Amsterdammer helpt Amsterdammer

Samantha Etnel wil haar eigen foodtruck beginnen: ‘Als ik over eten praat, begin ik te stralen’

Samantha Etnel heeft een grote droom: een foodtruck beginnen en een nieuw leven opbouwen. Ze vraagt een bijdrage voor het oprichten van haar bedrijf. Kosten: 700 euro.

Samantha Etnel Beeld Eva Plevier
Samantha EtnelBeeld Eva Plevier

“Als ik zou moeten zeggen waar ik behoefte aan heb, zou dat heel veel zijn. Ik heb niks: geen fiets, geen bed, geen huis, geen auto. Maar als ik mijn foodtruck kan beginnen, dan kan ik ooit al die dingen zelf kopen.”

Samantha Etnel (34) is altijd zelfredzaam geweest. Ze groeide op in Paramaribo met een sterke, zelfstandige moeder en ondernemende grootouders. “Mijn familie had een vleeswinkel en mijn opa had boten. Hij was gul. Mensen wisten: als ik daar in de buurt ben, krijg ik te eten en te drinken. Het was altijd propvol bij mijn opa en oma in huis,” vertelt ze aan een vergadertafel in Hotel New West Inn, waar Etnel en haar jongste zoontje tijdelijk verblijven.

Geven, gul zijn, mensen verder helpen: het is belangrijk voor haar. Ter ere van haar grootouders wil ze haar leven zo inrichten dat ze anderen een boost kan geven. In Paramaribo was ze daar aardig naar op weg. Ze werkte hard, onderhield zichzelf, haar moeder en haar kinderen en hielp familie uit de brand wanneer het nodig was. “De vader van mijn eerste kind was dwingend. Doordat ik in die situatie zat, heb ik nooit mijn school kunnen afmaken, want ik wist: ik moet werken, dan kan ik zelfstandig zijn en verder bouwen.”

Baan als croupier

Ze mag dan geen diploma hebben, een interessante loopbaan heeft Etnel absoluut. Dertien jaar werkte ze in het casino als croupier, één van de beste op de vloer. “Ik kon zo ongelooflijk snel tellen, dat geloof je niet,” vertelt ze lachend. In 2017 werd Etnel daarom uitgenodigd om een tijd in Trinidad te komen werken, als expert dealer. Door een conflict met een collega raakte ze alleen die baan kwijt en weer opnieuw beginnen bij het casino in Paramaribo was lastig. “Ik was heel goed in wat ik deed en ik vond het leuk, maar soms zegt de wereld tegen je dat het tijd is om iets los te laten en dat je een andere kant op moet.”

Dat nieuwe pad leidde Etnel naar Nederland. Via sociale media leerde ze een man kennen op wie ze verliefd werd. Ze belden dagelijks en hij vroeg Etnel naar Nederland te komen. Een aantal keer zocht ze hem op en bij haar laatste bezoek raakte ze in verwachting. Kort daarna liep de relatie helaas toch stuk. Etnel wilde terug naar Suriname, naar haar moeder en twee oudere zoons, maar door complicaties tijdens de zwangerschap mocht ze niet reizen. “Dat was ingewikkeld, maar ik koos voor de gezondheid van mijn baby. En ergens voelde ik dat ik hier moest zijn, dat mijn toekomst hier ligt.”

Zelfontwikkelde gerechten

Etnel vond een baan als hr-assistent. “Het was niet mijn passie, maar ik was dankbaar dat ik een baan had, alles ging de goede kant op,” vertelt ze. Helaas kon het bedrijf haar tijdens de coronacrisis niet in dienst houden. Daarom besloot ze een loopbaanprogramma te volgen bij de Regenbooggroep. “Daar zei iemand: ‘Als jij over eten praat, begin je te stralen.’ Toen wist ik zeker dat ik cateraar moest worden.”

De afgelopen maanden volgde ze een opleiding tot zelfstandig cateraar bij Mama’s Koelkast (zie kader) en leerde ze bij over het ondernemerschap bij Stichting Congada, waar ze een certificaat debet/credittraining haalde. Het plan is een foodtruck te beginnen voor haar zelfontwikkelde ‘SaClari’-gerechten: rijst of noedels met veel groenten, kip of vis en de speciale SaClari-kick. “Koken en dat aan mensen geven, hun reacties erop... Ik krijg er een enorme glimlach van op mijn gezicht,” vertelt ze. “Door te koken kan ik mensen helpen en samenbrengen én voor mij en mijn zoons een leven opbouwen.”

Deze zomer beginnen

Etnel kan niet wachten om haar nieuwe leven te beginnen en hoopt eigenlijk deze zomer al haar foodtruck te kunnen openen in Zuidoost. Een bijdrage voor de opstart van haar nieuwe zaak zou haar een heel eind op weg helpen. “Het is mijn allergrootste wens. Ik ben iedereen die mij heeft geholpen of mijn leven heeft gestuurd zo enorm dankbaar – zelfs de mensen die niet goed voor me waren. Nu wil ik iets creëren waar ik mezelf en anderen gelukkig mee kan maken.”

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

Mama’s Koelkast

Het cateringbedrijf Mama’s Koelkast begon in 2012 als een ode aan het eten dat je moeder kookt: dat zit vol liefde en smaakt altijd het beste. Verschillende ‘mama’s’ sloten zich bij het bedrijf aan, die menu’s aanleveren vanuit hun eigen traditie. Naast de commerciële werkzaamheden van Mama’s Koelkast ontstond Stichting Mama’s Power, waar moeders een opleiding kunnen volgen tot zelfstandig cateraar. De stichting kan bestaan van subsidie, giften en donaties. Nieuwe ‘mama’s’ leren er in drie maanden de kneepjes van het vak en halen zo de benodigde certificaten. Zij kunnen de opleiding kosteloos volgen.

De wens van vorige week: ‘Ik wil haar graag helpen: een dapper mens dat zich erdoorheen slaat’

Een hersenbloeding haalde het leven van de destijds 35-jarige Jolanda Schoots (49) flink overhoop, maar ze houdt zich taai. Alleen is haar aftandse bed is wel aan vervanging toe. Jack Courant doneert.

Het bruisende (nacht-)leven van Jolanda Schoots kwam in 2006 met piepen en kraken tot stilstand, toen ze op 35-jarige leeftijd een hersenbloeding kreeg. Ze moest opnieuw leren lopen en praten. Door veel te oefenen en met steun van haar vrienden leerde ze weer zonder hulpmiddelen lopen, maar haar spraakvermogen bleef aangetast. “Soms denken mensen dat Nederlands mijn tweede taal is omdat ik me niet zo snel kan uitdrukken.”

Ze geniet nog steeds met volle teugen van het wervelende Amsterdam. Ook een lelijke val van twee jaar geleden, waar ze een spastische rechterhand aan heeft overgehouden, heeft Schoots er niet onder gekregen: ze leerde zichzelf schrijven met links en ze kookt nog altijd graag een recept uit haar imposante verzameling kookboeken.

Met haar veertienjarige hond Tosca, een markiesje, weet Schoots het – met een beetje praktische ondersteuning van haar buren en broers – te rooien in haar huisje in de Voormalige Stadstimmertuin. Een nieuw bed gaat haar budget echter te boven. Het is wel hoognodig: het huidige is oud en bovendien flink aangetast door de muizenplaag die het huis van Schoots een tijd geleden teisterde. Een nieuwe twijfelaar en set lakens zouden geen overbodige luxe zijn.

De 97-jarige Jack Courant, gepensioneerd huisarts, doneert graag het benodigde bedrag.“Het verhaal van Jolanda Schoots heeft me gegrepen. Het hele verhaal raakte me: een dapper mens dat zich er doorheen slaat. Die wil ik graag helpen.”

Jack Courant. Beeld Marcel Jurian de Jong
Jack Courant.Beeld Marcel Jurian de Jong
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden