Amsterdam Bewaar

Soulsongs van Joss Stone veel doorleefder

Joss Stone Foto ANP/Robert Vos
Joss Stone Foto ANP/Robert Vos © UNKNOWN

Blank Engels meisje dat klinkt als een een zwarte zangeres uit Amerika; er zijn er inmiddels zo veel van dat bijna gesproken kan worden van een genre. Maar laten we niet vergeten dat al die Amy's, Duffy's en Adeles van van nu zes jaar geleden al werden voorgegaan door Joss Stone. Vijftien was de zangeres uit Dover nog maar, toen ze zich presenteerde aan de wereld. Het pubervet zat er nog aan, maar ze had een gouden soulstrot.

Nu is ze 21. Nog steeds hartstikke jong natuurlijk, maar het giechelende wicht van toen is een zelfbewuste jonge vrouw geworden. Dat zie je en dat hoor je. In het Westerpark is ze zo zelfverzekerd als maar kan. ''Zo, dat zijn veel mensen,'' zegt ze als ze na opkomst het 12.000-koppig publiek overziet. Maar benauwd lijkt ze het van die massa niet te krijgen. Waarom zou ze ook, met een stem als de hare.

Die stem heeft de laatste jaren ook nog eens behoorlijk aan kracht gewonnen. Soul had zangeres Joss Stone altijd al, maar haar stem klinkt tegenwoordig nog voller en dieper - zo u wilt: zwarter - dan voorheen. Maar dat haar voordracht in het Westerpark zoveel indruk maakt, zou ook wel eens te maken kunnen hebben met de levenservaring die Stone inmiddels heeft opgedaan.

Leek de zangeres ten tijde van haar debuut vooral in haar ballads toch een beetje een toneelstukje op te voeren, tegenwoordig klinken die zo smartelijk gezongen nummers veel en veel doorleefder. In een paar jaar tijd kan veel gebeuren en Stone schijnt er een nogal turbulent liefdesleven op na te houden. Right to be wrong (met de telkens herhaalde zin Just leave me alone) klinkt in het Westerpark echt anders dan toen ze het in 2004 op de plaat zette.

Het Westerparkconcert heeft de opbouw van een klassieke soul-show. Begeleid door een tienkoppige band geeft de zangeres in ieder nummer weer net iets meer, om te eindigen in een schreeuw waar Janis Joplin zich niet voor zou hebben geschaamd.

Een eerbetoon aan Michael Jackson ligt in de lijn der verwachting, maar blijft uit. Wel is er als toegift een cover van Bob Marley's No woman no cry. Dat nummer wordt althans gespeeld en gezongen door de band. Waar is Joss Stone zelf? De videoschermen geven het antwoord: onder het podium deelt ze bloemen uit aan het publiek.

Amerikaan Jason Mraz, 'de man met het hoedje', maakt voorafgaand aan het optreden van Stone beduidend minder indruk. Zijn I'm yours is best een leuk zomerhitje, maar op het podium is zijn mix van singersongwritersmuziek en witgewassen reggae braaf en niksig. Grappig is wel dat Mraz één van de nummers opdraagt aan alle mensen buiten de hekken.

Traditiegetrouw bij het jaarlijkse Live at Westerpark speelt zich buiten die hekken een compleet tweede festival af. En dat is te begrijpen. Het geluid is ook in de rest van het Westerpark heel redelijk. En wie zich een beetje strategisch opstelt (op het terras van West Pacific bijvoorbeeld) heeft nog prima zicht op de videoschermen ook.

Live at Westerpark duurt tot en met zondag en biedt optredens van achtereenvolgens Simply Red, Lenny Kravitz en Anouk. Alleen voor het laatste zijn geen kaartjes meer beschikbaar. (PETER VAN BRUMMELEN)

POP Live at Westerpark met Joss Stone en Jason Mraz.
2 juli, Westergasfabriek, Amsterdam.


www.jossstone.co.uk
www.jasonmraz.com
www.liveatwesterpark.nl