Plus Proefwerk

Restaurant Marovaan presteert ondermaats (5,5)

Op de Johan Huizingalaan had iets bijzonders kunnen gebeuren, maar de Marokkaanse en Javaanse invloeden komen in Marovaan niet samen. En willen ze nu een snackbar of een restaurant zijn?

Morava Beeld Lin Woldendorp

Het water liep me al in de mond toen een kennis me tipte over Marovaan in Nieuw-West. Ik zag een tajine met rendang voor me, sateh met harissa, kefta met kefirlimoenblad, couscous met ikan pedis: een nieuwe wereld van harmonieus geluk.

Zoals wel vaker gebeurt met liefde op het eerste gezicht, was de betovering van korte duur. De Johan Huizingalaan is niet de meest uitnodigende plek. Een rond acht uur 's avonds al ingeslapen straat waarvan het moeilijk is je voor te stellen dat er minder dan een jaar geleden nog een granaat ontplofte, een explosief dat kennelijk was achtergelaten ter hoogte van Marovaan.

Ik dacht wel een aardig idee te hebben van alle mogelijke stressoren in een horecabestaan, maar met handgranaten had ik nog geen rekening gehouden.

Een teleurstelling
Als we zitten en van een vriendelijke dame met donkere krullen muntthee hebben gekregen, moeten we meteen een teleurstelling verwerken: Marovaan heeft een menukaart met een Javaanse en een Marokkaanse kant.

De hoop op een samengaan van beide keukens vervliegt; over de schouder van mijn gezelschap tuur ik naar de vitrine bij de open keuken, en zie vooral een Indische afhaalzaak.

Mager in de vulling
De Javaanse kant van de kaart is vrij groot en bijna alle klassiekers staan erop, maar de Marokkaanse oogt als een snackbarlijst: belegde broodjes, kipburgers, hamburgers en patat verdringen de paar typisch Marokkaanse items, en tot overmaat van ramp worden couscous en tajines alleen op vrijdag, zaterdag en zondag bereid.

U raadt het al: dat is het vandaag niet. De msemmen (een Marokkaanse pannenkoek) is alleen als ontbijt te krijgen, en een keftaburger is niet echt waarop we hoopten. Wil Marovaan een restaurant of een cafetaria zijn?

Om toch hoogte te krijgen van het Marokkaanse kunnen, bestellen we bisarra en harira (elk €3,50). Die bisarra, een dikke vegetarische spliterwtensoep met een scheutje olijfolie en wat gemalen komijn, is even eenvoudig als lekker: een donkere, aardse en warmende smaak.

We proeven de harira: aardig, maar mager in de vulling. We komen drie stukjes vrij droog vlees tegen en een eet­lepel kikkererwten naast wat zeer gare vermicelli.

Voor 3,50 euro kun je niet de wereld verwachten, maar deze soep zou met weinig extra moeite en kosten echt beter dan oké kunnen zijn. Brood wordt er niet bij geserveerd.

Als hoofdgerechten proberen we de 'keftaschotel' (€11,50) en van het Javaanse front de nasi kuning rames (€13,50). Om met die eerste te beginnen: we treffen vijf uitstekende sappige, gegrilde lamsgehaktballetjes die door wat er verder op het bord te vinden is met kracht onderuit worden gehaald. Kruidenboter. Op de köfte. Ernaast wat rijst met blikmais en geraspte wortel die doet denken aan nasidag in een kantine.

Verder een slaatje van lollo rosso en komkommer met smaakloze olijven en een nogal Albert-Heijnige dressing, en - bijna een wonder te noemen op een bord dat al voor de helft uit warme rijst bestaat - een koelkastkoude, smaakloze en plakkerige witterijstsalade.

Koude borden
De nasi kuning rames is oké. Een flinke portie gele rijst, geflankeerd door rendang waarin ik wat zoet mis, ei, aardige sajur lodeh (groenten met kokos) met lompe stukken tahoe, waarschijnlijk industriële atjar, niet erg gemarineerde sateh en kroepoek. De op de kaart vermelde tempeh treffen we niet aan. Middelmatig, ook voor 13,50 euro.

De rames ligt (net als de kefta) op een onverwarmd bord, iets wat ik af en toe tegenkom en vreemd blijf vinden. Het spreekt toch voor zich dat het geen goed idee is om warm eten op een koude aardewerken plaat te leggen?

Als ze er niet is
Inmiddels (het is een uur of negen en we zijn nu de enige gasten) heeft de dame met de krullen haar jas en tas gepakt, en afscheid genomen van de kok en een andere werknemer wiens rol me niet duidelijk is geworden.

Wij zijn uitgegeten en blijven naar onze borden staren tot de angst vergeten te worden en nooit meer weg te komen te groot wordt en ik naar de balie loop. Zonder haar jas uit te doen neemt de dame mijn bestelling aan: één spekkoek, want de Marokkaanse koekjes die we ook willen zijn er vandaag niet.

Uiteindelijk moeten we de kok aan onze bestelling herinneren, en de spekkoek (€3) die komt is zeer zoet en niet huisgemaakt. Marovaan doet niet wat hun naam suggereert, ze lijken niet te weten of ze nu een snackbar of een eethuis willen zijn, en presteren ondanks de lage prijzen onder de maat.

Vorige proefwerken:
Neni (7)
China Sichuan Restaurant Zeedijk (6,5)
Marits Eetkamer (7+)

Welke restaurants in uw buurt kwamen aan bod in Proefwerk? Het Parool zette alle recensies sinds begin 2015 op de kaart. Klopt er iets niet? Is een restaurant inmiddels gesloten? Mail ons dan.

Wekelijks een overzicht van de nieuwste hotspots, uitgaanstips, films en restaurants in je mailbox? Schrijf je dan nu in voor de Stadsgids-nieuwsbrief van Het Parool.

Ook leuk: volg @pshetparool op Instagram.

Beeld Oof Verschuren

Best De bisarra is even eenvoudig als lekker: een donkere, aardse en warmende smaak.

Minder Het op zich fijne gegrilde gehakt van de keftaschotel wordt door alle garnituren op het -koude - bord onderuitgehaald.

Opvallend De samentrekking Marovaan doet vermoeden dat hier een bijzondere fusie tussen twee kruidige keukens te vinden is. Een gemiste kans.

Restaurant: Marovaan
Adres: Johan Huizingalaan 118, 1065 JE Amsterdam
Telefoon: 020-6171664
Website: www.restaurantmarovaan.nl
Openingstijden: dagelijks 13.00-22.00 uur

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden