PlusTen Slotte

Seb Waterreus (1999-2021) ging dansend door het leven

Hij was altijd in voor een feestje, genoot met volle teugen van zijn studentenleven en was van plan de beste te worden in zijn vak. Een noodlottige val uit het raam van zijn woning maakte op 11 mei een einde aan het leven van de Amsterdamse student Seb Waterreus.

Seb Waterreus. Beeld privéarchief
Seb Waterreus.Beeld privéarchief

Seb Waterreus kwam op 19 april 1999 in Naarden ter wereld en had absoluut geen trek in slapen. Hij wilde, zo klein als hij was, ‘erbij zijn’. Dat betekende aanvankelijk voortdurend op schoot bij zijn ouders en later van de partij zijn op elk (familie)feestje.

Seb, de oudste in een gezin met drie kinderen, hechtte aan de familieband: als kind elke week met beide oma’s naar de dierentuin in Amersfoort en elk jaar met zijn vader meedoen aan de vader-en-zoonwedstrijd op de tennisclub. Hij was ook heel beschermend voor zijn twee jongere zusjes Daantje (20) en Tara (16).

“Als ik verdrietig thuiskwam van school, stond Seb voor me. ‘Wie moet ik in elkaar slaan?’ zei hij dan. Hij kon me makkelijk opvrolijken,” zegt Daantje.

Tara: “Seb had altijd een lach op zijn gezicht, stond als eerste op de dansvloer. Hij ging dansend door het leven.”

“Seb voegde altijd iets toe,” vertelt oma Ria Waterreus. “Met zijn aanwezigheid, vrolijkheid en belangstelling. Hij betrok ons bij zijn leven. We gingen laatst samen kleren kopen voor zijn verjaardag. Hij paste en showde verschillende broeken en shirts voor mij. Een kerel van 22! Ook stuurde hij ons appjes met foto’s uit Amsterdam. Ik genoot ervan.”

Bindende factor

Die familie reikte verder dan zijn bloedfamilie. Zijn vijf maten van het Goois Lyceum waren zijn ‘broertjes’. De ‘harde kern’, zoals ze zich noemden, was onafscheidelijk in de klas, op het voetbalveld en in de kroeg. In de zomer van 2018 maakten ze een roadtrip door Europa. “Seb was de bindende factor. Als twee van ons ruzie hadden, kwam hij ertussen. En hecht zijn we gebleven, ook toen sommigen in Delft gingen studeren,” zegt Ole de Koning (21).

Seb wilde naar Amsterdam. Hij meldde zich in 2017 aan voor een studie geneeskunde, maar kwam niet door de selectierondes. Moeder Barbara: “Hij had geen plan B. Ik zei: ‘Medische natuurwetenschappen lijkt me wel wat voor jou.’ Toen de nieuwe studenten moesten vertellen waarom ze deze studie hadden gekozen, zei Seb: ‘Die heeft mijn moeder voor me uitgezocht.’ Het bleek een schot in de roos.”

Het eerste jaar woonde hij thuis, daarna verhuisde hij naar de stad. Barbara: “Ik zei: ‘Als je bij het studentencorps gaat, onterf ik je.’ Maar Seb werd gewoon lid van het corps aan de VU, Lanx.” Hij kwam in het dispuut Pascal terecht, met zes andere studenten. Zijn dyslexie vormde geen belemmering om te speechen, zoals gebruikelijk in het verenigingsleven. “Hij kwam soms niet goed uit zijn woorden, maar hij wilde kunnen speechen. Hij was heel ambitieus en had het er fantastisch,” zegt Barbara.

Seb genoot van het verenigingsleven. “Hij was een sfeermaker, bleef tot het laatst hangen op feestjes. Hij kon met iedereen overweg, maakte nooit ruzie. We zagen elkaar vier keer per week en waren heel hecht,” zeggen zijn dispuutgenoten Pepijn Diepstraten (21) en Freek Sybesma (22).

Admiraaltjes

Met twee dispuutgenoten ging hij samenwonen in een woning op de derde verdieping aan de Admiraal de Ruijterweg in West. Als ‘admiraaltjes’ gingen ze de feestjes en borrels af.

Zijn studie liep als een trein. Hij kreeg een bijbaantje bij leasefietsbedrijf Swap en bleef sporten. Als ‘geboren leider’ werd hij aanvoerder in het studententeam bij voetbalclub Zeeburgia, waar hij ook de shirtjes regelde en ervoor zorgde dat iedereen op tijd kwam.

Een tot twee keer per maand kwam hij thuis met enthousiaste verhalen over het studentenleven. Als hij thuis was, luisterden ze met z’n allen naar muziek.

Moeder Barbara: “We zijn niet muzikaal. Ook Seb was geen zangtalent, al bracht hij vol overgave een solo in de musical van groep 8. Maar van muziek hielden we allemaal: van klassieke muziek tot rap tot Nederlandstalige pop van bijvoorbeeld De Jeugd van Tegenwoordig.”

Seb was een gevoelige, empathische jongen, open en oprecht en zeer geïnteresseerd in andere mensen.

Barbara: “Hij ontmoette op een avond een Japanse expat en zat uren met hem te praten op een bankje. Hij wilde alles weten over hem en Japan.”

Gezellige avond

Vijf weken geleden moest Seb zijn afstudeerpresentatie houden voor zijn bachelor. Hij kwam thuis en oefende voor zijn moeder en zusje Tara. “Wij zaten met open mond te luisteren. Hij stond er.”

Seb haalde zijn bachelor, besloot een master biomedical technology and physics te doen om artsen met medische apparaten te kunnen ondersteunen en zou gaan werken in de vaccinatiestraat.

Maar op dinsdag 11 mei, vroeg in de ochtend, sloeg het noodlot toe. Seb en zijn huisgenoten besloten na een afgelaste dispuutborrel er thuis een gezellige avond van te maken, met spelletjes en biertjes. De avond duurde tot in de late uurtjes. ’s Morgens om kwart over zes viel Seb uit zijn slaapkamerraam.

Barbara: “Aangezien het politieonderzoek nog loopt, weten ook wij niet wat er is gebeurd. Maar we weten zeker dat het een ongeluk is geweest. De vrienden hielden van elkaar, ze gingen voor elkaar door het vuur.”

In Lanx werd bij de tap, waar zijn dispuut altijd staat, een foto van Seb, een fotoslinger en zijn das opgehangen. Zijn zes dispuutgenoten droegen op de herdenkingsbijeenkomst in de Grote Kerk in Naarden de kist. Trijntje Oosterhuis zong het lied Wij zullen doorgaan van Ramses Shaffy.

Diepstraten: “Seb zei altijd: ‘Wij zullen doorgaan.’ Dat zullen we doen, al wordt het moeilijk. Maar dat had Seb gewild.”

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden