Plus Achtergrond

Rechter in zaak Slotervaart: handelswijze Erbudak ‘mistig’

Strijdbaar, zoals we haar kennen. Maar ook breekbaar, en dat was nieuw. Tot drie keer toe werd Aysel Erbudak door tranen overmand, op de eerste dag van de strafzaak tegen de oud-directeur van het Slotervaartziekenhuis. Een teken dat de verdenking van verduistering van 1,2 miljoen euro haar niet in de koude kleren is gaan zitten.

Aysel Erbudak wordt verdacht van het verduisteren van 1,2 miljoen euro. Beeld gpd

Centraal stond de vraag wat nu van het Slotervaartziekenhuis was en wat van Erbudak in privé. Een duidelijk antwoord was niet voorhanden. Waar de rechtbank ervan uitgaat dat miljoenentransacties gepaard gaan met heldere contractuele afspraken, was de modus operandi van Erbudak een andere. Met zakenpartner Jan Schram, die in 2006 het ziekenhuis overnam en zijn protegee directeur maakte, zette ze zo min mogelijk op papier. 

Het Slotervaart zagen ze als onderdeel van hun andere bedrijven, waardoor het minder relevant was welk bedrijf wat betaalde. In de wereld van de callcenters en parkeerbedrijven waarin Erbudak en Schram zaten was dat niet zo’n probleem. Met een ziekenhuis waar op jaarbasis 120 miljoen euro aan gemeenschapsgeld doorheen gaat, ligt dat anders.

Typerend voor Erbudaks handelen was toen de rechter wees op de statuten van het Slotervaart, die bepaalden dat uitgaven boven 100.000 euro langs de raad van commissarissen moesten. Erbudak erkende dat, maar legde uit dat de statuten in de praktijk een dode letter waren. Er was weliswaar een raad van bestuur, een raad van commissarissen en een aandeelhoudersvergadering, maar er telde maar een ding: de mening van Jan Schram. “Als Schram een besluit had genomen, was dat het besluit.” Of, in de samenvatting van een van de rechters van haar werkwijze: “Schram bepaalt, ik voer uit, de die rest staat erbij.”

Persoonlijk failliet

“Ik had natuurlijk niet zoveel ruimte puur op basis van vertrouwen moeten laten,” zei ze over haar relatie met Schram. Ze vraagt zich inmiddels af of ze zich 16 jaar lang heeft laten misbruiken door haar zakenpartner. Erbudak is persoonlijk failliet en heeft een schuld van 5,6 miljoen euro, met name aan de familie Schram en het Slotervaartziekenhuis.

De belangrijkste verdenking in de strafzaak betreft een project in Turkije dat Erbudak tevergeefs van de grond probeerde te krijgen. Er moest een longkliniek ­komen, die zou samenwerken met het Slotervaart en met een Turks ­vakantieresort dat ze pachtte. Om te voorkomen dat een koopoptie van ­Erbudak op het resort verliep, had ze in 2008 1 miljoen euro nodig. Dat geld betaalde Simed, een inmiddels ook failliet bedrijf uit Utrecht dat wereldwijd ziekenhuizen inrichtte. Op instigatie van Erbudak stelde het Slotervaart Simed schadeloos.

Het Openbaar Ministerie beschouwt het als verduistering. Daarbij zouden valse facturen zijn opgemaakt.

Erbudak hield vol dat het resort weliswaar op haar naam stond, maar dat het een project betrof van het Slotervaart. En dat uiteindelijk het Amsterdamse ziekenhuis vanuit een bv van Jan Schram schadeloos had moeten worden gesteld.

‘Mistig’

De rechters confronteerden haar met ogenschijnlijk tegenstrijdige verklaringen over de facturen. Ook zijn er e-mails waarin ze over het resort spreekt als haar privé-eigendom. “Geen enkel project was privé,” zei Erbudak. “Het Slotervaartziekenhuis stond in eerste instantie ook op mijn naam. Het paste in de lijn waarop Jan Schram en ik zaken deden.”

De rechter noemde die handelswijze ‘mistig’.

De andere verdenking draait rond een bedrijfje in medische software. Het Slotervaart betaalde in 2011 200.000 euro voor 42 procent van de aandelen. Die belandden echter niet bij het ziekenhuis, maar bij een privé-bv van Erbudak.

Na Erbudaks ontslag kocht de directeur van het softwarebedrijf de aandelen terug voor 200.000 euro. Erbudak hield dat geld bij zich. Op vragen van de rechters of dat geld niet terug had gemoeten naar het ziekenhuis, gaf ze wisselende antwoorden. Een keer zei ze dat het ‘uiteindelijk’ terug had gemoeten naar het Slotervaart.

Strafblad

Aan het slot werd ze geconfronteerd met haar strafblad. In 1996 en 2000 werd ze veroordeeld, onder meer voor deelname aan een criminele organisatie en fraude. “Mijn verleden verdient geen schoonheidsprijs,” reageerde ze. “Ik ben ervoor gestraft. We zijn nu 20, 30 jaar verder. In al die jaren is niks voorgevallen. Ik heb me ontwikkeld tot volwaardig lid van deze samenleving. Ik ben niet iemand die crimineel is.”

Woensdag wordt de zaak verder behandeld, op 7 oktober volgt uitspraak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden