had wel een elektrische fiets maar die mocht ik niet lenen.”

Bij het zoontje van K. werd later de telefoon van het slachtoffer gevonden. K. beweerde dat hij de telefoon had gekocht in een café voor honderd euro.

Op de micro-SD-kaart in zijn telefoon zijn 78 heimelijk gemaakte foto’s van billen aangetroffen van fietsende en lopende vrouwen, van vrouwen die in het openbaar vervoer zaten of in een park lagen. Ook zijn er 34 kinderpornografische afbeeldingen uit 2018 en 2019 aangetroffen. Het betreft foto’s van billen en geslachtsdelen van meisjes tussen zeven en tien jaar oud. Een van die meisjes betrof K.’s nichtje.

“Ik geef mijn telefoon aan iedereen mee. Die foto’s zijn niet van mij. Ik kijk daar niet naar,” zei K. boos.

Hij interrumpeerde, ontkende en corrigeerde de rechters continu. “Ik was niet bij die vrouw in de buurt. Ik was met een brommer en jullie hebben het steeds over een fucking fiets. Ik vind het ook fucking voor dat meisje. Maar ik kan daar niets aan doen.”

Worsteling

Op veel vragen antwoordde hij: “Gaat u niks aan. Ik ga u niets zeggen. Ik ga u niet mijn hele leven vertellen.” En: “Als u mij wilt veroordelen doe dat dan. Dan ga ik vandaag direct in hoger beroep. Ik kan dat spelletje ook spelen. Ik zit al een jaar binnen.”

Vlak voor het uitspreken van de eis sprong K. op, smeet zijn stoel naar achteren en liep naar links. De toegesnelde bewakers grepen K. vast waarna een worsteling ontstond waarbij een van de bewakers viel. Zes bewakers renden daarop de rechtszaal in om de twee bewakers bij te staan. De zaak werd daarop ruim een half uur geschorst. K. moest de eis geboeid bijwonen in aanwezigheid van vier bewakers. “Hij keek me recht in de ogen en leek op me af te komen,” zei de geschrokken officier.

K. kampte met leerproblemen op een zmok-school en had vanaf zijn negende agressieproblemen. Vanaf zijn vijftiende staan er verschillende veroordelingen voor geweld en vermogensdelicten op zijn naam. Hij werd als veelpleger in de Top 600 opgenomen.

Eerder werd hij veroordeeld voor verkrachting in 2013 van een vrouw die hij van haar fiets had geslagen en werd tbs opgelegd. Hij kwam uiteindelijk te wonen in een begeleidwonenproject van Cordaan in Noord. K. ging werken als koerier.

Volgens de deskundigen van het Pieter Baan Centrum (PBC) waar K. is onderzocht, heeft K. een licht verstandelijke beperking en last van agressie. Er waren in 2017 al zorgen over K.’s fantasieën van vrouwen. De deskundigen van het PBC adviseerden tbs met dwangverpleging.

De advocaat vroeg om vrijspraak. Er zijn volgens de advocaat te weinig bewijzen dat K. de vermeende verkrachter is.

De uitspraak is over twee weken.

De slachtofferverklaring van de 28-jarige vrouw

“Hij heeft mijn vrijheid afgepakt. Hij heeft mijn dromen verziekt. Hij heeft mij veranderd, en niet alleen mijzelf, maar iedereen in mijn omgeving. Mijn ouders. Mijn broertje. Mijn vriend. Mijn familie en vrienden. Mijn gehele wereld is nu anders.

Soms word ik ’s nachts huilend wakker, de adrenaline nu niet de doodsangst maskerend, en moet ik weer vechten. Niet alleen tegen hem, maar tegen alles en iedereen die mij op elk moment kunnen aanvallen, die niet te vertrouwen zijn, tegen mijn wereld die verziekt is.

Het heeft misschien maar een paar seconden geduurd, maar ik dacht dat ik doodging die nacht. Ik dacht: zo gaan ze mij ergens vinden en ik kan niet eens afscheid nemen. Als meisje, zoals alle meisjes, groeide ik op met de gedachte: als mij dit ooit zou overkomen, hoe reageer ik dan? Moet ik hem zijn gang laten gaan of moet ik terugvechten?

Maar op dat moment dacht ik alleen maar aan overleven. Het was niet eens een gedachte, maar meer een instinct. Ik vocht terug, omdat ik het gewoon niet wil accepteren. Ik wil niet accepteren dat ik als vrouw niet zomaar als het donker is alleen over straat kan gaan. Dat ik niet tot wat later dan de rest op een feestje kan blijven, zonder dat ik daarna voor mijn leven moet vechten. Dat ik niet gewoon mijn leven kan leven zoals ik het wil.

Die vrijheid is er niet, zelfs ook nooit geweest. Een harde klap op het asfalt met mijn hoofd maakte mij wakker. En ik heb mij nog nooit zo onveilig gevoeld als nu. Ik ben nog nooit zo angstig geweest zoals nu.

Een van mijn favoriete momenten was in de stilte, de rust, zonder de drukte van de stad, naar huis fietsen. Over de grachten, tussen de straatverlichting door, alles kalm en fonkelend, haast magisch.

Dat kan niet meer.

Mijn wereld is nu een stuk duisterder. Dankzij hem.

En ik hoop dat hij nooit meer van iemand dat kan afpakken.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden