PlusReportage

Tuinders laten zich niet zomaar wegjagen uit de Bijlmer: ‘Wij zijn de laatsten der Mohikanen’

Volkstuinvereniging De Vrijbuiters in de Bijlmer wordt een dezer dagen ontruimd om plaats te maken voor woningbouw. Maar de tuinders laten zich niet zomaar wegjagen. Nieuwe huisjes worden al gebouwd op een aanpalende stuk gemeentegrond.

Bestuurslid Tini Bakker (beige jas) in overleg met de partij die belast is met de ontruiming.  Beeld Dingena Mol
Bestuurslid Tini Bakker (beige jas) in overleg met de partij die belast is met de ontruiming.Beeld Dingena Mol

De 70-jarige Panchou Dest loopt heen en weer over zijn tuinpaadje, al mijmerend over zijn tuin waar zijn maggiplant, boontjes, paksoi en hortensia’s de laatste zes jaar groeiden en bloeiden. “Dit is zo’n domper. De tuin was mijn lust en mijn leven. Mijn kennissen kwamen langs om van de rust te genieten,” vertelt hij. Dest is een van de dertig tuinders van het volkstuincomplex op de grens van Zuidoost en Diemen, dat er nu enigszins rommelig bij ligt. “Tegen deze tijd had iedereen normaalgesproken de bedden gespit, maar men is moedeloos geworden en heeft er niets meer aan gedaan.”

Het volkstuincomplex was ooit bezit van de provincie, maar moet nu wijken omdat de nieuwe eigenaar, de Amsterdamse vastgoedman Mark Hooning, er woningbouw wil realiseren. Dat vertelt Tine Bakker, die in 2007 het complex oprichtte. “Maar het bestemmingsplan is groen. Dus dat kan niet eens.”

Zompig en overwoekerd

Toch moeten de dertig tuinders maandag hun biezen pakken en vanaf dinsdag mogen ze hier niet meer komen. Menig tuinder is al weg en heeft zijn meest waardevolle spullen meegenomen. Het zompige middenpad dat dwars door het complex loopt, biedt zicht op de kale tuinen met de ietwat scheefgezakte huisjes, half ingestorte kassen en soms met planten overwoekerde schuurtjes en opslagplaatsen.

De deurwaarder en zijn mannen knippen met een grote tang de sloten van de toegangsdeuren open. Op het bordje ‘Verboden toegang Art. 461 Wetb. v. Strafr.’ op een van de houten deuren aan het tuinpad let niemand. “We moeten nog uitkijken dat het niet instort. Het is een en al bende,” zegt een van de werknemers. Dit leidt tot luid protest van Dest.

Bij een van de huisjes staat de deur wijd open. Er hangt een jas aan de muur en er staan stoelen, muziekboxen, een trommel en een koelbox in het houten huisje. Aan de muur hangt een gescheurde poster van Bob Marley. Schuin tegenover, in een ander huisje, staan een stuk of negen stoelen naast elkaar, in een vierkant. Het stinkt er naar sigarettenrook. Bierblikjes zijn verfrommeld of platgeslagen, alsof de gebruikers het laatste feestje er hebben gevierd.

Weemoed

Dests buurman, Iwan Tolud (62), is druk bezig soep te koken. Hij houdt de moed erin, al stortte zijn wereld in toen hij hoorde dat het complex plat gaat. “Ik ben lang ziek geweest en kon hier bijkomen, op de tuin,” zegt hij. Tolud kijkt met weemoed naar zijn tuin. “Ik had hier Surinaamse spinazie en pompoen. Hier zie je de streng nog. Daar stonden mijn aardappelen, bosbessen, courgettes en mint voor de thee. Ik was hier elke dag.”

Dest en Tolud en nog een paar tuinders weten van geen wijken. Dest loopt nog een rondje langs de dikwijls geel en groen beschilderde huisjes. Een van de huisjes op het midden van het complex is een pareltje vergeleken met de anderen. Het heeft een heuse veranda. Rond het huisje is een dik touw gehangen ter decoratie. Ook dit zal eraan moeten geloven.

“Wij zijn de laatsten der Mohikanen, uit protest blijven we,” zegt Dest. “Ik heb vannacht niet geslapen. Het breekt mijn hart dat we weg moeten. Weet je dat hier allemaal exotische dieren zitten: ringslangen, vogels, konijnen, egels en kikkers.”

Sloop

Het terrein zou maandag officieel worden ontruimd, maar de eigenaar besloot de tuinders nog een dag de tijd te geven om hun spullen weg te halen. Volgens deurwaarder Gerard Kenter wordt het complex binnen twee weken daadwerkelijk ontruimd. “Zodra de sloopvergunning er is, gaat de shovel eroverheen,” zegt hij.

Tuinder Iwan Rozendaal is net als de andere aanwezige mannen druk bezig zijn waardevolle spullen, planten en bomen te verplaatsen naar de 10 meter brede strook langs de sloot. “Dat terrein is van de gemeente. Daar mogen ze niet aankomen,” zegt Rozendaal die ook van plan is zijn gehele kas met bladkool naar de strook te verhuizen. “Zij gaan het platgooien, maar wij gaan niet weg,” zegt hij.

Een van de tuinen staat nog vol met spruitkool, klaar om geoogst te worden. Rozendaal schudt nee. “Die lust ik niet.” Tine Bakker is van plan de spruiten nog snel te plukken. “Anders is het doodzonde.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden