Studenten over hun zorgen en toekomst: ‘Alles wordt kapot gemaakt’

Met het stijgende aantal besmettingen zitten ‘onverantwoordelijke’ jongeren in het verdomhoekje. Maar ook bij hen zijn de zorgen groot. ‘Soms ben ik bang dat ik straks niet vaardig genoeg ben als ik afstudeer.’

Rijk van Beek (21) studeert geschiedenis aan de UvA.Beeld Jakob Van Vliet

‘Stop met online janken en klagen, kom in actie’

“Het is heel belangrijk dat jongeren van zich laten horen. Je ziet op internet allerlei accounts waarop geklaagd wordt, maar dat gaat ons niet helpen. Stop met online janken en klagen. Kom in actie. Probeer betrokken te blijven bij je opleiding, ga in gesprek met studentenvakbonden, word lid van een politieke partijen of een vakbond. Corona raakt ons allemaal, jongeren ook. Wat extra moeilijk is, denk ik, is dat het lijkt alsof wij onze verantwoordelijkheid niet nemen. Dat we naar feestjes gaan, maar niet iedereen doet dat.

Mijn sociale leven is geminimaliseerd. Dat merkte ik al aan het begin van de crisis. Ik woon alleen en mijn lessen zijn online. Dat is niet ideaal. Instanties en docenten doen heel erg hun best, maar je kan de stof niet verlevendigen via Zoom. Je wil discussiëren, dialogen met elkaar aangaan en nog even napraten na de les. Dat kan niet. Ik denk dat ik daardoor wel kennis misloopt, dat vind ik jammer.

Het voelt alsof bijna alles op stand-by staat. Alsof er een pauze is tussen maart en nu. Maar de realiteit is anders natuurlijk. Ik heb het geluk dat ik nog studeer. Ik moet er niet aan denken dat ik nu op zoek moet naar een baan. De economische gevolgen zullen heel groot zijn. Daar maak ik me wel zorgen over. Ik wil na mijn master ook een baan, dat is als geesteswetenschapper al een uitdaging op zich.”

Rivka Abraham (17) studeert verpleegkunde aan ROC TOP.Beeld Jakob Van Vliet

‘Ik droom weleens dat ik niet slaag, uit angst dat ik geen stage kan lopen’

“Ik had me verheugd op deze periode van mijn leven. Ik dacht als ik straks zeventien en achttien ben, ga ik eindelijk studeren, nieuwe vrienden maken, allemaal nieuwe mensen leren kennen en nieuwe dingen ontdekken. Daar keek ik naar uit, maar toen kwam corona. Het is een heel verwarrende periode. Alles is anders.  Soms ben ik wel bang dat ik straks niets vaardig genoeg ben als ik afstudeer. Veel van wat ik nu leer, leer ik op mijn stage in het verzorgingshuis en waar ik een bijbaantje heb, Beth Shalom. Daar werkte ik op de corona-afdeling en zag ik van dichtbij hoe hard mensen worden getroffen door het virus. Het was ook nog even onzeker of ik wel door kon gaan met mijn stage. Daar heb ik wel stress over gehad. Ik droom weleens dat ik niet slaag, uit angst dat ik geen stage kan lopen. Daar voel ik me heel vervelend over. Ik praat niet echt over mijn zorgen. Om te ontspannen lees ik veel of kijk ik naar anime.”

Mayra van der Drift (20) studeert journalistiek aan de Hogeschool in Utrecht.Beeld Jakob Van Vliet

‘Alles wordt vertraagd door deze coronaperiode’

“Als je twintig bent, zit je in een periode die vormend is voor de rest van je leven. Ik was net naar kamers aan het kijken, toen corona kwam. En ik was ook van plan om in de horeca te gaan werken, dat kan ook al niet. Een bijbaantje hoort bij het studentenleven, net als sociaal contact, wat er nu ook amper is. Ik vind het allemaal wel lastig nu. Ik heb geen inkomen, studeren gaat me ook moeilijk af. Het vergt heel veel zelfstandigheid en discipline om de hele tijd lessen te volgen achter je laptop. Die heb ik niet. En voor mijn gevoel leer ik ook veel minder. Ik weet helemaal niet of ik straks wel genoeg weet om in de praktijk te werken.

Ik ben al twee keer gestopt met een studie aan de HvA. Daardoor had ik al een beetje het gevoel dat ik achterliep. Met deze corona tijd erbij, begint mijn volwassen leven weer later. Alles is vertraagd. Als ik nu op kamers had gewoond, had in ieder geval nog even snel buiten kunnen afspreken met studiegenoten. Dat kan nu ook al niet, omdat het voor mij anderhalf uur later is. Alles bij elkaar is dit een heel stressvolle periode voor mij.”

Amine Ben Hamida (26) studeert CMV aan de Hogeschool van Amsterdam.Beeld Jakob Van Vliet

‘Het is heel deprimerend dat ik zo hard aan het bouwen was voor mijn toekomst en nu alles kapot wordt gemaakt.’

“Alles waar ik de afgelopen jaar elke vrije minuut in heb gestopt, is kapot gegaan. Ik had een evenementenbureau naast mijn studie. Daar investeerde ik al mijn tijd en energie in zodat ik na mijn studie fulltime van mijn passie kon gaan leven. Maar mijn bedrijf bestaat zo goed als niet meer. Er zijn vijf shows gecanceld en het vooruitzicht is deprimerend. Ik zit met zoveel vragen: hoe lang gaat dit alles nog duren? Ga ik door met mijn studeren of moet ik het roer omgooien? Moet ik blijven hopen dat het allemaal ooit nog goedkomt? Ik heb heel veel angst en stress. Dat uit zich in slecht eten en slecht slapen. Ik ben geïrriteerd en waar ik normaal altijd grapjes maakte, gebeurt dat nu niet meer. Het is heel deprimerend voor mij dat ik zo hard aan het bouwen was voor mijn toekomst en nu alles kapot wordt gemaakt. Ik kom amper buiten. Dat is deels omdat ik de hele dag in mijn bed wil liggen, maar ook vanwege corona. Ik woon bij mijn moeder en ik wil haar niet besmetten. Het is ook belachelijk dat ze naar jongeren wijzen. Je kunt niet iedereen over één kam scheren. Net als volwassenen zijn er jongeren die zich niet aan de regels houden. Door de schuld continu op een groep af te schuiven, wordt er niets opgelost. Het werkt alleen maar polarisatie in de hand.”

Lena Folkers (23) doet een minor journalistiek aan de VU en een bachelor fotografie en film aan de kunstacademie.Beeld Jakob Van Vliet

‘Een ander heeft het altijd erger. Zo blijf ik positief’

“Ik kan alles goed relativeren. Een ander heeft het altijd erger, zo blijf ik positief. Maar ik merk wel dat ik het lastig vind dat ik weinig naar buiten ga. Vooral aan het begin van de crisis. Ik woon op kamers en kon niet naar mijn ouders, want die zijn qua gezondheid kwetsbaar. Nu heb ik nog steeds maar een keer fysiek les. Dat fysieke uurtje is heel fijn, want ik kende niemand van de minor. Op de kortere termijn denk ik niet dat deze periode van grote invloed is op mijn leven. Tijdens de eerste lockdown heb ik juist de tijd gehad om mijn minor helemaal uit te zoeken en extra vakken te nemen. Daar was ik anders niet aan toegekomen. Als het nog langer doorgaat, wordt het wel een probleem. Ik moet een reportage maken voor mijn minor. Dat is vervelend in coronatijd. Je moet met regels rekening houden en het onderwijs is ook gewoon niet zo goed. Ik weet dat docenten hun best doen, maar eigenlijk hebben online lessen die nu worden gegeven niet echt een meerwaarde. Ik ben daarom gaan protesteren op het Museumplein vorige week. Om te laten zien dat er iets moet veranderen.”

Levi Cosmeijer (20) studeert psychologie aan de UvA.Beeld Jakob Van Vliet

‘Ik probeer te focussen op wat allemaal wel kan’

“Ik volg dit studiejaar nog twee vakken en ik doe een bestuursjaar voor de studievereniging van psychologie. Normaliter een jaar waar je heel veel nieuwe mensen ontmoet en samenbrengt, maar dat staat nu stil. Dat is wel lastig, want ik ben 20. Dit is de hoogtijperiode uit mijn leven. Althans, dat zou het moeten zijn. Ik snap dat het niet anders kan, al blijft het wel jammer. Ik ontmoet ook geen nieuwe mensen meer, helemaal niet nu alles dichtgaat om 22.00 uur. Ik heb er wel over nagedacht om zo’n datingapp te installeren, maar ik ontmoet toch liever iemand in het echt. Studeren is ook lastiger. Normaal stel je vragen in de les of erna. Dat is nu een stuk moeilijker, net als concentreren. Dat gaat lastiger als je voor een beeld zit. Al ben ik wel een persoon die positief is ingesteld. Ik probeer creatieve oplossingen te zoeken en te focussen op wat allemaal wel kan.”

Sara Verveer (21) studeert geschiedenis aan de UvA.Beeld Jakob Van Vliet

‘Ik zou nu in het buitenland studeren’

“Dit jaar zou heel anders voor mij zijn geweest zonder corona. Ik zou nu in het buitenland studeren voor een halfjaar. Daar had ik me op verheugd. Ik zou naar Edinburgh gaan om nieuwe mensen te leren kennen, een nieuwe stad, maar dat kon allemaal niet doorgaan. Het voelt nu wel een beetje alsof we dit jaar moeten uitzitten. Als het goed is haal ik dit jaar mijn bachelor. Ik zou een master gaan doen, maar nu denk ik eraan om een tussenjaar te nemen. Je maakt toch andere afwegingen nu, merk ik. Al weet ik niet of ik dan kan reizen. Het is heel onzeker allemaal, waardoor ik continu nadenk en vragen heb. Hoe, wanneer waar? Niemand kan uitsluitsel geven, want niemand heeft antwoorden. Op sociaal gebied valt de impact voor mij wel mee. Ik heb een vriend en woon met huisgenoten. Maar ik zie mijn vrienden maar beperkt, dat staat in groot contrast met de tijd voor corona, waar ik vaak borrelde met studenten.”

Sophie van Reijen (19) studeert leidinggevende travel en hospitality aan ROC TOP.Beeld Jakob Van Vliet

‘Ik ging elke week naar de club, dat was mijn uitlaatklep’

“Het is een ingewikkelde periode voor iedereen. Ik probeer zo positief mogelijk te blijven, maar ik maak me wel zorgen over hoe lang dit gaat duren. Ik loop stage bij een hotel in Amsterdam en heb van dichtbij gezien wat de gevolgen zijn van de crisis. Mijn toekomst ligt in de toeristenbranche. Toen ik aan mijn opleiding begon dacht ik dat er altijd wel werk zou zijn in de toeristensector, maar nu vraag ik me soms wel af of ik een baan ga vinden. Volgend jaar ben ik klaar met mijn studie, ik hoop dat het dan beter is, maar niemand weet het. Het is heel onzeker, hoe lang gaat dit nog duren? Het helpt ook niet mee dat ik niet uit kan, dat was mijn uitlaatklep. Ik ging elke week naar de club. Dat doe ik nu niet meer. Ik vind het ook een heel rare opmerking dat jonge mensen de schuld krijgen van de besmettingen. Wij kunnen niet meer uit en heel veel mensen houden zich daar aan, zoals ik. Ik vraag me wel af hoe de clubs door deze crisis gaan komen. Kunnen we na corona nog wel uit?”

Sjoerd Baerts (21) studeert geschiedenis aan de UvA.Beeld Jakob Van Vliet

‘Je kunt niet alle schuld op ons afschuiven’

“Ik heb de afgelopen twee jaar erg mogen genieten van mijn studententijd. Ik heb veel nieuwe vrienden gemaakt en lol gehad. Dat is nu wel minder. Ik heb vooral te doen met de eerstejaars. Er wordt altijd gezegd dat je studententijd de leukste periode uit je leven is. Dat is nu wel anders, het is helemaal niet fijn. Door corona ben ik mijn bijbaantje in de horeca ook verloren. Voor mijn gevoel hangt er ook een taboe rond studenten die klagen. Vaak worden wij weggezet als verwend en we moeten maar niet zo zeiken. Ik vind het jammer dat studen­ten zo aan de kant worden geschoven. Alsof we een minder belangrijke groep zijn in deze tijd. Ja, we hebben een rol gehad bij de verspreiding, maar je kunt niet de volledige schuld op ons afschuiven.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden