PlusKlapstoel

Songwriter Christon Kloosterboer: ‘Ik kan gewoon niet altijd shinen’

Christon Kloosterboer op de Klapstoel.Beeld Harmen de Jong

Christon Kloosterboer (1982) is songwriter en voormalig frontman van popgroep Rigby. Hij debuteert als thrillerschrijver met Adam.

Zwolle

“Mijn familie komt uit het oosten. We zijn als enige gezin uit de regio vertrokken. Vanuit Heino bij Zwolle verhuisden we naar Mijnsheerenland, onder Rotterdam. Mijn vader werd manager bij een cateringbedrijf, waar ik later nog afwasser ben geweest. Op mijn tiende vertrokken we naar Zeist. Ik ging op mijn 17de naar Amsterdam, maar mijn vrouw en ik zijn nu alweer tien jaar terug in Zeist. Ik wilde terug naar Amsterdam, maar zij heeft gewonnen. En eerlijk is eerlijk: het is heerlijk wonen hier.”

Basketbal

“Eredivisie bij de junioren bij Prisma in Utrecht. Was redelijk obsessed met basketbal en trainde minstens vier keer in de week. Toen ik 17 werd zou ik ervoor naar Amerika gaan. Twee jaar high school en dan een college waar ze op goed niveau speelden. Maar ik raakte geblesseerd en het ging niet door. Toen heb ik echt hard zitten janken. Mijn wereld stortte in. Gelukkig bedacht ik niet veel later dat die gitaar waarop ik al weleens een liedje probeerde te schrijven, misschien iets voor de toekomst kon zijn. Want een plan-B had ik verder niet.”

Corpsbal

“Een blauwe maandag, ja. Inclusief de ontgroening en jasje-dasje. Ik heb namelijk drie maanden rechten gestudeerd aan de UvA en dacht toen even dat de muziekwereld toch niets voor mij was. Na twee rechtencolleges wist ik: ik zit helemaal fout hier. Het literaire dispuut Beets vond ik wel leuk. Hoewel ik er niet helemaal paste, zaten er interessante mensen bij. Een van mijn vrienden daar speelde jazztrompet en gaf me muzieklessen. Hij adviseerde me het conservatorium te proberen. Goede tip.”

Idols

“Ik had, toen de derde reeks in 2005 begon, al een tas met liedjes liggen. Met een zetje van Idols hoopte ik er een plaat van te maken. Een verkeerde keuze, wist ik eigenlijk al toen mijn vriendin – inmiddels mijn vrouw – en ik naar de auditie reden. Halverwege moest ze de auto langs de kant zetten. In de berm moest ik overgeven. Zo ontzettend zenuwachtig was ik. De auditie ging aardig, hoewel ze kritiek op mijn kleding hadden. Ik had een nieuw, net overhemd gekocht bij de V&D. Was bij nader inzien veel te groot. Toch haalde ik de live finaleronden. Elke zaterdagavond was ik letterlijk ziek van de zenuwen. In een donker, afgesloten kamertje wachten tot ik op moest. Ik dacht toen dat ik steeds toevallig ziek was, maar ik was in zo’n idolencompetitie niet op mijn plek.”

Nummer 1-hit

“We zouden een nieuwe versie van The Mamas & the Papas worden. Tenminste dat hoorde ik in 2006 bij de eerste gesprekken over het opzetten XYP. We kregen drie Engelse en drie Nederlandse leden. Jetix en Disney investeerden flink en regelden bijvoorbeeld een huis op de Borneokade in Amsterdam. Daar woonden we, repeteerden en ontvingen journalisten. Dankzij dat project heb ik prachtige dingen meegemaakt. Mocht ik naar een masterclass van Paul McCartney in Liverpool. Als je weet dat ik mijn volgende band deels naar de Beatlessong Eleanor Rigby heb genoemd, kun je voorstellen hoeveel indruk dat maakte. We mochten opnemen in een van de beste studio’s van Engeland. Alleen: onze muziek bleek uiteindelijk toch van die standaard glamourpop te moeten worden. Body to Body werd een nummer 1-hit in Nederland, ja. Veel minder leuk was dat we voor optredens ook danspasjes moesten instuderen. En ik kán helemaal niet dansen. Ik heb mijn contract uitgediend en ben vertrokken.”

Zenuwen

“De reden dat ik ben gestopt met optreden en nu achter de schermen werk. Het stomme is: op het moment dat ik eenmaal was begonnen met zingen, was die nervositeit altijd meteen voorbij. Het ging om de uren, vaak die hele dag ervóór. Die waren vreselijk. Bij letterlijk alle ongeveer 1000 optredens in mijn leven verpestten de zenuwen de hele dag voorafgaand aan zo’n show. Tijdens mijn laatste tournee, solo in het voorprogramma van K’s Choice, heb ik vooraf steeds kalmeringsmiddelen ingenomen. Werkte prima, maar was natuurlijk geen langetermijnoplossing. Als er een goede psychiater is die dat knopje bij me kan omzetten, graag. ”

Rigby

“Als zanger van Rigby probeerde ik de zenuwen soms met alcohol te dempen. Ik weet nog goed dat onze platenmaatschappij ons gezicht wilde laten zien op de 3FM Awards. Dat rodeloper­gedoe vond ik zo ongemakkelijk dat ik begon te drinken. Daarmee ging ik door tot we erna nog een belangrijk optreden in Desmet hadden. Dat was zo slecht, dat we na afloop werden gebeld: ‘Dit kan zo niet doorgaan met Chris.’”

“Een frontman moet altijd shinen. Dat lukte mij gewoon niet. Ik was steeds de haatsmurf die alles blokkeerde. Bij nader inzien stond er te veel druk op de band. Dan werd in vergaderingen met het label geroepen: ‘Die jongens kunnen het nieuwe Kane worden!’ Ik zei toen al: ‘Ik ben geen type als Dinand Woesthoff, die 10.000 vrouwen in katzwijm laat vallen.’ Die stem had ik luider moeten laten horen.”

Adam

“Mijn boek. We hebben het een coming of age-thriller genoemd. Het raakt aan veel werelden waarvan ik even deel uitmaakte. Omdat ik fanatiek basketbalde, hing ik veel rond op straat en maakte ik veel Antilliaanse en Marokkaanse vrienden. Hoofdpersoon Adam is een Marokkaanse jongen die geadopteerd is door een Goois gezin. Ik liep een tijdje rond met dat spannende verhaal waarin ook de integratieproblematiek een rol speelt. Een van m’n beste vrienden is Marokkaans, heeft hier in de buurt net een huis gekocht. Zijn buren zijn nog steeds een beetje bang dat hij bij hen inbreekt. En zijn zoontje heet Adam, dus vandaar.”

“De link met het schrijven van liedjes is voor mij duidelijk. Een songtekst schrijf ik vanuit een beeld dat ik voor me zie. Soms zie ik er hele verhalen bij. Die passen niet in een popliedje, maar wel in een boek.”

DWDD

“Daar waren we met Rigby in 2009 de huisband. Ons leverde het gek genoeg minder op dan Moke of Go Back to the Zoo, die meteen door konden naar Pinkpop. Misschien waren we te jong. We hadden vaak discussie met de redactie over de te spelen liedjes. Toen Reinout Oerlemans te gast was, wilde ik America van Razorlight zingen. Oerlemans wilde het maken in Hollywood, namelijk. Maar nee, het moest en zou de Goede Tijden, Slechte Tijden-tune worden. Ik weigerde die te zingen. We hebben er maar een instrumentale versie van gemaakt.”

Hitfabriek

“Nou, we schrijven niet alleen maar hits, hoor. Maar ik snap de associatie als je een writers camp binnenloopt. Ik doe er een flink aantal per jaar. Vaak twee sessies op een dag. Elke keer andere schrijvers. Even kennismaken, koffietje en knallen. Na een paar uur heb je gegarandeerd een nieuw liedje. Je denkt misschien: in dat tempo kan het niet oprecht zijn, maar er worden vaak heel diepe emoties aangeraakt. Een IJslands meisje vertelde openhartig het verhaal achter haar tekst over het verlies van een dierbare. Mijn Franse vaste schrijfpartner Mathieu Koss is tegenwoordig ook succesvol als uitvoerend artiest en mag als eerste kiezen. Verder hoop je als componist natuurlijk dat die ene wereldster je liedje hoort en wil opnemen.”

Boeksoundtrack

“Ik had net een soundtrack geschreven, voor de film Wonderland. Ik dacht: waarom heeft een boek dat eigenlijk nooit? Op internet kun je het gemiddelde leestempo van de Nederlander vinden. Zo berekende ik dat de kleine 60.000 woorden van mijn boek ongeveer 4 uur zouden kosten. Als je in één keer doorleest hè. Het was een enorme klus om voor zo’n lengte muziek te maken. Had ik toch onderschat. In een film zit hoogstens een klein uurtje muziek.”

Guus Meeuwis

“Mijn laatste grote songwritersklus voor Covid-19 alle groepssessies stillegde. Voor zijn net verschenen album Deel zoveel logeerden we met 15 schrijvers in een vakantiehuis in Baarlo, in Limburg. Was voor Guus best even wennen, al die ‘jonge knapen’ bij zijn vertrouwde team. Vijf dagen waren we in verschillende kamers aan de slag in kleine groepen. Hard werken, maar tegelijk bourgondisch. De boeuf bourguignon pruttelde op het fornuis en er was steeds voldoende drank. Het nummer Een seconde hebben we midden in de nacht rond de eettafel gemaakt.”

Nutella

“Dat is rekeningen betalen als muzikant. Schaam ik me totaal niet voor. Ik doe heel veel reclamewerk. Soms op maat, soms min of meer toevallig. Voor een tv-commercial koos Nutella een liedje, Breathe, dat ik al lang daarvoor had geschreven. Waarom dat bij chocoladepasta paste? Nou, dat ging niet per se om de pasta, maar om het verhaaltje in de reclame. En met sounds die op dat moment hip waren, er zat een belletje in à la Sigur Rós en een pianoriff in de stijl van Coldplay. Met commercie is niets mis. Je bent als songschrijver steeds op zoek naar die ene hit die het jaar betaalt. Daardoor ben ik in staat om zo’n enorme soundtrack voor Adam te maken of de instrumentale muziek onder mijn alias North Sic.”

Martijn Lusink

“Een pakkenkoning? Had ik die maar gekend toen ik auditie deed bij Idols. Had hij me kunnen redden van dat aardappelzakoverhemd. Of ik heb bijgeleerd? Ik heb twee jaar geleden mijn trouwpak op de site van H&M besteld.”

Adam is verschenen bij uitgeverij Ellessy.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden